Train de Trainer

Waar blijft de tijd

2009-03-05T10:00:00.000+01:00

"Time seems to be the reference to which all actions are judged.
A world in which time is absolute is a world of consolation.
For while the movements of people are unpredictable,
the movement of time is predictable"

Alan Lightman, Einstein's Dreams

samengesteld uit deze foto's van lrargerich + moyo taxiguerilla

Mijn visuele kant experimenteert bij tijd, wijle en inspiratie verder op verbeeldingskr8

Bedankt voor de leerprocessen die ik samen met jullie heb mogen doormaken!

Marina

Doven zetten zichzelf in de wereld met muziekvisualisaties

2008-11-26T13:27:00.000+01:00

Sean Forbes visualiseert muziek voor doven en slechthorenden. Met het Deaf Performing Artist Network wil hij doven een stem geven in de muziekindustrie. Sean- zelf doof vanaf zijn tweede levensjaar - laat zien dat je muziek niet hoeft te horen om het te kunnen voelen. . .

"A deaf person can do anything a hearing person can, except hear", kun je lezen in bovenstaande muziekvisualisatie "Waiting on the world to change". Sterker nog, denk ik: Veel mensen met een "gebrek" hebben de behoefte om aan de wereld en zichzelf te bewijzen dat ze er ook toe doen mét gebrek. Prachtig hoe je je "gebrek" - anders bekeken - ineens als kracht de wereld in kunt zetten. Kijk maar eens naar de beelden van het gevisualiseerde "Beautiful" van Christina Aguilera hieronder ...

Zet de muziek eens uit. Can you feel it?

"There's a crack in everything, that's how the light gets in"

Leonard Cohen

Marina

Via Presentation Zen
citaat via Steve

Klantbeoordelingen bij bol.com zijn gebakken lucht

2008-11-20T09:33:00.011+01:00

Sint zit eraan te denken Wii Music aan mijn kinderen te geven en nieuwsgierig als ik ben, nam ik even een kijkje op bol.com om te zien wat dat Sint gaat kosten en zo. Tot mijn grote verbazing zag ik in de klantbeoordelingen allerhande recensies van mensen die aangeven dat ze dénken dat het een leuk spel zal zijn als ze het zouden spelen.

Uh....

Dénken dat het een leuk spel zal zijn? Is dat een klantrecensie? Ik heb daar toch een ander beeld bij. Vol verwachting klopt het hart van de klanten. Dat snap ik wel in deze tijd van het jaar. Maar dat is toch heel iets anders dan een klantrecensie.

Voor het reduceren van keuzestress varen kopers graag op het oordeel van anderen. Dom dus als een bedrijf deze kans aan zich voorbij zou laten gaan, want klantbeoordelingen hebben een positief effect op de verkoop. Niet gek dus dat bol.com je voor het maken van een klantrecensie een kans op 100 Euro belooft.

Maar wie neemt hier nu wie in het ootje?

Bol.com verleidt de klant recensies te schrijven die niet in het belang zijn voor de klanten die ze schrijven .... Beetje dom van de klant zelf ook inderdaad.

Bol.com houdt de klant een wortel voor. Maar wij weten in deze tijd van het jaar wel wat we daarmee moeten doen. Gewoon laten liggen voor het paard van Sinterklaas.

Marina

Geen kaarslicht zonder kaarsvet

2008-11-17T14:11:00.056+01:00

Mijn macrolens is mijn maatje; mijn remedie tegen navelstaren (hoe paradoxaal dat ook moge klinken :-)). Als ik door haar ogen kijk, ziet alles er namelijk anders uit.

Waar mijn eigen ogen er heel veel zin in hadden om de vlam te portretteren, zag ik door de macrolens ineens het kaarsvet als een donkere spelonk met prachtige druipers.

Met mijn macrolens in mijn hand krijg ik altijd het onverwachte.

Beats XTC to mé :-)

Marina

Perspectieven op de waarheid

2008-11-17T09:20:00.068+01:00

Dit weekend kreeg ik onaangekondigd bezoek van Jehovah getuigen.

De man en (vermoedelijk) zijn dochter vroegen of ik benieuwd was naar de waarheid. Of eigenlijk naar het krantje dat het antwoord op deze vraag beloofde. Ik antwoordde ontkennend en zei: "Ik vind het veel te riskant om me aan één waarheid te verbinden omdat die waarheid dan kan gaan dienen als rechtvaardiging voor gedrag dat niet te rechtvaardigen valt".

"Gelooft u in God"?, probeerde de man. "Geloven is voor mij zeker weten dat je twijfelt", zei ik. Dat toverde zowaar een glimlach op zijn gezicht. Het eerste teken van echt contact? "In de bijbel staat het anders. Geloven is een verzékerde verwachting", zei hij verzekerd. "Dat klinkt prachtig. Ik begrijp ook heel goed dat mensen verlangen naar zekerheden. Toch leef ik liever met mijn onzekerheden", lachte ik.

Na het gesprek met de waarheidsbrengers voelde ik me opgeladen omdat ik mijn deur niet dichtgegooid heb voor hun waarheid en tegelijkertijd de mijne heb kunnen overbrengen - al was het maar voor één deur lang.

Marina

Cartoon van xkcd

Zoek de verborgen boodschappen

2008-11-07T08:41:00.004+01:00

Van de week zat een vriendin bij mij op de bank. Haar dochter zag een grijze haar bij haar moeder. "Mammie, zal ik die eruit trekken"?, vroeg ze. "Ja, doe maar", zei mijn vriendin. Waarna ik me oprecht afvroeg wat voor (vaak niet eens zo heel erg) verborgen boodschappen we allemaal uitzenden naar ons nageslacht. Want waarom zouden we grijze haren eigenlijk uit ons hoofd moeten trekken?

Mijn zoon Pepijn rijdt paard. Dit weekend vroeg hij voor het eerst aan mij waarom hij eigenlijk het enige jongetje is dat daar paard rijdt. Ik heb hem proberen uit te leggen dat zijn vraag volgens mij het antwoord is. Dat het antwoord iets te maken heeft met schapen en een dam en hoe dan ook in het geheel niet met paarden. Met erbij horen, met gedrag vertonen dat zóu moeten passen bij je geslacht volgens ... tja, volgens wie eigenlijk?

Mijn andere zoon - Pim - voetbalt. Niet elke ouder neemt het de tegenpartij en/of zijn kind in dank af als hun kroost verliest. Wat huist daar voor verborgen boodschap in? "Hebben we misschien plannen met onze kinderen die belangrijker zijn dan onze kinderen zelf?", las ik laatst in de Tao Te King voor ouders.

Hoe leer je je kind zijn of haar hart te volgen, zijn autonomie te behouden en niet vertst(r)ikt te raken in de verwachtingen van de maatschappij? En in die van jezelf als ouder? Dat vind ik een prachtige vraag die ik graag samen met hen blijf stellen en waarop zij hun eigen antwoorden zullen vinden.

"Verwacht niet dan hun bereidheid te luisteren
even groot is als jouw verlangen te praten
Veel belangrijker zijn de waarheden
die je hen in stilte aanreikt"
(de Tao Te King voor ouders)

Marina

Foto van peregrine blue

Alice in Organisatieland: de visuele versie

2008-10-30T09:22:00.038+01:00

View SlideShare presentation or Upload your own.

Als ik een boek echt prachtig vind dan krijg ik soms de onbedwingbare neiging er een visuele variant van te maken. Mijn opgebouwde imago als visueel verhalenverteller leidde ertoe dat Nils Roemen en Johan Boudewijns mij vroegen er ééntje te maken van "Alice in Organisatieland". Mijn allereerste "in opdracht" was een feit.

Terwijl ik het boek aan het visualiseren was, vroeg ik me af of ik nu van mijn passie mijn werk aan het maken was. En of dat wel zou kunnen zonder mijn ziel te verkopen. Door mezelf deze vragen te stellen, werd het me duidelijk dat een visuele boekrecensie voor mij een middel is om doelen te bereiken (zoals de hamer voor de timmerman) en geen doel op zich. Boeken visualiseren is geen passie, ik communicéér er mijn passie mee. Ik ben zo enthousiast over de boodschap van een boek, dat ik die boodschap met zoveel mogelijk mensen wil delen in een vorm die me geschikt lijkt. Ik geniet er enorm van als het me lukt om informatie van één vorm/wereld te vertalen naar een andere vorm/wereld. Of dat nou als visueel recensent, journalist, trainer of mens is. Verbinding rocks!

Een visuele vertelling is voor mij eigenlijk een stukje “kunst”. En daar moet ik er ook weer niet teveel van willen maken anders gaat het ten koste van de kwaliteit. Daarnaast moet ik een boek echt leuk vinden wil ik er überhaupt ééntje kúnnen maken. Niet echt een heel sterk business model.

Betekent dit dat ik stop met visuele boekrecensies? Nee, zeker niet. Er zullen prachtige boekexemplaren blijven waarmee ik niet anders kan dan ze onder ogen te komen. Ook een boekrecensie in opdracht behoort tot de mogelijkheden, als de auteur zeker weet dat ie een mooi boek heeft geschreven :-)

De auteur van Alice - Johan Boudewijns - is blij met mijn zienswijze op zijn boek! En dat vind ik een prachtig compliment. Johan en Nils willen de presentatie op 13 november op hun ongeschreven regels congres als achtergrond laten draaien. Ik mag van de heren als dank gratis op dit congres verpozen. En dat vind ik een leuk gebaar, te meer omdat ik het onderwerp "ongeschreven regels" zo ontzettend boeiend vind. Sterker nog; als ik dat niet had gevonden was er nu geen visuele vertelling geweest.

Met het maken van deze visuele boekrecensie ben ik ook mijn eigen essentie onder ogen gekomen. Ik hoop dat jullie net zo van Alice zullen genieten als ik heb gedaan.

Johan, Nils - en Alice - bedankt!

Marina

Delen 2.0: de presentatie

2008-10-09T09:15:00.001+02:00

View SlideShare presentation or Upload your own.

Zoals eerder aangekondigd hier de presentatie Delen 2.0 die Liesbeth en ik op de happening track van de OCN2008 mochten houden.

Het is een verhaal over de manier waarop wij informatie 2.0 - die WIJ maken en gebruiken - móeten delen volgens de wet. Niet om het heffende vingertje op te heffen maar om internetgebruikers een steuntje in de rug te geven om ook daadwerkelijk actie te ondernemen als hun rechten met voeten getreden worden. Naast een vogelvlucht langs onze rechten en plichten wilden wij met deze presentatie vooral de geest prikkelen. Wat voor rol spelen jij en ik eigenlijk in de vorm die het internet nu heeft en vooral ook: welke rol kúnnen we spelen?

Eerst even de wet:

Het materiaal dat je op internet neerzet, krijgt standaard auteursrecht/copyright. Daar hoef je niks voor te doen. Voor veel bezoekers van de happening track was het een eye-opener dat er zoiets bestaat als Creative Commons. Bij materiaal met een Creative Commons licentie wordt de intentie van de maker (en daarmee de maker) ineens zichtbaar. Want blijkbaar heeft de maker nagedacht over het leven van zijn materiaal nádat hij het op internet heeft gezet. Een makkelijke manier om fotomateriaal met een CC-licentie te zoeken is FlickrCC.

Als je meer wilt weten over je rechten en plichten, dan is het boekje van Arnoud een absolute aanrader. De drie boekjes die hij voor onze presentatie ter beschikking stelde zijn in goede handen terecht gekomen! Bedankt, Arnoud!

De huidige technische randvoorwaarden die gelden op het internet maken het ons niet altijd makkelijk ons aan de wet te houden. Op het moment dat je materiaal knipt en plakt bijvoorbeeld, verdwijnen de metadata. Dat is een technische kwestie die gevolgen heeft voor ons gedrag. Andersom: als we het technisch mogelijk zouden maken dat er ten allen tijde een maker aan een werk blijft kleven, dan vinden wij het waarschijnlijk ook makkelijker om rekening te houden met de rechthebbende. Die behoudt dan al knippend en plakkend zijn gezicht.

Beseffen we ons wel voldoende dat de technische randvoorwaarden onze bewegingsvrijheid bepalen? Is de "code" dan nu de wet op internet? (Code = Law)

We kúnnen met elkaar die randvoorwaarden veranderen. Hoe? Een paar voorbeelden:

Door erom te vragen!

Veel van onze data zweven op dit moment op de servers van derden. We kunnen zorgen voor data portabiliteit, waardoor we minder afhankelijk worden

Door met elkaar te vechten tegen SPAM, Spyware, Badware. Dat wordt mogelijk als de technische tools die daarvoor beschikbaar zijn en komen, een soort gemeenschapsgevoel bij de gebruikers oproepen. Programma's die juist dít proberen zijn Herdict en Stopbadware (zijn dit tools die de twitterende bezoekers hadden willen zien?)

Om onze privacy te waarborgen zouden wij met elkaar een Privacy Commons kunnen oprichten (idee: Jonathan Zittrain). Willen wij bijvoorbeeld wel dat ons foto- en videomateriaal in de toekomst met gezichtsherkenningssoftware wordt gescand? Zo niet: wat zou een tag "facialrecognition:nofollow" teweeg kunnen brengen?
En vinden wij het OK dat wij over 20 jaar nog achtervolgd kunnen worden voor uitlatingen die wij op dit moment in de tijd doen? Gaat het er niet meer om dát we controle hebben over wat er met onze uitlatingen gebeurt dan over onze uitlatingen zelf?

WIJ wonnen de prijs van persoon van het jaar 2006; in 2007 wonnen wij de Big Brother Award omdat WIJ de grootste bedreiging voor onze eigen privacy zouden zijn. En WIJ kúnnen in de nabije toekomst samen de prijs winnen voor de beste bewaker van een veiliger internet waar de normen en waarden gelden zoals wij die als gemeenschap graag zouden zien.

Enkel omdat het internet zo is als het nu is, hoeft het niet zo te blijven.

Want het internet, dat zijn WIJ

Wat vind jij?

Marina

Failure Essentials

2008-10-02T20:44:00.048+02:00

"An experimentalist spirit is best maintained when failures can be contained as learning experiences rather than catastrophes"

Jonathan Zittrain

Marina

Foto van Rick

Presentatie "delen 2.0": Stel hier alvast je vragen!

2008-09-17T09:07:00.005+02:00

Web 2.0 is prachtig maar het delen van informatie heeft ook gevolgen die we misschien niet altijd overzien. Mag je zomaar alles zeggen wat je te binnen schiet? Mogen anderen jouw materiaal gebruiken? En als je zelf informatie van internet plukt, hoe zorg je er dan voor dat je recht doet aan de maker van het werk? Eerlijk zullen we alles delen, maar ik een beetje meer dan jij?

Op de Online Conferentie (dinsdag 7 oktober, 11:45) geven Liesbeth Mantel en Marina Noordegraaf een presentatie met de titel "Delen 2.0" waarin je een indruk krijgt van de do's and dont's op het gebied van cyberspeech en het citeren en gebruiken van andermans werk. Ze leunen hierbij op de expertkennis van ICT-jurist Arnoud Engelfriet die zijn boek "De wet op internet" aan hen ter beschikking stelde. Tijdens de presentatie stellen we vragen aan het publiek waarmee je een exemplaar van zijn boek kunt winnen.

Twijfel jij er wel eens aan of de wegen die je op internet bewandelt wel legaal zijn?

Om zo goed mogelijk aan te sluiten op de vragen die er leven in de internetgemeenschap, kun je - als je dat wilt - hier (of bij Arnoud of Liesbeth) alvast je prangende vragen over "je recht op internet" achterlaten. We pikken er dan voor de presentatie een aantal uit.

De presentatie Delen 2.0 is trouwens slechts één van de onderdelen van een heuse bibliotheek2.0happening

CU (op de) Online (Conferentie)!!

Marina

(De prachtige illustratie is van Art Makes Me Smile)

De essentie van de blogger

2008-09-09T09:04:00.000+02:00

Wouter vraagt wat hij over mijn blog - en nog 89 andere biblioblogs - kan vertellen tijdens de OCN. Ik leg meteen de link naar de prachtige post die Sanne vorige week schreef. Die post ging over de betekenis van labels die we onszelf geven en van anderen krijgen.

Om te beginnen: Ik voel me zeer vereerd met een plek in de lijst der biblioblogs. Temeer daar dit blog - qua onderwerpen - veel breder ligt dan bibliotheken alleen. Het mooie is: dat maakt veel mensen in de bibliotheekgemeenschap helemaal niet uit! Ik krijg zelfs meer reacties op mijn visuele vertellingen dan op posts over bibliotheken. De bibliotheekgemeenschap heeft mij en mijn blog volop omarmd en - om in de woorden van Loesje te spreken - "buiten de boot is het heerlijk zwemmen" :-)

Ik concludeer dat het label biblioblogger niet zozeer betekent dat ik geregeld óver de bibliotheek zou moeten bloggen, maar dát ik - door te bloggen - íets voor de (bibliotheek)mens kan betekenen. En de betekenis die mensen voor elkaar hebben blijft niet beperkt tot labels. Die is grensoverschreidend.

In die grensoverschreidingen zit in mijn ogen de potentiële kracht van elke online community. Denk buiten de grenzen van het gebouw waar je werkt, denk buiten traditionele machtsverhoudingen, denk buiten functieprofielen, bekijk het hele plaatje in plaats van je eigen eiland, profiteer van elkaars kennis en kunde, denk buiten je boekje, denk buiten (biblio)blogs ... Innovaties zijn tenslotte vaak nieuwe combinaties van bestaande delen.

Bij mensen die over de grenzen van hun vak/label heen bloggen, twitteren, netwerken, kijken, kan het zomaar zo zijn dat de "blogger" op een gegeven moment samenvalt met de mens. Als je dan kijkt, dan kun je getuige zijn van het zien van iemands essentie. En iets dat mooier en waardevoller is dan dat kan ik me gewoonweg niet voorstellen.

Marina

Foto gemaakt bij het Kon Tiki museum in Noorwegen

Masterclass Library 2.0: I am an island

2008-08-28T09:47:00.125+02:00

Yesterday, I visited the library 2.0 Masterclass, which was organized by DOK, the public library of Rotterdam and Edwin Mijnsbergen.

Stephen Abram thinks that many libraries are watching in passive resistance to how the world around them is changing. One of the obstacles for innovation in libraries is that they seem to be located on uninhabited islands, which are - by all means - beautiful in itself (my interpretation and metaphor of Stephen's message). But to get people to visit your beautiful island, you have to let them know you exist and give them easy access (not everyone is like Columbus :-)). In doing so, you make arrangements with travel agents, advertising agencies, you let architects on your island to build housing, etcetera, etcetera. Marshall Breeding's message and efforts to make library catalogs more intuitive is one of the solutions to attract customers. Getting your content digitized by Google Books is another. And investing in SEO makes your quality visible to the world.

The message seems clear, solutions are at hand. But change is slow. How come? Stephen says that libraries are in denial. "Library 2.0 is a state of mind", he says. And that is not something I would argue. The Chasm Dialogue in the illustration above is a perfect example of the way people get stuck in their own dilemma's. The question is, how do we help people cross the chasm?

Though I really admire the felt passion Stephen has for the need to change, there is a potential risk to being right: "We become an island unto ourselves". Maybe Stephen's suggestion that librarians in denial should visit "Librarians Anonymous" is not as akward as it may seam. It's the feeling that you are understood - not judged - that is healing. People don't want to be told they don't want to hear. In my opinion people really dó want to hear, but they also want to be héard.

Maybe the necessity for library 2.0 is past the need for proof. We have seen the charts, figures, numbers. We all know the power of Google and Amazon-like services (librarians buy there too :-)) Maybe, library 2.0 (presentations) could benefit from shifting focus from "why do we need to change?" to "hów do we accomplish change?". And ofcourse focus ís already shifting. The learning 2.1 program (and "23 dingen") is one of the tools to accomplish change. Tapping into scientific literature about human behavior, psychology, organisational change might be another. We may be excellent librarians, but that does not necessarily make us experts in human dynamics (and neither am I) or in any other field we might profit from. And we don't háve to be. We can get of our island and seek cooperation with other disciplines, companies, people and tap into the rich resources available to achieve our goals .. We can choose to get of our island and enter the archipelago.

To share is to gain (and it's a lot less lonely anyway).

But you are welcome to (dis)agree with me!

Marina

- Illustration from Stephen's blog

(This post is in English because I think that the speakers should be at least be able to comment on my view on their presentation)

Spending a day with Sanne Roemen

2008-08-26T09:00:00.003+02:00

View SlideShare presentation or Upload your own

Voor ik op vakantie ging, vatte ik het idee op om naast mijn visuele boekrecensies eens een méns in zijn visuele essentie neer te zetten ... Toen ik Sanne Roemen mailde of zij met mijn experiment mee wilde doen, twijfelde ze geen ogenblik.

Op een zonnige dag toog ik - geladen met camera en picknicktas - naar Sanne's huis in Haarlem. Ze toonde me een kijkje in haar keuken, haar dierbaarheden, haar leven. Na een heerlijk dagje scheidden onze wegen. Op de valreep zei ik nog dat ik haar niet kon beloven wanneer de essentie af zou zijn. Beelden komen en gaan en ik kan nooit voorspellen wanneer.

Mijn vakantie naar Noorwegen bleek een prachtige aanvulling op het ruwe beeldmateriaal dat ik al in mijn hoofd verzameld had. Het verlies van het besef van tijd, de ruimte om te denken in mogelijkheden in plaats van in dozen, de kampvuurmijmeringen over de goede dingen doen. Het waren stuk voor stuk thema's die ook in het gesprek met Sanne de revu waren gepasseerd. En in Noorwegen kreeg ik ineens de ingeving om een "beeldmerk" te maken voor mijn producties. Het oog van mijn zoon Pepijn stond graag model.

Toen ik fysiek alweer even terug was uit mindboggling Noorwegen, was mijn mindtravel nog niet voorbij. Ik kon en wilde nog maar niet écht terugkeren in dit parallele universum. Alsof ik bang was iets kwijt te raken als ik weer zou "landen".

Nu is "Spending a day with Sanne Roemen" af. En keer ik terug in dit universum. Maar ik raak niets kwijt. Ik heb er een super ervaring bij. En ik weet nu dat ik de state of mind die ik als vanzelf op vakantie krijg, ook in dit universum vast kan houden. Door een echt gesprek van mens tot mens. En is het niet zoals Ralph Waldo Emerson zegt?

"Though we travel the world to find the beautiful,
we must carry it with us or find it not"

Marina

Op informatiedieet

2008-07-03T12:45:00.002+02:00

| View | Upload your own

Informatie is als water, stelt Unwired. Het is een metafoor waar ik me goed in kan vinden. Meer excuus om het zuivere, stromende, water in Noorwegen op te zoeken, heb ik eigenlijk niet nodig :-)

Nou nog ééntje dan:

(Zelfs) aan te veel water kun je dood gaan. (Een informatiedieet op zijn tijd geeft respijt)

Ik ben bijna unplugged! Wens ook jullie een hele fijne zomer.

Marina

PS: Op slideshare staat inmiddels ook deel 2 "Als informatie water is, dan is kennis de grond".

Nog wat meegemaakt op internet vandaag?

2008-07-03T12:27:00.001+02:00

"On the internet all day"

Nog wat meegemaakt op internet vandaag? Het is een vraag die je je kind volgens Justine Pardoen eens wat vaker zou moeten stellen. En daar ben ik het roerend mee eens.

Zeker voor jonge kinderen is het niet altijd gemakkelijk zich op deze vraag in woorden uit te spreken. Misschien kan je kind dan eens antwoord geven in de vorm van een tekening of een andere expressievorm? De kindertekeningen in de Flickr-groep "What does the internet look like" (hattip Onderwijsvooruitzicht) spreken in ieder geval erg tot mijn verbeelding.

Is internet een doolhof? Verbindt het jou met je vrienden en de wereld? Allebei? Vandaag het één, morgen het ander?

Hsieh Tung-che heeft vandaag in ieder geval a bad internet day. Althans, zo vat ik het kunstwerk op de foto hierboven op :-)

En hoe was jouw internetdag vandaag?

Marina

Na 23 dingen

2008-06-27T12:00:00.003+02:00

"I'm very interested in the future
because I plan to spend the rest of my life there"

Robert Wood Johnson

Afgelopen woensdag was de officiele afsluiting van het 23dingen traject van de Overijsselse bibliotheken, waar ik samen met Rob Coers de coaches coachte. Op de foto zie je de spreekbeeldelijke finish.

Eenmaal aan de top gekomen:

Om die kansen (de andere bergtoppen) te bereiken zul je - wederom - valkuilen en obstakels tegenkomen (de spreekwoordelijke dalen). Maar als je die in beeld brengt dan kun je daar in ieder geval op anticiperen en actie ondernemen om die obstakels te overwinnen.

Wat ik als mogelijke obstakels zie:

de organisatie zelf

23 dingen is vooral ook een persoonlijke reis die na afloop organisatiebreed getrokken moet gaan worden. Werknemers hebben op hun 23 dingen reis geleerd zelf initiatieven te ontplooien. Ze zijn een beetje werknemer 2.0 geworden. Maar is het management ook klaar voor werknemer 2.0? Krijgen de talenten die in elk 23 dingen traject opstaan voldoende voeding om in hun organisatie verder te groeien. Of wordt het fris verworven enthousiasme van werknemer 2.0 ingedamd omdat hij ergens (maar niemand weet waar) goedkeuring moet vragen? Misschien vervalt werknemer 2.0 na zijn reis al bij voorbaat in een afwachtende 1.0 houding? "Er moet nu wel eerst beleid komen"?

In mijn ogen stelt een manager 2.0 zijn medewerkers in staat te groeien en bloeien. Dáar wordt hij op afgerekend en niet (alleen) op de goede ideeen van hem of haarzelf. Een manager 2.0 is een manager zonder ego, schreef ik ook eerder bij Essen2punt0.
Onvoldoende zicht op (en enthousiasme over) het product "bibliotheek"

Natuurlijk zijn de dingen er niet om de dingen op zich. Een ding kan helpen de inhoud - het talent van de bibliotheek - op een andere manier te verpakken, aan te bieden, te promoten, zichtbaar te maken. Dat betekent dat je allereerst moet weten wat je talent dan is, dat op waarde schatten én het ook nog eens wíllen delen.

"We moeten onze kennis en kwaliteiten blijven ontwikkelen, we moeten zorgen voor een open, frisse en uitnodigende houding én we moeten enthousiast zijn over wat we te bieden hebben", zegt Kirsten Kladdert. En informatiegebruiker vult aan: "het is niet voldoende als je publiek klaar staat om mee te doen. Je moet daar zelf als bibliotheek de mogelijkheid voor geven en zorgen dat de bijdrage van je publiek optimaal tot z'n recht komt ..... Open tegenover onze klanten en enthousiast over wat we als bibliotheek te bieden hebben"
De "ja, maaren" van de werknemer zelf

Als je je afvraagt "Wil de klant dit wel?" dan is dat een prima vraag. De constatering "Geen ding om het ding" ook. Zolang dit maar geen vragen en constateringen zijn die eigenlijk het zicht op je eigen "Ja, maar" ontnemen. Zo kwam van Grootbelang, met prachtige humor, tot de ontdekking dat hij vier jaar gestudeerd had voor iets dat de massa nu massaal zelf kan en mag doen: taggen. Dat valt nauwelijks met één of twee borrels te verwerken :-)

Als je je eigen "Ja, maaren" een plek hebt gegeven, als je weet waar je nog op wacht, dan kun je pas echt gaan zien waar de kansen liggen.

Samenvattend:

Weet waar je kracht ligt als bibliotheek en blijf die ontwikkelen,
Weet waar de kracht ligt van de mensen in je organisatie (en van jezelf) en blijf die ontwikkelen,
Weet waar je kansen liggen als organisatie en grijp ze.

Appeltje, eitje, toch? :-)

Zonder gekheid, na 23 dingen begint een nieuwe reis. Op de bijbehorende ning krijgen de Overijsselse 23 dingers mogelijk alvast een zetje mee. Want “altijd als je denkt, dit is het einde, sta je op de grens, van wat begint” (Stef Bos).

En daar proost ik op!

Marina

Fotocredit: Olivieri

Het doel van nietjes

2008-06-19T11:26:00.010+02:00

Ik ben best blij met mijn huidige nietmachine. Dat is dan ook niet de reden dat ik gisteren een machine kocht waarmee je papier aan elkaar kunt maken zónder nietjes (een nietnietmachine :-)) Nee, de nietnietmachine sprak tot mijn verbeelding. Want wat nou als je een producent van nietjes bent en van de één op de andere dag blijkt dat niemand meer nietjes nodig heeft ..

Wat zijn de nietjes in jouw organisatie?
En hoe worden ze gebruikt?
Als middel?
Of als doel op zichzelf?

Marina

P.S. Tips om blaadjes aan elkaar te maken zonder te nieten? Zie lifehacking

Blog over je vader dag 2008: Je eigen weg gaan

2008-06-15T18:51:00.044+02:00

Gek dat ik nu al de helft van mijn leven enkel nog leef met herinneringen aan mijn vader. Het gedicht dat ik laatst maakte, gaat daarover. Met elk afscheid wordt er een herinnering geboren. Maar uiteindelijk is een herinnering van jezelf en niet van de ander.

Nu ik dit opschrijf, begrijp ik ineens waarom ik zo emotioneel word als ik mijn vaders handtekening zie. Die is van hem en niet van mij, zoals mijn herinneringen dat wel zijn. Zijn handtekening is het echtste dat ik van hem heb.

Toen mijn vader ziek werd, sloeg ik - geheel tegen mijn zelfbeeld in - een aantal scheikundevakken over. Mijn vader had gezien dat ik het daar moeilijk mee had. Toen ik op een dag thuis kwam van een practicumdag in Leiden, lag daar op mijn bed ineens dit gedicht. Op papier kon hij zichzelf pas echt laten zien.

Het gedicht gaf me troost en de kracht mijn studie weer op te pakken. Ik heb het gekalligrafeerd, ingelijst en boven mijn bed gehangen. Het gedicht vertelde (en vertelt) me een ontzettend wijze les die ik laatst nog eens las in "De droom van de dolfijn":

"Er komt een tijd in het leven
dat er niets anders op zit dan je eigen weg te gaan"

Dat het helemaal niet altijd zo eenvoudig is je eigen weg te gaan, komt in veel van mijn vaders gedichten naar voren. Maar ik ben hem ontzettend dankbaar voor de boodschap dat er desondanks geen andere weg is.

X,

Je Marina

Ook als je geen vis vangt, vind ik je lief papa

2008-06-15T17:06:00.016+02:00

Pepijn (7 jaar) verraste zijn vader vanmorgen met een briefje.

"Jij bent mijn ale lievste papa ik vint het jamer bat wij geen vis vaneng".

Op de foto zie je hoe Pim en Pepijn - in plaats van de vis - dan maar marshmallows verorberen :-)

Marina

Welkom op de Werkvorm Wiki

2008-06-13T13:44:00.001+02:00

In het verleden schreef ik een aantal posts over werkvormen om namen te onthouden, voorstelrondjes te doen, groepjes door elkaar te husselen en een cursus goed af te sluiten.

Gaandeweg verliezen die posts hun actualiteit en zichtbaarheid, maar niet hun waarde. In die zin is een post misschien niet het meest geschikte communicatiemiddel om het over werkvormen te hebben.

Vandaar, dat ik u met trots presenteer:

De Werkvorm Wiki!

Ik heb gekozen voor wikidot omdat ik de lay-out prettig vind en vervelende reclame achterwege blijft.

In de wiki heb ik ook de reacties op mijn posts over dit onderwerp verwerkt. Waarvoor dank!

Zoals dat een wiki betaamt, is ie niet af maar immer evoluerend. Mochten jullie mee willen evolueren, van harte welkom!

Marina

Het presentatie ABC

2008-06-11T14:39:00.001+02:00

| View | Upload your own

Als je weer eens een presentatie mag maken, kijk dan eens of je aan het presentatie ABC van Scott Schwertly voldoet.

De M van "be a Mac fan" vervang ik zelf gewoon door "be a Mozilla Firefox fan" :-)

Niet alle letters zijn even relevant maar dan heb je ook meteen een extra les te pakken: Laat je niet inperken door ..... - al dan niet zelf opgelegde - stramienen (daaronder versta ik ook Powerpoint sjablonen). Want wat let je eigenlijk om een presentatie ABC van - pak 'm beet - 15 of 28 letters te maken?

Marina

Blog over je vader dag 2008: doen jullie (weer) mee?

2008-06-11T14:22:00.001+02:00

Na Blog over je moeder dag 2008 is het dan zondag a.s. Blog over je vader dag 2008!

Blog over je moeder dag leverde prachtige posts en nostalgische plaatjes op.

Doen jullie (weer) mee? Zo ja, tag je post met blogoverjevaderdag2008 en zet je foto in deze Flickr groep.

Dat gaat vast weer een hoop herinneringen veranderen :-)

Marina

Technische problemen met humor te lijf

2008-06-11T13:33:00.000+02:00

Met dit bericht laat Technorati mij weten dat:

- ze weten dat ze tijdelijk niet bereikbaar zijn
- ze er alles aan doen het probleem te fixen
- dat ik in goede handen ben

Althans, zo vat ik het op.

Zo is het toch onmogelijk om boos te worden op Technorati?

"De vraag lost op in de humor", zou Fons Jansen zeggen.

M.

Veranderlijk verleden

2008-06-01T13:39:00.002+02:00

"Het leven wordt voorwaarts geleefd, maar achterwaarts begrepen"

Kierkegaard

Soms betrap ik mijn herinneringen erop dat ze zijn veranderd. Dat brengt me wel eens aan het twijfelen over wat nou de waarheid is. Douwe Draaisma, geheugenprofessor, laat mij in zijn boek "De heimweefabriek" inzien dat dat niet de goede vraag is die ik aan mijn geheugen stel. Want herinneringen zijn geen feiten. Het zijn reconstructies. En hoe je ze reconstrueert hangt onder meer af van je leeftijd.

Elke herinnering sluit - zoals Draaisma dat zo mooi formuleert - contact tussen twee polen in de tijd. Wát je je herinnert speelt zich af in het verleden. Dát je je iets herinnert, gebeurt nu. En zo vermengt de herinnering van vroeger zich met de gevoelens en gedachten van dit moment.

In onze pogingen het geheugen te begrijpen, geven we haar wel eens de metafoor van een dossierkast. Maar herinneringen zijn geen dossiers die je na inzage onveranderd terugstopt. Bij het opdiepen verandert de herinnering. En zo resten ons enkel nog herinneringen aan herinneringen aan herinneringen.

Wellicht dat het voor getuigenverklaringen onhandig is dat we de geschiedenis ongemerkt steeds herschrijven, maar voor de rest is het een zegen dat je geheugen ervoor zorgt dat mensen en gebeurtenissen van betekenis kunnen veranderen. Dat je zelf betekenis kunt geven aan het (al dan niet recente) verleden.

"Met ouder worden blijkt het verleden net zo veranderlijk als de toekomst", zegt Draaisma zo mooi. Dat verklaart voor mij mede waarom mensen zo ontzettend verschillend aan kunnen kijken tegen "dezelfde" gebeurtenis. En dat júist in die verschillen - voorbij het welles nietes - de ontmoeting ligt.

Dit alles inspireert mij dan tot een gedichtje:

Herinnering

nu je weg bent
zie ik je vaker dan voorheen
alsof ik jou
met mijn geheugen wil bezitten

ik zie details
en vergeet de grote lijnen
de ondertiteling
verandert in de tijd

ik vermeng me
met mijn herinnering
van mijn herinnering
tot wie ik ben

Marina

Helene Blowers maakte de illustratie die ik bij deze post heb geplaatst.

Catalyst 2.0

2008-05-29T10:12:00.002+02:00

Twijfel: zal ik bloggen over mijn "15 minutes of fame", part 2? Met het risico voor arrogant uitgemaakt te worden, waag ik toch de sprong naar shameless self-promotion. Want ik vind het geweldig dat iets wat ik puur for the fun of it doe, zo aanslaat! En ik leer er ook waardevolle 2.0 lessen uit.

Waar ik dan zo beroemd mee ben geworden? ^^ Binnen een week hebben 7000 mensen naar mijn slideshow "The 7 habits of highly effective people" gekeken, noemen 50 mensen hem favoriet en zijn er 1450 mensen die hem downloaden.

En dacht ik dat ik mijn geluk al niet op kon, krijg ik ook nog een mailtje van co-auteur Rod Beckstrom van "The Starfish and the Spider" dat hij mijn visuele boekrecensie van zijn boek mooi vind. Hij schrijft:

"Here's to celebrating your catalyst power!"

Catalyst power? Wie. Ik? Wauw ...

In de chemie (het vak waar ik oorspronkelijk "vandaan" kom) zijn katalysatoren verbindingen die een reactie versnellen zonder daarbij zelf opgebruikt te worden. Ze verlagen de energiebarriere. Door het maken van een visuele boekrecensie kun je de boodschap van een boek met allemaal letturtjes, op een laagdrempeligere manier overbrengen. En ik hoef er geen enkele moeite voor te doen. Het maken van zo'n recensie levert me zelfs energie óp. In die betekenis van catalyst kan ik me vinden.

Waar de 2.0 lessen blijven?

Als je beziet dat er op dit weblog 26 mensen zijn die mijn visuele boekrecensie lazen, versus de 7000 op Slideshare dan concludeer ik dat het niet alleen om de inhoud gaat, maar even zo zeer om de plek waar je die inhoud ten toon spreidt. Om de parallel te trekken naar de katalysator: om een reactie te versnellen is de chemische samenstelling van een katalysator niet voldoende. Hij of zij moet vervolgens wel daarheen gaan waar de reagentia zich bevinden. Anders valt er weinig te versnellen :-)

Waarmee ik niet wil zeggen dat de lezers van mijn weblog - jullie!- me niet waardevol zijn. In tegendeel! Zonder de comments die ik op eerdere visuele boekrecensies heb gekregen, was ik niet eens doorgegaan met dit "kunstje". De katalysator moet wel het idee hebben dat er iets gebeurt met de reagentia :-)

Wat ik wel denk te kunnen concluderen: catalyst power comes true in social networks. Catalyst + web 2.0 = Catalyst Powerrrrr

Ik kom pas net kijken als catalyst 2.0, maar het is zeker een rol waar ik in zou willen groeien :-)

Marina

Foto

Time management met Stephen Covey

2008-05-21T13:53:00.011+02:00

"The challenge is not to manage time, but to manage ourselves"

| View | Upload your own

The 7 habits of highly effective people is zo'n management boek dat je gelezen moet - uh wílt - hebben. In 1989 - toen het uitkwam - was ik daar nog niet zo aan toe. Maar beter laat, dan nooit!
Ik heb zo het idee dat Stephen Covey in 1989 nog aardig vooruitliep in managementland. De hedendaagse manager weet dat hij naast leidinggeven ook het persoonlijk leiderschap onder de knie moet hebben.

Deze post valt voor mij trouwens in de categorie Sharpen the Saw. Dat geldt sowieso voor mijn blog. En het lezen van the 8th habit straks ook...

En jouw blog, valt die ook onder Habit 7 ?

Marina

Visual Similarity Search met Piximilar

2008-05-14T09:00:00.001+02:00

Ik sta op de wachtlijst voor een uitnodiging voor TinEye: je geeft een plaatje als "zoekterm" en TinEye belooft met webpagina's te komen waarin jouw plaatje voorkomt. (Ook als het plaatje bewerkt of zelfs "verminkt" is).

Al "wachtend" zag ik dat Idee Inc nog meer mooie image identification en visual search software onder haar hoede heeft.

Wat te denken van Piximilar waarmee je bijvoorbeeld binnen Flickr allerhande afbeeldingen kunt opzoeken met kleur(en) naar keuze. (Multicolr Search Lab Flickr Set)

In de foto hierboven zie je het resultaat met drie kleuren die ik heb geselecteerd. De bijbehorende URL ziet er zo uit: http://labs.ideeinc.com/multicolr/#colors=df431d,bddd8f,5a86fa;

Je kunt de kleurcodes die in de URL verschijnen, vervangen door zelf de gewenste kleurcodes in de browserbalk in te typen. Dat kan bijvoorbeeld leuk zijn als je een plaatje zoekt dat qua kleuren bij je website of weblog past. (Op netadvies staat een heldere uitleg van kleurcodes)

Om gemakkelijk achter de kleurcodes van een webpagina te komen, ga je naar Colorcombos. Rechtsboven zie je "Grab Website Colors", typ de URL van je website of weblog in en voila. Hier zie je bijvoorbeeld de kleurcodes van mijn website. Neem ik even de drie hoofdkleuren dan zijn dit plaatjes die bij mijn website passen.

Wel jammer dat je met het MultiColr Search Lab niet alleen in foto's met een Creative Commons licentie kunt zoeken. Nu is het doorklikken tot je d'r eentje gevonden hebt die je ook nog eens op je blog of website zou mógen gebruiken.

Idee?

Marina

Blog over je moeder dag 2008: herinneringen uit WO 2

2008-05-11T15:38:00.000+02:00

1948: mijn moeder poseert met haar broer Piet in de bloementuin
Meisjes droegen in die tijd altijd jurken

Mijn moeder - Meinsje Adriana van der Most - werd geboren op 3 december 1934 op een boerderij in Schiedam, 's Graveland 81 (adres bestaat niet meer). Ze had twee oudere broers Piet en Gerrit.

Op moederdag 2008 wil ik een aantal van haar herinneringen optekenen. De foto's die zij zelf uitzocht, zet ik in de Flickrgroep "Blog over je moeder" (tip van Henk om die aan te maken) en met mij zullen er nog een aantal bloggers volgen.

Mijn moeder vertelt: "Ik was nog geen zes jaar toen de oorlog uitbrak. Ik weet me nog veel te herinneren, maar waarschijnlijk ook wel een deel uit overlevering". De boerderij stond vlak bij een spoorrails waarvan de Duitsers vermoeden dat daar een ammunitiedepot stond. Op de dag dat Rotterdam (tweede Pinksterdag- 14 mei 1940 ) werd gebombardeerd, lieten de Duitsers eerst een bom vallen in de sloot tussen de boerderij waar mijn moeder woonde en de daarnaast gelegen werf. Ze misten daarmee hun doel. De ramen en deuren van de boerderij vlogen eruit en er zaten geen dakpannen meer op het dak. De hond kreeg een scherf in zijn hart. De buurjongen was zoek en werd later dood onder een muur gevonden.

Oorlog verandert het perspectief op alles. Zo ook op vriendschap. Omdat mijn moeder op een boerderij woonde heeft ze - naar haar zeggen - nooit honger gehad. "Er was altijd wel wat te ruilen. Er werd ook altijd geslacht wat in de oorlog natuurlijk niet mocht en alles werd gebruikt: zure zult, bloedworst enzovoort". Ze zegt dat ze eigenlijk nooit goed wist of de vriendinnetjes die kwamen nu voor haar kwamen of voor een hapje en een bekertje melk.

De oudste broer van mijn moeder (Gerrit) ging in 1941 (hij was toen 14 jaar) dood aan hersenvliesontsteking. Mijn oma bleef nog heel lang de tafel dekken voor drie kinderen. "De dokter riep haar tot de orde en zei: "Vrouwtje, je hebt nog twee kinderen"", vertelt mijn moeder. De oma die ik kende, is nooit over dit verlies heen gekomen.

In 1941 kwamen de Duitsers naar de boerderij toe voor een huiszoeking. Ze zochten Gerrit die de leeftijd had om in Duitsland te werk gesteld te worden. Toen mijn oma vertelde dat hij dood was, kreeg de Duitser die Gerrit wilde ophalen tranen in zijn ogen. "Hij had zelf ook kinderen", verklaart mijn moeder deze emotie.

Mijn moeder heeft me dit verhaal ook verteld toen ik jonger was. Wat ik van haar leerde was dat "the bad guys" net zo goed mensen waren als "the good guys". Ik heb bij mijn moeder nooit bitterheid over hetgeen haar als kind is overkomen kunnen ontwaren. Ik bewonder haar om haar vermogen om die zaken die je niet kunt veranderen te accepteren.

Marina

Hyves denkt met je mee

2008-05-07T16:35:00.003+02:00

Schreef ik eerder al dat Hyves mijn zoon beter begrijpt dan ik zelf, nu zag ik dat Hyves mijn post "Vergeet me niet" wel heel letterlijk heeft opgevat. Ik zou deze post maar liefst 11 x geplaatst hebben!

Je zou Hyves bijna menselijke eigenschappen gaan toedichten :-)

Marina

Vergeet me niet

2008-05-05T01:29:00.014+02:00

Voor de argeloze voorbijganger lijkt het alsof de vergeet-me-niet ontzettend lang bloeit, maar voor wie inzoomt wordt het al gauw duidelijk dat de bloempjes seriëel bloeien. Als een geoliede machine staat elk bloempje haar hoofdrol lankmoedig af aan haar opvolger opdat de kijkers de blauwe bloemenzee die voortduurt niet vergeten.

Prachtig, zo'n bloem zonder ego!

Marina

Foto van mijzelve

Web meetings met Dimdim

2008-05-04T22:55:00.037+02:00

In het digitaal doorbladerbare Intellectueel Kapitaal stond een artikel over online trainen met WebEx. Nou houd ik erg van face 2 face bijeenkomsten (dan kan ik mensen zien, horen, voelen, ruiken .. :-)) maar ... in veel gevallen zou een online variant ook prima volstaan of zelfs beter zijn!

Wanneer?

als F2F niet kan

mensen kunnen zich niet verplaatsen
mensen wonen te ver weg

als F2F niet hoeft

wat is het onderwerp van de training?
staan de reistijd en reiskosten wel in verhouding tot het beoogde resultaat?

Redenen genoeg om me nader te verdiepen in de mogelijkheden van web collaboration software voor mijn trainingen. Maar .... dan moet de software wel gratis zijn, dacht de kleine ondernemer.

Via 5 Webex alternatives kwam ik uit op Dimdim. (Die bij naspeuring al gesignaleerd bleek te zijn in oktober 2007, maar pas sinds 10 april 2008 open staat voor iedereen). Na een avondje spelen met de mogelijkheden ben ik al aardig enthousiast.

Als je deelneemt aan een meeting dan hoef je geen software te downloaden. Je krijgt per E-mail een uitnodiging, klikt op "Join Meeting" en that's it. De organisator heeft wél een Dimdim plugin nodig om zijn desktop te kunnen delen.

Een meeting vastleggen die je later wilt houden (schedule)

Wat kan de organisator laten zien?

Zijn desktop

Wat jij doet op jouw PC is zichtbaar voor alle deelnemers

Documenten

dat kan sowieso via de desktop maar je kunt daarnaast ook powerpoint presentaties en PDF-documenten uploaden (dat is dus nog een beetje beperkt). Het voordeel hiervan is dat je ze dan live kunt markeren en dat ze in het scherm van de deelnemers passen

Het uploaden van documenten duurt wel even, dus je kunt het beste al een tijdje vóór de meeting begint aanwezig zijn en de documenten die je wilt laten zien, klaarzetten

Een whiteboard

je kunt samenwerken aan een tekst, tekening, etc. (de presentator heeft de optie lock, unlock)

Ondertussen kun je chatten (chat to all en/of privé chat) en met elkaar praten (audio). Je kunt maximaal twintig mensen uitnodigen, maar er kunnen "maar" drie attendees tegelijk praten (vergeet je audio niet op hands free te zetten en op het microfoontje te klikken van de betreffende deelnemers. Lees: dat vergat ik dus wel :-)) Daarnaast kunnen deelnemers meeloeren op de webcam van de organisator.

Ik denk dat dit soort toepassingen de komende tijd alleen nog maar mooier wordt! Het zou mooi zijn als de presentator en deelnemer van stoel kunnen verwisselen (dat kan ook al in de betaalde versies), als je meer documenttypen kunt delen, als je de desktop van een deelnemer even óver kunt nemen, etc.

Maar ook nu al toepassingen legio, lijkt me:

Een 23 dingen cursist die de layout van zijn weblog niet naar zijn zin krijgt, uitnodigen voor een meeting om even live te laten zien hoe dat zou kunnen
Een klant live laten zien hoe je het beste in een bepaalde database kunt zoeken
Een hoorcollege geven

deelnemers kunnen met emoticons aangeven hoe ze het college vinden en tussendoor ongegeneerd privéchatten met medestudenten. Dat is dan weer eens even wat anders dan poppetjes tekenen op papier :-)

Zie jij ook mogelijkheden om Dimdim en consorten in te passen in je dagelijkse werkzaamheden?

Marina

Van de dramadriehoek naar de winnaarsdriehoek

2008-04-29T23:19:00.000+02:00

"Ja, maaren" zijn een bekende ergernis. Maar wat ik nog niet wist is dat een "Ja, maar" een signaal is dat je in de dramadriehoek verzeild aan het raken bent en dat je alle zeilen bij moet zetten om eruit te blijven! Want wie wil er nou in een driehoek achter elkaar aan blijven rennen zonder dat het iets oplevert? (Behalve frustratie en onbegrip dan)

De dramadriehoek kent drie spelers:

Ik zal het toch niet zijn, zei het slachtoffer
Jij bent het vast niet, zei de redder
Jij wilt ook altijd de hoofdrol, zei de aanklager

Het slachtoffer is hulpeloos en hopeloos. Hij doet een beroep op jou om hem te redden. Hij straalt de booschap uit: "Ik ben niet OK en jij wel"

De redder schiet te hulp maar bevestigt daarmee (onbewust) de positie van het slachtoffer: jij kunt je problemen niet zelf oplossen. Ik zal dat wel even voor je doen. Hij zegt eigenlijk: "Ik ben OK en jij niet"

De aanklager beschuldigt: "Wat doe je mij aan!" Daarmee legt hij de schuld voor zijn problemen ook buiten zichzelf . Hij zegt eigenlijk: "Jij bent niet OK en ik wel"

Voorbeeldje van de dramadriehoek? Men neme de Wikipedia controverse:

Aanklager: Wikipedia is een ramp voor de waarheid! Experts hebben de waarheid in pacht!
Aanklager 2: Jij wilt niet eens bekijken wat voor meerwaarde Wikipedia heeft
Aanklager: Dat hoeft ook niet. Ik luister niet naar mensen die vinden dat zelfs analfabeten iets te zeggen kunnen hebben
Redder: We moeten ons niet zo druk maken om de waarheid, laten we nou gewoon met elkaar blijven praten
Slachtoffer: Nou, probeer jij het maar. Mij lukt het niet
Aanklager: En ik wil het niet

Schiet lekker op, he?

De aanklager zegt dat het slachtoffer niet OK is, het slachtoffer zegt dat de aanklager niet OK is, de redder vind zichzelf wél OK en de rest niet. Drama compleet. Want waarom zou je in vredesnaam naar iemand luisteren die zegt dat je niet OK bent?

Kan het anders?

De winnaarsdriehoek telt maar één persoon (en drie gedragingen) omdat die ervan uitgaat dat je iemand anders niet kunt veranderen, maar wel je eigen reactie op de ander en daarmee de dynamiek. Hoe?

De redder wordt een helper ..

"Ik zal het toch niet zijn", zei het slachtoffer
"Wat zou er gebeuren als jij het wel was?", zei de helper
...

"Jij wilt ook altijd de hoofdrol", zei de aanklager
"Ik zie dat niet zo een, twee, drie. Kun je me een voorbeeld geven?", zei de helper
"Voorbeeld geven, voorbeeld geven, wie denkt meneer wel dat ie is?", zei de aanklager
"Ik ben oprecht benieuwd hoe jij mijn rol dan ziet", zei de helper
"Nou, ik vind dat je óntzettend op loopt te scheppen en dat je net doet of je beter bent dan wij", zei de aanklager
...

De helper is erop gericht de ander zijn eigen oplossing te laten vinden (ik ben OK, jij ook)
Het slachtoffer kan dan ervaren dat hij ook OK is, de aanklager kan dan ervaren dat de helper (ook) OK is.

Het is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan om uit de dramadriehoek te blijven. Ook op internet is er veel meer te vinden over hoe het NIET moet dan over hoe het dan WEL kan. En laten we wel wezen: de wereld dráait op drama.

Zonder drama geen kijkcijfers.

Uit de dramadriehoek stappen ís dus lastig. Het vergt namelijk vóóral vertrouwen in jezelf én daarna(ast) in je medemens. Dat dat lastiger is dan doelloos achter elkaar aan te rennen, moge duidelijk zijn :-) Maar hee, zelfs de langste reis begint met een eerste stap....

	Have A Little Faith In Me - John Hiatt

	Found at skreemr.com

Marina

Diane bedankt voor de Skreem tip!

Morse Code Ode

2008-04-27T18:24:00.032+02:00

"Ik heb de verreschrijver uitgevonden!"

Het eurekamoment van Samuel Morse

Find more photos like this on Morse Code Ode Ning

Ik beloofde John Papenhuyzen een post over morse. Maar inmiddels heb ik zoveel materiaal dat het gewoon te veel is voor één blogpost! Daarom heb ik een begin gemaakt met het opzetten van een sociaal netwerk: Morse Code Ode Ning (de naam heb ik ontleend aan het gedicht "Morse Code Ode" van Troy Weidenheimer)

Ik vroeg John wat hij zou willen dat er met name over morse herinnerd wordt:

"Morse to us wireless operators was not just dots and dashes, it was an art, very much like someone's handwriting. You could always recognise the people you worked with regularly, even if they had been transferred to an other ship and were using a different call sign", aldus John die het call sign van de SAIDJA, PHHE (.--. .... .... .) nog steeds kan dromen.

Ik snap heel goed hoe morse de marconisten verbonden moet hebben. Je kent met elkaar een soort geheimtaal en anderen vertrouwen erop dat jij het juist (de)codeert. Over radical trust gesproken...

"Nowadays all shipboard communication goes via the satellite links and the wireless operator has disappeared from the ships. That, come to think of it, makes me a living dinosaur! My contemporaries are slowly disappearing and the use of morse is only kept up by a few, the youngers ones have no interest in it"

Misschien dat de techniek verdwijnt, maar het verhaal zeker niet. Verhalen(vertellers) verbinden de mens van generatie op generatie. Jeroen van Beijnen attendeerde me op dit toepasselijke citaat van Antoine de Saint Exupéry:

"Transport of the mails, transport of the human voice, transport of flickering pictures — in this century, as in others, our highest accomplishments still have the single aim of bringing men together"

En in dit geval was het morse dat mij, John, mijn vader en mijn lezers samenbracht.

Morse Code Ode

A poem by Troy Weidenheimer

It’s more than dots and dashes,
It’s a place.
A sanctuary for those who’ve learned
to love the mysterious magic of
thoughts arriving in mile-long strings
on roads of ether or wire.

Even more, it’s peace,
A shield from the disordered sounds
of traffic, angry people
and industrial clutter clatter,
within its warm mantle
we find soothing respite.

And the patter of bright ideas it is,
the sharp focusing of others’ thoughts
from miles beyond our vision’s range,
and in a dream we sit so still,
it floats in our ears and stirs our minds
with concern, remembrance, speculation
and mirth.

And code is music,
from sounders and speakers it dances
in the shack to each sender’s inner clock,
and comes butter-smooth, deliciously swinging,
or choppy staccato from a “fist” praising definition,
or perfectly metered, flowing exquisitely
from the gentle hand of an artist.

A place,
and peace,
intelligence and
music.
Code is more than dots and dashes.

-.-. ..- .-..

-- .- .-. .. -. .-

(ontcijferen? Zie het Morse alfabet)

Idee: Blog over je moeder dag

2008-04-25T13:52:00.000+02:00

Naar aanleiding van de ontmoeting met John kreeg ik ineens het idee om van moederdag (11 mei 2008) een "Blog over je moeder dag" te maken. En van vaderdag (15 juni 2008) een "Blog over je vader dag". (Of over je grootmoeder/grootvader natuurlijk)

Zou het niet prachtig zijn als we met zijn allen op dezelfde dag verslag zouden doen van een herinnering van diegenen die ons voorgingen op het levenspad? Als we massaal een foto op zouden rakelen uit de oude doos en die stuk voor stuk op Flickr zouden zetten met een toepasselijke tag? (blogoverjemoederdag2008?)

Wat op dit moment vindbaar en populair is weerspiegelt met name ons en ónze Zeitgeist. Maar zo belangrijk zijn we nu ook weer niet :-)

Onze wortels liggen - of we het nou willen of niet - in het verleden. Het lijkt me mooi om dat ondergrondse wortelsysteem met zijn allen een klein beetje zichtbaarder maken. Beetje zoals Tante Es van Raymann is laat die aan "haar" VIPs altijd vraagt: "Vertel me mijn schat, wie is je moeder, wie is je vader?"

Wat vinden jullie van het idee? Doen jullie mee? De plaatjes in deze post kun je in ieder geval zo gebruiken.

Marina

Bombay TV: Ook in Bombay zijn ze blij met 23 dingen

2008-04-25T11:39:00.002+02:00

Zelf een filmpje ondertitelen? Volop keuze op Bombay TV!

Op het idee gebracht via Naamlooz

M.

Via wikipedia terug naar het verleden van mijn vader

2008-04-22T18:09:00.016+02:00

Kerstfeest op s.s SAROENA, 1952 te Plabju

(Jan Noordegraaf, tweede van links. John Papenhuyzen helemaal rechts)

De afgelopen weken ben ik figuurlijk "Down Under" geweest. Hoe dat zo kwam? John Papenhuyzen kwam via Wikipedia op het spoor van mijn website en het verhaal van mijn vader Jan Noordegraaf. John stuurde me foto's van de kerstviering op het schip SAROENA waar mijn vader destijds marconist (a.k.a. radioofficier, radiotelegrafist, sparks) was. John was ook marconist maar dan op zusterschip SAIDJA en hij leerde mijn vader kennen toen hij tijdelijk overgeplaatst werd naar de SAROENA omdat de SAIDJA in Singapore in het droogdok lag.

In 1959 verleidde de liefde John (die eigenlijk ook Jan heet) zich Down Under in Australië te vestigen. En daar wonen hij, zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen nog steeds. Hij verkondigt zijn liefde voor het vak als vrijwilliger in het Australian National Maritime Museum in Darling Harbour te Sydney. Daarnaast schrijft hij verhalen over vroeger. Een schrijver wil hij zichzelf niet noemen: "I never was a writer, not even a letter writer - much to the malign of my dear mother, father and sister! " Zijn motivatie bestaat met name daaruit zijn kleinkinderen te vertellen "what Opa had been up to".

Door de correspondenties tussen John en mij ben ik weer eens gaan neuzen in de boeken van mijn vader en dan met name in "In het kielzog van Marconi". Ik heb John een post over morse beloofd dus die komt sowieso later nog op dit blog te staan. Pas nu realiseer ik me dat óók ik in het kielzog van Marconi werk. Waar mijn vader mens en informatie verbond middels "moderne communicatie" doe ik hetzelfde!

Als ik naar de foto kijk en ik zie mijn vader en John daar kerstvieren dan biedt mij dat troost. "Later, Jan, als jij er niet meer bent, dan vind ik jouw dochter op internet en dan praat ik haar wel bij". En zo doet John mij beseffen dat het enkel nog de dimensie tijd is die mij en mijn vader scheidt. In het kielzog van Marconi zijn wij voor immer draadloos verbonden.

CUL and 73's, pap!

M.

Watch out for the memes

2008-04-22T16:55:00.002+02:00

Commisaresse heeft me geïnfecteerd (getagd) met een besmettelijk informatiepatroon (een meme). De meme lijkt een langzame dood te sterven nu de twee bloggers die zij tikte de stok niet doorgeven. Is de meme niet besmettelijk genoeg?

Ik dacht zelf dat de meme aan me voorbij zou gaan, maar nu ik weer ruimte heb om ziek te worden breekt ie dan toch uit :-)

Dit zijn de drie vragen die ik moet beantwoorden:

Neem het dichtstbijzijnde boek van 123 (of meer) pagina’s:

Emotionomics
Open het boek op pagina 123 en zoek de 5e zin:

Hmmm ... op pagina 123 enkel een plaatje! Ik zoek even een vergelijkbare en dan zet ik dat vuurwerk bovenaan deze post.
Post de volgende drie zinnen:

Die op bladzijde 124 maar doen dan?

As Tom Peters writes, "Design is about emotion". That's because well-designed offers work if they hook people emotionally with an enticing promise that proves to be rewarding in the end. How to accomplish that feat?

Het stokje doorgeven

Als ik nadenk over de boodschap van Emotionomics dan is een meme pas besmettelijk als ie mensen ook emotioneel beroert (FYI: dat deed het boek zélf bij mij trouwens niet).

Het beroerde mij zeker dat ik het stokje überhaupt kréég (Commisaresse denkt dus af en toe aan mij en dat streelt me :-)). Het onderwerp - "leesbevordering" - beroert me minder. Daarnaast hangt het nogal af van het boek dat naast je ligt of het een leuke post wordt....
Een ander stokje dat momenteel door de blogosphere zweeft, gaat over durf: "Wat is durf voor jou?". Dat komt emotioneel al een stuk dichterbij ..

Nou lees ik dat een succesvolle meme zich steeds en gemakkelijk aanpast aan de veranderende tijden en omstandigheden... dus weet je wat? Ik maak er een enigszins aangepaste meme van.

Vraag 1: Als je een boek was, wat zou de titel dan zijn? (Als je het antwoord niet weet, vraag het dan aan de dichtstbijzijnde persoon)

Vraag 2: Wat staat er in het boek "JIJ" op pagina 123, zin vier?

Vraag 3: Hoe ziet de omslag van het boek "JIJ" eruit? (Geen idee? dan kun je er altijd nog een image generator op los laten)

Ik geef de meme aan:

Blogparty (voor de blogspiratie en de wie-weet-wel 10.000e reactie!)
Essen2punt0 (voer voor egofeeds!)
Liek (vooral uitleven op vraag 3?)

En nu maar even afwachten of de meme voldoende geëvolueerd is om besmettelijk te zijn (pas 'm gerust aan, hoor creatieve dames!) of dat het een uitgeëvolueerde tak van de familie betreft :-)

M.

Web 2.0: Wiens Waarheid Wint?

2008-04-07T21:08:00.075+02:00

"Bewijzen vermoeien de waarheid"

Georges Braque

Tegenlicht stond vanavond in het teken van Wiki's Waarheid: hoe betrouwbaar is Wikipedia?

Andrew Keen vindt Wikipedia een ramp voor de waarheid. Hij vindt dat een gatekeeper hoort te bepalen wat de waarheid is. Wikipedia staat voor hem voor "The cult of the amateur". De macht moet terug in handen van de experts want die hebben de waarheid in pacht, aldus de spin.
Robert Mc Henry, voormalig hoofdredacteur van de Encyclopedia Brittannica, vindt Wikipedia zelfs een spel: "Het heeft geen mechanisme om maximale betrouwbaarheid te waarborgen". En dat is een probleem in een tijd waarin zoveel mensen overtuigd zijn van hun eigenlijk gelijk, vindt Mc Henry, overtuigd van zijn eigen gelijk :-)

Jimmy Wales, mede-oprichter van Wikipedia, en Charles Leadbeater proberen web 2.0 te verdedigen met zinnen als "zelfs analfabeten iets nuttigs te zeggen kunnen hebben" en "de geschiedenis van innovatie ligt vaak in communities". De tweede strategie van Wales is de aanval: "Degenen die het verleden romantiseren missen de boot" en "Keen probeert een controverse te zaaien om een boek te verkopen".

Begrijpelijke reacties, maar de waarheid komt er geen steek verder mee.

Ik vind het een verademing als Ndesanjo Macha, digital activist, aan het woord komt. Macha was de eerste blogger in de Afrikaanse taal (Swahili). Dat zag hij zelf als een soort dekolonisatie van cyberspace. Hij vindt dat vrijheid van expressie voor iedereen geldt: "Er zijn vele waarheden. Waarheid is een sociale constructie".
Macha weet uit zijn cultuur dat er veel mensen zijn, zonder opleiding, die heel erg veel weten. Het woord amateur betekent "mensen die houden van wat ze doen" en niet "mensen die niet weten wat ze doen", zegt hij. De meningen van deskundigen en niet-deskundigen doen er wat hem betreft evenveel toe.

De waarheid van Jimmy Wales en de tegenovergestelde waarheid van Andrew Keen vertegenwoordigen de controverse. Maar juist voorbij de controverse ligt de ontmoeting. Daar waar het er niet meer toe doet of het jouw waarheid is of de mijne. Daar kunnen we onderzoeken en innoveren.

M.

Foto

Hyves begrijpt mijn zoon beter dan ik

2008-04-04T12:27:00.007+02:00

Ik ben geen échte Hyver (dat kan niet met zes connecties :-)) maar vandaag nam ik weer eens even een kijkje op mijn profielpagina. Ik laat daar de posts van dit blog automatisch doorkomen. Ik kwam niet meer bij van het lachen toen ik zag hoe Hyves een post van vorige week had vertaald.

Dit was de oorspronkelijke dialoog:

Pepijn (6): "Mama, kom je ?"
Mama (ik :-)): "Ja, ik kom zo !"
Pepijn: "Dat zó duurt bij jou anders altijd óntzettend lang !"

Dit is de "Hyvesdialoog":

Waar ik enkel Pepijn's leeftijd aan heb willen geven, weet Hyves precies hoe hij zich voelde. En mensen: dat klopt toch best aardig!

Ai, (6) = . De communicatiekloof met jongere generaties is errug voelbaar nu

Ben wel benieuwd hoe Pepijn zich voelt als hij (7) is.

Ik ga zo ff op Hyves kijken!

M.

De boekrecensent bekent kleur

2008-04-02T09:13:00.011+02:00

.
Boekrecensies zeggen niet alleen iets over het boek, maar minstens zoveel over de recensent. Neem de recensie van "De kleine prinses" die ik onlangs maakte. Jef maakt er iets heel anders van! Hij pakt een detail uit het boek waar hij zich door geraakt voelt: het vertaalde gedicht van Oriah Mountain Dreamer.

Ik zei al eerder tegen mezelf dat een boekrecensie niet meer aan een bepaalde vorm was gebonden, maar soms ga ik dan toch weer de geëikte paden en lanen op en probeer ik het geheel samen te vatten in een stuk tekst.

Maar de recensie van dit boek is een gedicht. Dank voor het wakkerschudden, Jef!

Het maakt me niet uit wat je doet voor de kost. Ik wil weten wat je diepste verlangen is. Ik wil weten of je durft te dromen dat jouw verlangen werkelijkheid wordt.

Het maakt me niet uit hou oud je bent. Ik wil weten of je het risico durft te lopen om voor idioot versleten te worden omdat je altijd op zoek bent naar liefde, naar een droom of naar een vol en avontuurlijk leven.

Het maakt me niet uit wat je sterrenbeeld is. Ik wil weten of je contat kunt maken met je diepste verdriet. Ik wil weten of je je afgesloten hebt als een oester, uit angst voor nog meer pijn. Ik wil weten of je de pijn, of het jouw pijn is of de mijne, kunt uithouden, zonder de pijn te verbergen, te verdoezelen of het zogenaamd op te lossen. Ik wil weten of je blijdschap en vreugde, of het de jouwe is of de mijne, kunt verdragen. Ik wil weten of je zo wild kunt dansen dat je er van top tot teen extatisch van wordt, zonder geplaagd te worden door het idee dat je voorzichtig moet zijn, of je bewust moet zijn van door mensen bedachte opmerkingen.

Het maakt me niet uit of je verhalen waar zijn. Ik wil weten of je een ander teleur durft te stellen omdat je eerlijk tegen jezelf bent. Ik wil weten of je het aankunt om voor verrader uitgemaakt te worden omdat je je eigen ziel niet verraadt. Ik wil weten of je trouw kunt zijn en daarom betrouwbaar. Ik wil weten of je de bron van je leven kunt herkennen aan de rand van een meer en of je durft te schreeuwen naar de zilveren maan.

Het maakt me niet uit waar je woont. Het maakt me niet uit hoeveel geld je hebt. Ik wil weten of je na een nacht van diep verdriet en wanhoop en van pijn tot in je botten, nog steeds kunt opstaan en doen voor de ander mensen wat je moet doen.

Het maakt me niet uit wie je kennissen zijn, of op wat voor manier je hier terechtgekomen bent. Ik wil weten of je samen met mij door het vuur wilt gaan zonder angst en zonder terug te deinzen.

Het maakt me niet uit met wie of wat je hebt gestudeerd. Ik wil weten hoe je jezelf staande houdt wanneer je wereld instort. Ik wil weten of je alleen kunt zijn met jezelf en of je kunt houden van jezelf in lege momenten.

Prachtig, toch?

M.

Foto

Imagineering a great place to live

2008-03-31T20:58:00.004+02:00

Heb jij wel eens last van hoofdschuddende mensen in je omgeving die je betichten van "te veel idealisme", "naïeviteit" of "zweverigheid"? Dat je (nu nog) niet weet hoe het er werkelijk aan toe gaat in de wereld? Zo ja, wat was je reactie? Terugtrekken? Aanpassen? Of je kop nog verder boven het maaiveld uitsteken en daarbij een onthoofding riskeren?

Er ís een andere manier: bundel de krachten! Éen plek waar dat kan is Great Place to live: een warme douche voor mensen die zich met hun bijzonder mooie intenties geregeld in de kou hebben voelen staan. Toen ik afgelopen vrijdag naar de Naamlooz borrel ging, liep ik recht in de armen van oprichtster Noor Bongers die samen met Sanne Roemen de goede vragen aan het bedenken was voor de overwerkers. De avond stond dit keer namelijk in het teken van 8 uur overwerken voor het goede doel

Wij en Zij

Mijn bescheiden bijdrage van de avond bestond daaruit de maaltijd van een creatief, Erik Koopman, te sponsoren. Hij werkte die avond over voor "de Hugo van Lawick foundation". Erik vertelde over zijn visie op de wereldproblematiek. Oorlogen ontstaan en bestaan voort door de focus op verschillen in plaats van op de overeenkomsten. Jij en ik, zij en wij, hebben veel meer gemeen dan we denken/willen. Kortom, mensen zijn eigenlijk niet zo anders dan wij

Tijdens het eten had ik een boeiend gesprek met de broer van Hugo van Lawick: Godi van Lawick. Hij vertelde over de prachtige foto's en films die wijlen zijn broer in Afrika maakte. Het is materiaal dat de "menselijke kant" van dieren laat zien. Godi gebruikt het materiaal voor natuureducatie in Tanzania. Door de foto's en films te bekijken leren de kinderen aldaar de Afrikaanse natuur en haar dieren te respecteren: "Dieren zijn eigenlijk niet zo anders dan wij".

Daarnaast ontmoette ik een aantal oude bekenden, de organisatrice van 8u02008 (de tag voor dit evenement) en een nieuwe bekende: DoornRoos imagineers die ons in een zinnenprikkelende Pecha Kucha meenam in haar wereld waarin ze (droom)beelden van de klant vertaalt in fantasieprikkelende ontwerpen: "We zijn eigenlijk allemaal op zoek naar zinnenprikkelende ervaringen"

Je licht laten schijnen

De bijeenkomst van afgelopen vrijdag was een prachtige vrijplaats voor mensen met dromen, ambitie, en passie. Toch bekruipt me op dit soort avonden ook altijd een ander gevoel. Waken we er wel genoeg voor dat de-nek-uitstekers zich niet écht als "een nieuwe garde" gaan zien? Want dat klinkt in mijn oren bijna net zo elitair als CEO, baas, of hierarchie en niet bepaald verbindend.

Wat mij betreft is het ware verbindende leiderschap "leading by example", waarbij je de weg vrijmaakt voor anderen om je voorbeeld te volgen. We lijken tenslotte meer op elkaar dan we verschillen!" (en ja, óók de bazen!)

Marianne Williamson zei dat een stuk mooier:

"And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same. As we're liberated from our own fear, our presence automatically liberates others"

M.

Foto

P.S. Dankzij Gerjanne werd ik erop gewezen dat het citaat hierboven niet van Mandela was maar van Marianne. Bedankt!

Wiki met Nutteloze Vaardigheden

2008-03-28T08:00:00.002+01:00

.
Wat een leuk idee! Gerard Bierens heeft een hoop van zijn vrije avond- en nachtuurtjes gestoken in het aanmaken van een wiki met nutteloze vaardigheden. Dat zijn vaardigheden die we in het verleden hebben aangeleerd maar die nu geen nut meer hebben. Iedereen kan er zijn of haar nutteloos geworden vaardigheid aan toevoegen. De "mijne": ruzie maken over juiste route naar (verre) bestemming.

Gerard werd geïnspireerd door Robert Scoble die eerder de obsoleteskills wiki initieerde.

Initiatieven die voortkomen uit puur hobbyisme vind ik onweerstaanbaar! Jullie ook?

Zomaar een vraagje dat bij me opkomt: stel dat een vaardigheid nutteloos is geworden maar je hebt er wel zín in. Heeft die vaardigheid dan toch weer nut op een bepaalde manier?

M.

Foto

Verhullend taalgebruik? Ik kijk dwars door je heen!

2008-03-27T14:18:00.000+01:00

Pepijn (6): "Mama, kom je ?"
Mama (ik :-)): "Ja, ik kom zo !"
Pepijn: "Dat zó duurt bij jou anders altijd óntzettend lang !"

Kinderen kijken dwars door je heen (door mij wel althans :-)) en dwingen daarmee duidelijkheid af. Geen woordenbrei zo ontwijkend of ze weten de vinger op de (al dan niet zere) plek te leggen. Het is één van de vele zegeningen van het ouderschap.

Ergens op de weg naar volwassenheid raken veel mensen hun helderziendheid kwijt (of ze durven hem in ieder geval niet meer te uiten). Waarom? Omdat we leren dat je andere mensen niet mag kwetsen? Omdat je soms iets door de vingers moet zien voor de lieve vrede? Omdat "ze" anders wel zullen denken (wat eigenlijk)? Omdat, omdat, omdat ...

Wat de redenen ook mogen zijn, Jeffrey Wijnberg leert ons in zijn boekje "Ik kijk dwars door je heen" onze kinderlijke onschuld te hérontdekken. Hij is ervan overtuigd dat mensen hun woorden niet voor niets kiezen. Door woorden heel letterlijk te nemen (zoals kinderen dat doen) kun je mensen volgens taaldokter Wijnberg "genezen".

De boeken van Wijnberg (sommigen samen met Jaap Hollander) zijn een staaltje provocatieve psychologie. Bij provocatieve coaching is de lichaamstaal positief en liefdevol; de woorden daarentegen zijn kritisch. Vriendelijk beledigen opdat de coach niet het werk gaat doen dat de gecoachte eigenlijk alleen zelf kan doen.

Ik vind provocatieve coaching een boeiende methode om ook in te zetten in trainingen. Niet als standaard, maar als uitbreiding van mijn communicatiegereedschap. Wat te denken van de volgende dialogen (liefdevol uitgesproken, he)

Cursist (hulpeloos): "Ik weet niet waarom ik hier zit"
Trainer: "Oh, nou, dan ga ik even een postje posten op mijn blog want het is zonde om én jouw tijd én mijn tijd te verdoen"
Cursist (diskwalificeert): "Waarom moet ik dat weten. Jij bent hier toch de trainer?"
Trainer: "Ja, zeker! Ik weet dan ook alles en duld vanaf nu geen tegenspraak"
Cursist (dwingend): "Overtuig me maar!"
Trainer: "Ik zou graag willen, maar ik ben bang dat dat me langer gaat kosten dan de cursusdag die we tot onze beschikking hebben"

Het boekje herbergt een aantal leuke eye-openers. Maar ik heb wel het idee dat Wijnberg vele versnipperde boekjes heeft gemaakt terwijl hij het geheel best (en beter) samen had kunnen vatten in één. Maar dat is natuurlijk niet bepaald commerciëel gedacht van mij. Wijnberg zelf voorspelt dat er - enkel en alleen om de titel - aardig wat exemplaren van "Ik kijk dwars door je heen" over de toonbank zullen gaan.

"Ik ken u niet", schrijft hij, "maar dat hoeft ook niet want zo uniek bent u nu ook weer niet. Mensen lijken meer op elkaar dan dat zij verschillen, ook al mogen we graag, vanuit onze behoefte aan uniekheid, het tegendeel denken".

En inderdaad: Wijnberg kijkt dwars door ons heen :-)

M.

Foto van Margolove

Trots op Zbdigitaal! De jury is vertederd

2008-03-19T21:46:00.014+01:00

..
Edwin Mijnsbergen wint vandaag de hoofdprijs in de categorie Onderwijs van de Dutch Bloggies!

Uit het juryrapport:

"Door één log was de jury… laat ik zeggen ‘vertederd’. Het valt op dat de afgelopen tijd leden van de weblogscene elkaar aanstootten: “Kijk dat nou eens. Even blijven volgen.” Het zijn goede artikelen en analyses, maar het is vooral het bijzondere perspectief. Dat is de toegevoegde waarde: lokaal en rechtstreeks vanuit de bibliotheek. Jeetje wat zijn wij enthousiast over de winnaar bij onderwijs: ZB Digitaal"

Edwin krijgt de laatste tijd wel meer media-aandacht, staat op een mooie plek in de Marcom top 100 maar de mijlpaal van vandaag kan ik niet onvermeld laten omdat ik het zo óntzettend eens ben met de jury! Het juryrapport vertedert mij dan weer :-)

Edwin's authenticiteit inspireert, doet grenzen vervagen, verbroedert en ... loont! Die groene wereld is zo ondenkbaar nog niet :-)

Thanks for leading by example!

Marien

Gewoon doen

2008-03-18T11:36:00.002+01:00

"No one drop thinks it caused the flood"

Van de week stond de muziek bij mijn wekelijkse sessie conditietraining trommelvliesbeschadigend hard. Toch zei ik er pas na vijf minuten iets van. Toen ik dan eindelijk de stoute schoenen aantrok en de "juf" vroeg de muziek iets zachter te zetten, gingen er zuchten van verlichting en blikken van verstandhouding door de zaal: "Fijn dat je onze gedachten kon lezen!"

Toch apart dat wij (in dit geval) onze oren pijn laten doen omdat we bang zijn dat we de enige zijn die er last van hebben.

Als trainer weet ik maar al te goed dat dit soort processen zich júist in groepen afspelen. Heb je iemand 1:1 dan is de kans dat iemand goed voor zichzelf op komt/ voor zijn eigen mening uitkomt veel groter dan in een groep. Dat is een gegeven waar je als trainer rekening mee kan houden door vooral ook te letten op nonverbale signalen.

Speelt zich in jouw hoofd wel eens het scenario "doe maar gewoon (dan ben je al gek genoeg)" af? Draai het eens om naar "gewoon maar doen"!

"When you do nothing, you feel overwhelmed and powerless. But when you get involved, you feel the sense of hope and accomplishment that comes from knowing you are working to make things better"

Pauline R. Kezer

Beginnen met die free hugs uit het filmpje?

Filmpje door Patapon via Hans en Van impekes

Home-made widgets: Spruitjes maken met Sproutbuilder

2008-03-13T12:20:00.016+01:00

Gisteren kreeg ik een mailtje in mijn inbox waarin stond dat Sproutbuilder nu voor iedereen beschikbaar is. En ik ben d'r blij mee! Zojuist even mijn eigen spruitje gemaakt. Een kind kan de was doen. debibliotheek.blogspot.com is ook enthousiast aan de gang gegaan, zag ik!

Spruitjes bieden perspectieven voor het hopeloos eenvoudig aanbieden van content.

M.

Prinses Marenne legt de ziel van mooi projectmanagement bloot

2008-03-13T08:00:00.000+01:00

"Waar is onze visie?", vraagt Dopey. Happy kijkt blij. Hij weet het antwoord:

"Nou, gewoon, op een A4-tje in de kast van de secretaresse"

De kleine prinses

Een paar weken geleden kreeg ik mijn allereerste opdracht als fotograaf!

"Wil jij een portretfoto maken van Nicoline Mulder en Fokke Wijnstra, auteurs van "De kleine prinses maakt projectmanagement stoer"?". Hmmm ... zeker, maar ik ben op mijn best als er niet geposeerd wordt en als de zon schijnt :-) En zodoende nam ik de auteurs mee naar de speeltuin alwaar de zon aarzelend doorbrak. Nu hun foto op de achterkant van het boek prijkt, ben ik best trots. Maar nóg trotser ben ik op de auteurs die een mooi sprookje hebben geschreven over hedendaags projectmanagement.

Het boek eenmaal opgepakt, heb ik het namelijk niet meer weg kunnen leggen. Ik raakte geboeid door de dialogen tussen prinses Marenne, opdrachtgever Otto de Graaf, wijze vader koning Tita, grote broer Bas Berend en neef Arthur.

Prinses Marenne laat de hond van grote broer Bas Berend, Prins2, uit. Op een beeldende manier wordt duidelijk dat projectmanagement volgens de methode Prince2 te ver doorgevoerd is in haar poging te structureren, te controleren, te centraliseren. De sweet spot ligt duidelijk ergens anders.

"De belangrijkste fase van projectmanagement is de fase vóórdat je iets een project noemt. Noem het een project en je gaat een sluis in van verplichtingen en verwachtingen. Die sluis lijkt verdacht veel op een fuik... De fuik van het moeten", zegt Prinses Marenne.

Wat je in veel projecten ziet gebeuren is dat ze opgesplitst worden in deelprojecten. Maar Prinses Marenne maakt me duidelijk dat dat niet zonder meer kan. Een project is namelijk geen fiets, maar een olifant.

"Je kunt een olifant ontleden en terug in elkaar zetten, maar dat levert geen levende olifant meer op. De ziel is weg", aldus de kleine prinses.

Als je project goed in elkaar steekt dan is in elk onderdeel het geheel te herkennen. Maar hoe vaak gebeurt het niet dat een project zijn eigen leven gaat leiden? Dat niemand eigenlijk meer weet waarvoor, waarheen, waartoe?

Prinses Marenne weet daar in een one-liner alles over te zeggen:

"Goed projectmanagement gaat over waarde, mooi projectmanagement gaat over waarden"

Wat is het verschil tussen waarde en waarden? Eén n :-) Nee, even serieus:

"Bij goed projectmanagement horen woorden als efficiënt, winstgevend, nuttig, beheersen en concreet. .. De leidersschapsstijl is top-down. Het motto is 'wie de baas is, mag het zeggen' .... Bij mooi projectmanagement heb je het over vakmanschap, creativiteit, talenten, waardig, loslaten, vetrouwen en ambities, contact boven contract... het motto 'wie het weet mag het zeggen' ... ", weet de kleine prinses.

Vogels die in V-formatie vliegen: dat vindt Marenne een voorbeeld van mooi projectmanagement. En dat ben ik roerend met haar eens:

Ze weten waar ze heen willen
Ze vliegen allemaal in dezelfde richting op een manier die zoveel mogelijk energie bespaart/oplevert
Ze nemen om beurten de rol van de voorste vogel aan (en dat is niet afgesproken, maar gebeurt op basis van zelfordening)

Vooral aan het einde van het boek probeert De kleine Prinses naar mijn smaak nét iets te veel antwoorden te geven, te veel theorie (zoals het Enneagram en het Rijnlands versus het Angelsaksisch model) te verwerken. Waarom ik dat "te veel" vind? Omdat in het geven van antwoorden niet de echte kracht van Prinses Marenne ligt. Antwoorden en modellen kunnen je juist in de fuik drijven die prinses Marenne probeert te vermijden. En als je antwoorden zoekt, dan kun je misschien beter (een boek over) Prince2 uit de kast trekken. Maar zoek je de juiste vrágen die je project verder kunnen helpen (als het al een project is, he ..) dan raad ik je het boek van harte aan!

Twijfel je nog? Download dan hier een aantal pagina's van het eerste hoofdstuk.

P.S. Ik krijg geen royalties :-)

M.

Foto

De passie/ideologie van de katalysator

2008-03-07T09:30:00.024+01:00

.
Vorige week praatte ik met Christian over de succes- en faalfactoren van online communities. In mijn vorige post over dit onderwerp identificeerde ik drie key-assets die van essentiëel belang zijn voor een gezonde groei en bloei van een community:

de ideologie
de positie van de katalysator(en)
de mindset van het netwerk waaruit de community ontstaat

Tijdens ons gesprek ging ik mezelf steeds meer zien als onderdeel van de community in plaats van iemand die er buiten staat, heel erg zijn best doet en zich afvraagt waarom er niet meer reacties komen op de aangezwengelde onderwerpen.

Fundamentele verandering ontstaat pas dan als je jezelf als onderdeel kunt zien van het geheel, schreef ik eerder. En juist dat gebeurde. Maar het proces bracht ook de bijbehorende pijn teweeg. Waarom?

Ik vroeg me af of ik eigenlijk wel zoveel passie heb voor "digitaal inlichtingenwerk". En als ik die niet heb, hoe realistisch is het dan eigenlijk dat een groep die ik opricht ook groeit en bloeit? Mijn passie zit 'm eigenlijk nooit in het instrumentarium maar in de mens, in de dialoog. En als dat instrumentarium de mens gelukkiger maakt, ben ik dat ook. Digitaal inlichtingenwerk is dus een middel, geen doel. Voor mij niet althans.

Ook aan "je best doen" kleven de nodige bezwaren. Door steeds het voortouw te nemen, maak je mensen eerder afhankelijk en passief dan proactief. Ai, pijnlijk :-)

Daarnaast vroegen Christian en ik onszelf af hoe realistisch het is om te verwachten dat een groep bruist van activiteit als de activiteiten op de hoofdpagina van bibliotheek2.0ning nog "beperkt" zijn. Wil dat lukken dan moet het onderwerp van zo'n groep (de ideologie) de leden wel écht aanspreken en raken!

We kwamen er kortweg achter dat de groep digitaal inlichtingenwerk wat ons betreft viel onder het kopje "experiment geslaagd, patiënt overleden". Door er zo samen met Christian over te praten kon ik de leermomenten van dit experiment gaan waarderen.

Voor een actueel onderwerp waar mensen op dat moment erg mee bezig zijn kan het heel zinvol zijn om een vlieger op te laten (een groep te starten). Geniet ervan terwijl hij vliegt, en ook prima als ie weer neervalt. Dan heeft het toch zijn nut gehad.

Iets starten betekent nog niet dat je er ook mee door moet gaan. Maar als je iets start is het misschien zinvol je af te vragen vanuit welke drijfveer je dat doet en of je zelf wel bezit over de ideologie die je van de anderen "verwacht".

Dat zijn in ieder geval vragen waarvan ik me heb voorgenomen die te blijven stellen! En als die me nog dichter bij mijn passie brengen, is dat mooi meegenomen.

You can not spread the virus, if you are not infected :-)

M.

P.S. Zie ook de posts van Willem, Christian en Edwin over dit onderwerp.

Foto

Het archief: van burenruzie tot koninklijke wapenbrieven

2008-03-07T09:08:00.000+01:00

"Evaring is het archief van onze stommiteiten"

Leopold Koch

Wie kent niet de rijdende rechter. Het programma waarin buren ruzie krijgen om erfafscheidingen, overhangende bomen, grenzen - kortom. Toen ik vorige week bij Christian op bezoek was bij het BHIC, liet hij mij een archiefstuk zien waaruit blijkt dat dit soort grensconflicten van alle tijden zijn. Dit (archief)stuk diende als illustratie van een grensconflict over BOOM E.

Tijdens de rondleiding door de archieven legde Christian uit wat het verschil is tussen een bibliotheek en een archief. De functie van bibliotheken is tot op heden nog hetzelfde gebleven; die van archieven is veranderd van bewaarplaats van (bewijs)stukken tot bolwerk voor geschiedschrijving. In een bibliotheek zijn er (vaak) meerdere exemplaren van hetzelfde; in een archief is ieder stuk uniek.

Oog in oog met een unieke wapenbrief van Koning Willem wordt de wereld teruggebracht tot menselijke proporties, staat de geschiedenis ineens naast me in plaats van op afstand, en is het enkel nog de dimensie tijd die ons scheidt.

"Een groot mens is in de herinnering groter dan in de werkelijkheid. We zien in hem tegelijk het beste van hem en het beste van onszelf"

Mooi om te ervaren!

M.

Ugame Usocialize Ulearn

2008-03-06T09:08:00.003+01:00

.
Seau ... ff neerstrijken van een tot nu toe enerverend weekje waar nog wat posts liggen te wachten om geschreven te worden. Wat te denken van de inspirerende conferentie UGame Ulearn (georganiseerd door DOK en TUDelft ) die ik gisteren bezocht.

Ik werd het meest geboeid door de presentatie van gamedesigner Marinka Copier. Waarom? Ze slaagde erin haar publiek in beweging te zetten met een spelletje dat een RPS-kampioen opleverde. Aan de hand van het sociale proces dat daarmee op gang kwam kon zij uitleggen hoe je een spel zo kunt ontwerpen dat het mensen echt boeit. Zodanig boeit zelfs, dat ze er van (willen) leren.

Om ons alvast een hint te geven haalde Marinka een citaat aan uit het boek "Generatie Einstein" met de opdracht te bedenken wat er aan deze zin niet klopt.

"Jongeren in de 21ste eeuw stellen andere eisen aan media, communicatie, reclame, cultuur en onderwijs. Is er sprake van een nieuwe generatie? Jongeren die lezen als journalisten, films kijken als regisseurs, games spelen als de gewoonste zaak van de wereld?"

Zie je het al?

Inderdaad: als we de lijn volgen van co-creatie, dan moet het natuurlijk zijn: "jongeren die games spelen als gamedesigners"

Gamedesigners zijn eigenlijk ontwerpers van gedrag. Ze maken het kleine spel (de game) onderdeel van het grote spel (de wereld). Ook de zakenwereld heeft de meerwaarde van games ontdekt: zo ontdekte IBM dat je in virtuele werelden (het kleine spel) kunt zien wie échte leiders (de wereld) zijn.

Een game bestaat uit grofweg drie lagen:

De regelset ontwerpt het gedrag van de speler

De acties

Welke acties bepalen dat je wint

Rondom de regelset zit een declaratieve laag (alles wat je in het spel ziet)

Tijdens het spelen achterhaal je de regelset (en dat is erg leuk)

Rondom regelset en declaratieve laag zit de sociale laag (de laag waarin de speler interacteert met zijn omgeving en met andere spelers)

Deze zorgt ervoor dat je blijft spelen

Er kan een extra regelset worden ontwikkeld door de spelers zelf

Veel spellen focussen zich op wat je ziet (hoe het eruit ziet) omdat je het dan eerder koopt. Maar wil iemand een spel ook blijven spelen dan moet je de regelset zo ontwerpen dat er iets gebeurt in de sociale laag. Pas daar word de speler namelijk de gamedesigner.

De sociale laag

Is die sociale laag uiteindelijk ook niet wat congressen als UGame Ulearn mede tot zo'n groot succes maakt? Elkaar even ont-moeten in een speelse sfeer en van daaruit weer in beweging komen?

En die beweging, die was er:

BiebGrrl maakte een uitgebreid verslag, Voor Danniëlle kwam het cirkeltje helemaal rond, Edwin werd de hele dag aangesproken door enthousiaste fans van zijn blog, Enno Meijers was ook (of juist :-)) zonder zonnebril een man met visie, Essen2.o en ik knikten veelbetekenend naar elkaar toen er gesuggereerd werd dat gaming ding 24 moest worden, Gadgetsenonderwijs speelde net als ik Rocks, Paper, Sciccors, Gerard dineerde met Edwin, mijzelf en Jan, die zijn vertraging in de loop van de dag ruimschoots inhaalde, bij mede-organisatrice Moqub (chapeau!) vond ik net op tijd de goede tag voor dit evenement!, Marianne Renkema werd geïntroduceerd als collega van Wow!ter, Rita liep enthousiast rond met haar camera, Edo Postma zag er na afloop van het evenement nog helemaal fris uit (maar hij vertelde dat hij er eigenlijk altijd fris uit zag), etc, etc, etc.

Genoeg gespeeld voor vandaag. Bedjestijd!

M.

Foto

Playtime! 23 dingen met Rob Coers

2008-03-04T09:15:00.017+01:00

| View | Upload your own

Nu de 23 dingen trein maar voortraast, heeft Rob steeds meer assistentie nodig. Nam hij eerder al Edwin in de arm voor probiblio; voor de Overrijsselse Bibliotheek Dienst ben ik uitverkoren om samen met Rob en alle deelnemers aan de slag te gaan! Vandaag was de kickoff voor 22 begeleiders, volgende week woensdag gaan nog enkele tientallen deelnemers aan de slag.

Rob vertelde over de achtergronden en de inhoud van het 23 dingen programma en tussendoor gaf ik een presentatie over leren 2.0 gebaseerd op de "7 1/2 habits of highly effective lifelong learners" dat onderdeel uitmaakt van het learning 2.0 programma van Helene Blowers.

Daarna werd er hard gewerkt aan de dingen.

Op dit moment ben ik een smoelenboek bij elkaar aan het blue toothen vanaf mijn Nokia 6300. Ook hier wordt veel geleerd :-)

Ik wens alle deelnemers, mezelf en Rob veel speel- en leerplezier!

M.

Potige en kapotige smurf

2008-03-02T09:41:00.008+01:00

.
..

Ik heb deze foto bedacht en heb hem op mama's weblog gezet.

Pim [8]

Postdatumfraude: Buiten spelen terwijl Blogger post

2008-02-29T15:00:00.000+01:00

.
Dit is een bericht uit het verleden.

(Burger)journalisten krijgen geregeld te maken met het fenomeen "embargo": je krijgt een persbericht met het verzoek daar tot de datum en tijd die in het persbericht vermeld staat níet over te schrijven.

Met de nieuwe feature van Blogger in Draft "Scheduled Posts" (geplande posts) kun je op zo'n embargo inspelen. Je maakt je post vast helemaal klaar om te publiceren en stelt vervolgens onder de berichtopties de gewenste datum en tijd van publiceren in.

Loopt het embargo bijvoorbeeld af op vrijdag 29 februari 15:00 dan kun je je bericht op exact die tijd laten publiceren terwijl jij lekker andere dingen aan het doen bent. Met deze post test ik uit of het ook zo werkt als ik denk.

Dus, als het goed is, ben ik op het moment van het verschijnen van deze post lekker buiten aan het spelen :-)

Andersom kan trouwens ook. Ik sla geregeld posts op in draft. Zo zou ik een post die ik een jaar geleden als draft bewaarde, vandaag af kunnen maken en publiceren. De post krijg dan de datum van een jaar geleden en is daarmee eigenlijk een bericht uit de toekomst. Best leuk om in zo'n post te voorspellen dat Microsoft op 28 februari 2008 een boete zal krijgen van 900 miljoen euro voor het schenden van de Europese concurrentieregels (zo, die Marina was visionair :-))

Maar nee, laat ik me inhouden :-) Eerlijk en legaal bloggen, toch?

M.

Foto

De macht van organisaties zonder leider

2008-02-25T14:32:00.034+01:00

"The starfish and the spider" is zo'n boek dat je bezig blijft houden. Ik kon het dan ook niet laten er een visuele boekrecensie van te maken.

Het boek lijkt in eerste instantie een pleidooi voor totale anarchie, maar als het boek vordert wordt het plaatje genuanceerder. Het gaat er volgens de auteurs om de "sweet spot" te vinden: een "hybride organisatie" met een optimale balans tussen centralisatie en decentralisatie. Kevin Kelly schreef hier onlangs een inspirerende post over.

Het boek heeft me aan het denken gezet over de succes- en faalfactoren van online communities. Daar ga ik woensdag met Christian over brainstormen.

Zoals ik er nu tegenaan kijk, zie ik alvast drie waarschuwingssignalen waaruit zou kunnen blijken dat een online - meant to be 2.0 - community in 'levensgevaar' is:

Wat is de ideologie van de community? En delen we die als leden ook met elkaar? Hoe sterk is de ideologie? Zien we elkaar genoeg in levende lijve om het gemeenschapsgevoel in deze te bestendigen?
Een online community wordt opgezet door een katalysator. Op het moment dat er in de community een hierarchie ontstaat, maak je van de katalysator een baas. Creativiteit verstilt, deelname vermindert. Als er geen gedeelde verantwoordelijkheid ontstaat in een online community dan is die ten dode opgeschreven. (Of je moet een 1.0 community voor ogen hebben).
In hoeverre mogen we verwachten dat leden die in het dagelijkse leven in een hiërarchische organisatie (een spin) werken, gedijen in een daaruit voortvloeiende decentrale organisatie (zeester). Begrijpen de leden het fundamentele verschil tussen de twee organismen?

Voer voor discussie!

M.

Presentatie staat ook op Slideshare

De pen en de cursus: een heilige twee-eenheid

2008-02-21T14:45:00.019+01:00

.

Joepie! Sinds vanmorgen volg ik een tweewekelijkse training Didactiek van 8 dagdelen, gegeven door Jan Luther Broekema (een inspirerend trainer die findability klaarblijkelijk niet nodig heeft, mooi is dat!). Verfrissend om weer eens aan de "andere kant" van de tafel te zitten!

Met het omdraaien van de rollen, bleken er bij mij meteen ook allerhande verwachtingen te gaan spelen. Zo murmelde ik vanmorgen bij het inpakken van mijn spullen: "lekker, ik hoef vandaag niks en ik zal wel geen papier nodig hebben en een pen krijg je ook meestal". Grappig, want toen ik zelf laatst cursus gáf was ik de pennen vergeten. Nou heb ik meestal een aardige verzameling privépennen in mijn tas dus we kwamen er wel uit. Maar hoe duidelijk het ook was dat dit allegaartje niet de pennen waren die bij de cursus hoorden, toch vroegen de cursisten na afloop: "mogen we de pen houden"? Het verbaasde me dat ze de doorleefde pennen überhaupt wílden houden, maar ik vond het prima.

Verwachtingen, mensen, verwachtingen. Of sterker nog: verworven rechten :-)

M.

Pen

De pijn van veranderen

2008-02-20T14:57:00.020+01:00

.
De regelmatige lezer van dit weblog zal het niet zijn ontgaan: als trainer (en als mens trouwens ook) interesseer ik me enorm in veranderingsprocessen.

Wat maakt dat de ene cursist (de ene persoon) veranderingen moeiteloos in zijn werk en leven in lijkt te passen, moeiteloos leert, terwijl de ander daar grote moeite mee heeft. Of sterker nog: denkt dat 'het' zijn of haar tijd wel zal duren?

In de intermediair las ik een paar weken geleden een artikeltje waarin er een definitie werd gegeven voor de mate waarin mensen geneigd zijn te veranderen.

Change function = gebruikerscrisis - (verwachte) pijn bij adoptie

Dat wil zeggen dat iemand enkel verandert als hij denkt dat hij daar beter van wordt. Klinkt logisch, toch? Allereerst moet er een crisis of gemis zijn. Nou hoef je je daar niet persé van bewust te zijn, je kunt er ook bewust van gemáákt worden. Vervolgens moeten de nadelen die je van dat gemis ondervindt, groter zijn dan de (verwachte) pijn die het kost om te veranderen.

Deze boodschap zag ik ook terug in het boek "Presence: Exploring profound change in people, organizations and society" van de auteurs Peter Senge, Otto Scharmer, Joseph Jaworski en Betty Sue Flowers.

Naarmate je meer bereid bent om "de pijn van veranderen" (onzekerheid, angst, de weg kwijt zijn) te accepteren, des te meer kans dat je niet blijft steken in het oplossen van problemen alleen (problemen die "opgelost" zijn, keren namelijk na verloop van tijd weer terug).

Hieronder staat de visuele boekessentie - in het Engels - van Presence.

(ik heb de term boekessentie bedacht voor boeken waarvan ik de boodschap kan waarderen, maar de verpakking waarin die komt minder. In een recensie zou je ook wat over die verpakking moeten zeggen, denk ik)

En zullen we dan nu lekker samen verdwalen? :-)

| View | Upload your own

M.

Foto van een Weekje Waaien op de Wadden (WWW, maar dan offline :-))

Verkiezingen VS gevisualiseerd

2008-01-30T22:47:00.000+01:00

.
Via visualcomplexity kwam ik terecht op het práchtige presidentialwatch2008: een interactieve weergave van de political blogosphere in de VS. Je kunt zien wie er invloed heeft en wie er "napraat". Zou je aan de hand van zo'n plaatje de uitslag kunnen voorspellen, vraag ik me meteen af?

Nog meer leuke visuele indrukken van de runners up? Kijk dan eens naar deze indrukwekkende visualisatie (weliswaar van 15 december, maar dat maakt 'm niet minder mooi)

Voor diegenen die het voorspel van de verkiezingen in de VS op de voet willen volgen, is er de speciale Google News Election Section

Enjoy the show!

De verkiezingsuitslag kunnen we misschien niet voorspellen, maar het einde is al wel bekend :-)

M.

Scheikunst

2008-01-29T12:26:00.000+01:00

.

Liek Schoeren tipte me op de Flickr groep die kunst maakt van het periodiek systeem der elementen. 96 artiesten uit acht landen maakten samen deze visuele weergave van de bijbel der chemie.

Welke chemicus krijgt daar nou géén weke knieën van :-)

Al op het VWO had ik groots ontzag voor Mendelejev, de man aan wiens brein het periodiek systeem ontsproot. Hoe had deze man de voor ons niet-zichtbare wereld zo duidelijk kunnen indelen? Hoe was het mogelijk dat hij de eigenschappen van elementen die nog niet ééns ontdekt waren, had kunnen voorspellen?

Het periodiek systeem der elementen spreekt tot de verbeelding. Theodore Gray heeft zich al een aantal jaren geleden op dit gat in de markt gestort. Zijn producten mogen er dan ook zijn. Welke chemicus wil er nou geen periodic table table in zijn woonkamer? Ook níet-chemici zullen zijn vakmanschap, deze scheikunst, vast kunnen waarderen. In de periodieke tabel van visualisatiemethoden werd de link tussen scheikunde en beelden ook gelegd.

Het lijkt misschien een gekke combinatie: kunst en scheikunde. "Art and Science go on a date"?

Maar ik zie dat zelf heel anders.

Chemici (zeker de organici onder hen) zijn beelddenkers pur sang. Een onzichtbaar molecuul krijgt op papier en in het hoofd een visuele representatie: de molecuulstructuur. En met die beelden creëren chemici verbindingen die nooit eerder op de aarde hebben bestaan...

... Als dát geen scheikunst is ..

M.

A visual survey of vintage computers

2008-01-22T10:32:00.000+01:00

Van harte aanbevolen:

een kijkje op “Core Memory: A Visual Survey of Vintage Computers”.

Het zijn práchtige foto's van Mark Richards (met tekst van John Alderman) van de computerverzameling die zich bevindt in het Computer History Museum.

En als je dan toch doorklikt naar het museum, neem dan gelijk een kijkje op het Youtube channel van het museum.

M.

Via Laughingsquid

De goede dingen goed doen

2008-01-22T09:53:00.001+01:00

Hier klikken om bovenstaand filmpje af te spelen

Via het weblog van Sanne Roemen kwam ik terecht op een gewéldige column van Jan Kuitenbrouwer over lifehacking: nu al dé trend van 2008. In de column ridiculiseert Kuitenbrouwer lifehacken óm het lifehacken.

Lézen!

In tijden waarin iedereen het druk, druk, druk heeft schieten de tegenbewegingen uit de grond: slow down now week, mindfullness, de anti-adultitis movement, lifehacking. Op het weblog van Jef Cumps zag ik bovenstaand filmpje over het onderliggende gevoel.

Maar - zoals Vince Poscente mij zo mooi duidelijk maakte - slowing down, mindfullness en lifehacking zijn nooit een doel op zich. Ze zijn een míddel om je tijd zinvol te besteden.

"Het op een goede manier filteren van de dingen die je doet is slechts dan zinvol als je - om te beginnen - de goede dingen doet", schreef ik bij Sanne

Warren Bennis zei het zo:

Management gaat over ‘de dingen goed doen’
waar leiderschap gaat over ‘de goede dingen doen'

Lifehacken om je leven te managen klinkt een beetje als óverleven. Lifehacken om je leven te léiden klinkt zinvol. Daar zal de ene lifehack geschikter voor zijn dan de andere. En de ene geschikt voor jou, maar niet voor mij en andersom. Maar dat is dan een kwestie van lifehacks filteren :-)

Als je de goede dingen doet, komt mindfullness vanzelf, heb je geen behoefte meer om langzamer aan te doen, en ervaar je het feit dat je het druk hebt niet als druk.

Snel gaan én een zinvol leven zijn niet in tegenspraak: in tegendeel! Het gaat er niet om langzamer te gaan, maar doelgerichter.

De goede dingen góed doen. Utopia!

M.

Perspectieven op het web: hoe bepaal je de autoriteit van een website?

2008-01-15T10:31:00.001+01:00

.
Populariteit: één perspectief op het internet

Eén van de populairste manieren om de autoriteit van een website te bepalen is haar "populariteit". Maar populariteit is een subjectief begrip. Wat (en vooral wie :-)) bepaalt hoe populair een pagina is? Maakt deze manier van ranken mijn blik op het informatieuniversum niet te eenzijdig? Dit zijn vragen die mij sinds het lezen van het boek Web Dragons bezig blijven houden. Ik dacht dat personalisatie misschien een uitkomst zou zijn. In eerste instantie boor je inderdaad andere pagina's aan, maar als je zoekvoorkeuren bekend zijn, krijg je vervolgens informatie voorgeschoteld die je wereldbeeld bevestigt. Voor sommige onderwerpen is dat natuurlijk prachtig, maar ik blijf er niet wakker van. En dat is wel nodig.

Van de week las ik een artikel van Joe Weinman die me nog eens deed beseffen wat er te kort schiet aan manieren van ranken waarbij zoekmachines een deel van hun oordeel op link analysis baseren. Weinman plaatst daarnaast zijn kanttekeningen bij de rol van het sociale web in het bepalen van de autoriteit van webpagina's. Bij sites als Digg.com of del.icio.us wordt een actieve rol van de gebruiker verwacht. Actief taggen, actief stemmen. Sommige gebruikers wilen dat best doen (en vinden dat zelfs leuk) maar vele anderen nemen die moeite níet, aldus Weinmann. Gevolg: één perspectief op het universum (which others call the web)

Weinman maakt een uitstap naar de horeca om zijn punt te maken ..

Famous Cuisine of Bravo Restaurant: welke kies je?

Stel dat je zin hebt om iets te eten en je kunt kiezen uit twee restaurants die het type eten aanbieden waar je van houdt. Hoe bepaal je of je bij Famous Cuisine moet binnen lopen of bij Bravo Restaurant?

Eén manier om te kiezen is te kijken naar de recensies die het restaurant heeft gehad (en eventueel nog naar het aantal artikelen dat over die recensies geschreven is). Maar voordat je gaat zoeken naar deze recensies, werp je een blik ín de restaurants. En wat blijkt: het restaurant met de aansprekende naam Famous Cuisine is helemaal leeg! De eigenaar staat met smekende ogen voor de deur: of je alsjeblieft binnen wilt komen. Al is het maar voor een glas water ..

Het andere restaurant Bravo Restaurant zit vol met gelukkige eters die hun champagne glazen in de lucht houden en volop lachen terwijl ze de ober wenken om meer eten te brengen. Er vormen zich rijen wachtenden ..

OK, als je écht, écht honger hebt, kies je voor Famous Cuisine misschien. Maar als je een vergelijkend warenonderzoek aan het doen was, dan zou je Bravo Restaurant waarschijnlijk hoger op de lijst zetten.

De les?

"Weighted citation counting and other link analysis methods are interesting, but real-world traffic may be a much better criterion for ranking", aldus Weinman.

Volgens Weinman volgen zoekmachines en search portals hun klanten niet meer op het moment dat ze in het restaurant zijn aangekomen. Ze weten dus ook niet hoe het komt dat de klant vervolgens niks bestelt:

"Did he decide to use a competing portal? Take a lunch break? Get crushed by a meteorite?"

Het zou zo allemaal maar kunnen ..... :-)

Real World Traffic

Veel sites houden hun real-world traffic bij. Maar "most viewed stories" zijn meestal alleen een rangschikking van informatie op het betreffende domein. Ook dit gezichtspunt is relatief.

Wat is dan de oplossing? Volgens Weinman moeten we een deel van het bepalen van de autoriteit van pagina's over laten aan network service providers :

"Without intruding on anyone’s privacy, anonymous statistical sampling of traffic delivered from websites could determine which sites and pages are more frequently accessed. And not only could it be determined whether sites or pages are getting more traffic, but also whether diners are leaving after the first bite of their appetizer, or staying to enjoy the entire meal"

Ik zie de logica daar wel van in. Maar dan nog mis ik iets.

Om druk bezocht te worden moet er tenminste íemand zijn die van het bestaan van je restaurant afweet. Voor nieuwe restaurants die niet actief aan de weg timmeren is die kans klein. Maar - even vooropgesteld dat de kwaliteit van het eten subliem is - zou iedereen het niet geweldig vinden om juist dát restaurantje te ontdekken? Dat restaurant aan het einde van het universum?

(On)gewenst ontwikkelingswerk?

Begrijp me niet verkeerd: ik heb niks tegen populaire sites an sich. Het lijkt me gewoon leuk om die kwalitatief goede restaurants die nu weinig tot geen kans krijgen, in het zonnetje te zetten. Noem het ontwikkelingswerk :-)

Komt gelijk de "Ja, maar" om de hoek kijken. Misschien wíllen sommige restaurants wel helemaal niet populair zijn. Zij zitten goed in hun niche. In hun impopulaire niche zijn ze populair en dat volstaat prima. De long tail redt zichzelf wel, zeg maar. Daar hebben ze mijn hulp niet bij nodig.

Maar hoe zit het dan met restaurants die zich wel richten op een groot publiek, minstens even goed eten serveren als Bravo Restaurant maar hun PR maar niet van de grond weten te krijgen? In dat geval kan het wél zinvol zijn dat ze "ontdekt" worden. Hoewel het misschien niet zoveel zin heeft dat ze door míj ontdekt worden. Het schiet gewoon niet zo op als de ene niet-zo-populaire de andere niet-zo-populaire ontdekt.

Hoewel ...

je weet maar nooit hoe het loopt. Small change cán make a huge difference. Er hoeft maar een connector langs mijn blog te lopen en het "Restaurant at the end of the Universe" even lekker te vinden als ik en tadaah ... we hebben er weer een goed lopend restaurant bij.

Intussen suddert dit onderwerp lekker door in mijn hersenpan, maar ik dien het gerecht nu alvast op. Misschien hebben jullie nog ingrediënten in de aanbieding die er een topgerecht van kunnen maken?

Dan hoor ik het graag!

En dan kan ik het niet laten deze toch al lange post te eindigen met een citaat van Douglas Adams. In "The restaurant at the end of the Universe" schrijft hij:

"There is a theory which states that if everyone discovers exactly what the Universe is for and why it is here, it will instantly disappear and be replaced by something even more bizarre and inexplicable...

... There is another theory which states that this has already happened"

M.

Foto en Foto

Selectie van zoekresultaten: Ik concludeer wat jij niet concludeert?

2008-01-11T15:25:00.001+01:00

.
Ook al vinden zoeksystemen de “goede“ informatie voor ons, dan kunnen we op basis van die informatie nog steeds de verkeerde conclusies trekken. Dat is het aansprekende uitgangspunt van het wetenschappelijke artikel van Professor Enrico Coiera en Dr. Annie Lau* waar ik over beloofde te bloggen.

Zoeksystemen ontlenen hun bestaansrecht aan het opduikelen van relevante en betrouwbare informatie. Maar wat gebruikers vervolgens met die informatie doen, blijft grotendeels onzichtbaar. Op welke criteria stoelt de vinder zijn of haar vervolgacties- en beslissingen?

Coeira en Lau deden onderzoek naar vier soorten cognitive bias die de manier waarop gezondheidsprofessionals informatie beoordelen, zouden kunnen beïnvloeden:

anchoring effect
hetgeen je gelooft (je anker) heeft invloed op de manier waarop je nieuwe informatie selecteert en de manier waarop je nieuwe overtuigingen vormt
order effect
de volgorde waarin informatie gepresenteerd wordt, heeft invloed op het uiteindelijke besluit
exposure effect
de mate waarin je aan bepaalde informatie wordt blootgestgeld (tijdsduur), heeft invloed op besluitvorming
reinforcement effect
herhaalde blootstelling aan informatie kan de manier waarop je tegen informatie aankijkt beïnvloeden

De onderzoekers vonden alleen aanwijzingen dat het anchoring effect de gezondheidsprofessionals parten speelt in hun oordeelsvorming. Dit betekent dat het presearch answer invloed heeft op het postsearch answer. Voor de andere typen bias vonden Lau en Coiera in dit onderzoek geen hard bewijs. Verder onderzoek is nodig.

Ik had het best aannemelijk en leuk gevonden als alle vier de soorten cognitive bias een rol zouden spelen. Maar ja, soms moet je over je eigen bias heenkijken. Zelfs als je daardoor een minder leuke en sterke blogpost kan schrijven :-)

M.

* Do people experience cognitive biases while searching for information, Journal of the American Medical Informatics Association, Volume 14, number 5, september 2007. Lau heeft al een heel proefschrift aan het onderwerp gewijd.

* Foto

Died in a blogging accident

2008-01-11T11:57:00.001+01:00

Waren de gevaren van bloggen tot gisteren nog verwaarloosbaar klein, vanaf vandaag is bloggen een gevaarlijke exercitie geworden :-)

Don't you just lóve the internet!

M.

Famous for one day: de psychologie van roem

2008-01-10T13:22:00.000+01:00

.
Via word-of-mouth hoor ik gisteren: Je staat op nu.nl! Oh ja, echt waar? Ja, echt waar. In de rubriek lifehacking van nu.nl.

Het is best leuk om een beetje beroemd te zijn. Als is het maar voor een dag :-) Maar wat ik me gelijk afvraag is wáárom dat dan zo leuk is. Een artikel in de NY times helpt me het fenomeen beter te begrijpen:

Iedereen wil graag iets achterlaten op de wereld dat van betekenis is. Waarom? De zekerheid dat we het aardse bestaan ooit zullen verlaten, maakt dat we ons op één of andere manier beschermd willen voelen tegen dit existentiële lot. So far, so good, zou ik zeggen.

Eén van de manieren waarop we dit kunnen doen, is actief op zoek te gaan naar roem:

"Fame-seeking behavior appears rooted in a desire for social acceptance, a longing for the existential reassurance promised by wide renown. The more others validate our value, the more special and therefore secure we can feel”

Dat maakt dan ook meteen de andere kant van dezelfde medaille zichtbaar:

"Participants who focused on goals tied to others’ approval, like fame, reported significantly higher levels of distress than those interested primarily in self-acceptance and friendship".

Zolang het mijn doel is om de dingen te doen die ik leuk vind en ik krijg daar vervolgens waardering voor, dan is het licht wat mij betreft groen. Gewoon lekker omwentelen in die aandacht!

Maar als het mijn doel is beroemd te worden, dan zou ik de dingen die ik doe afhankelijk kunnen maken van anderman's goedkeuring en daarmee misschien andere dingen gaan doen dan ik zelf wil. Dat is definitely oranje tot rood!

Of kijk jij daar anders tegenaan?

Fijn dat ik die knopen in mijn brains weer heb ontward :-)

M.

Cartoon van Dave Walker

Zoekwegen visualiseren, opslaan en delen met Daftdoggy

2008-01-10T09:45:00.001+01:00

Via Researchbuzz kwam ik terecht op een artikel met de pakkende kop "Why the web tells us what we already know".

Daar het artikel zonder bronvermelding bleef, ging ik zoek naar het oorspronkelijke artikel. Dat leek me een uitgelezen kans om Daftdoggy eens uit te proberen. Met deze GekkeHond kun je je zoektochten op het internet wel heel gemakkelijk vastleggen, visualiseren en vervolgens delen door enkel een URL door te sturen.

Bij deze dan de visualisatie van mijn zoektocht naar het full-text artikel. Wil je 'm ook echt volgen, klik dan rechtsboven in het venster steeds op Next en bekijk de comments middenonderin de opeenvolgende vensters. (Je kunt bij Daftdoggy ook audio gebruiken, maar dat heb ik nu niet gedaan).

Toegegeven: het is niet de mooiste en meeste intuïtieve interface om te volgen, maar iedere Gek(kehond) kan er in een handomdraai één maken. Met andere open source screencasting programma's als Wink, Camstudio en (de mooiste, vind ik) Jing kun je je zoekwegen veel mooier tonen, maar daar moet je dan wel wat meer voor doen. Om te beginnen het programma downloaden. Het is steeds weer even afwegen welk middel je doelen heiligt :-)

Je zou Daftdoggy in kunnen zetten voor bewustwordingsoefeningen bij het zoeken op het internet. Elke link die je aanklikt, is in feite een decision point en die worden op deze manier ineens heel zichtbaar. Een andere toepassing is het opzetten van een webquest.

In een andere post kom ik terug op de inhoud van het artikel ...

One topic at a time ..

M.

Foto

De kunstmatige scheiding tussen de leer- en werkwereld overbruggen

2008-01-07T10:01:00.001+01:00

Als ik jou vraag op welke plek er geleerd wordt, wat is dan jouw eerste associatie? Op school, in een computerlokaal, in een zaaltje? (Stilte: hier (moet) word(en) geleerd!)

En als ik je vraag waar je het meeste hebt geleerd, wat is dan jouw antwoord? Op je werk, in de praktijk, daar waar je betekenis kunt geven aan het geleerde?

Manon Ruijters schrijft in het blad "Leren in organisaties" (december 2007) dat 80% van het leren op de werkplek plaatsvindt. Dat verbaast waarschijnlijk niemand, maar hoe komt het dan dat we denken en hopen dat wat er in die zaaltjes gebeurt de organisatie zal veranderen? Dat we soms zelfs zeggen dat we nog niet over bepaalde kennis (kunnen) beschikken omdat we nog niet "op cursus" zijn geweest en onszelf zodoende in een passieve houding manoeuvreren?

"Bij leren wordt te vaak gedacht vanuit één enkele interventie (zoals een opleiding). Als we die interventies gaan zien als een impuls (20% van het leren) en aandacht gaan besteden aan flankerende interventies (80% van het leren) dan zal de effectiviteit van interventies enorm toenemen", aldus de wijze woorden van Manon Ruijters.

Hoe kunnen we de kloof tussen werken en leren overbruggen? Een aantal handreikingen:

Wat is de werkelijke leervraag?

Kijk voorbij de vorm. Als een organisatie vraagt om een cursus klantvriendelijkheid, wat is dan de achterliggende vraag?
En als de achterliggende vraag duidelijk is, is een cursus dan wel de vorm waarin je deze leervraag moet gieten? Zo ja, op welke manier dan?
Bespreek flankerende interventies

Bij veel leervragen blijkt het niet zozeer aan kennis te ontbreken, maar wordt de kennis (vervolgens) niet gedeeld of ingezet. Hoe gaat de organisatie ervoor zorgen dat dit wel gebeurt?
Schep voorwaarden voor leren op de werkplek

Praten over leren op het werk
Volgens Suzanne Verdonschot (in hetzelfde nummer van "leren in organisaties") begint "leren op het werk" met praten over "leren op het werk". En dan vooral over leren kijken naar jezelf en je eigen leren. "Dat vraagt dat je met vreemde ogen naar jezelf kijkt en dat is niet altijd even makkelijk", zegt Verdonschot.
Maak leren persoonlijk
Mensen verschillen in hun leer- en denkvoorkeuren. "Pas als die verschillen er mogen zijn, kunnen mensen werken aan de thema's waar ze zelf warm voor lopen", zegt Verdonschot.
Waardeer leren!
Laat merken dat je het als organisatie waardeert als mensen op eigen houtje en op hún manier leren (kennis delen, feedback geven aan elkaar, instrumenten hanteren voor (zelf)reflectie)

Vind vormen om leren op de werkplek in te gieten

Voorbeeldjes?

het bijhouden van een weblog (bevordert (zelf)reflectie)
coachingsgesprekken
jobrotation (een tijdje doen wat een ander doet)
kennisdelen via intercollegiale consultatie (al dan niet via een community)
... ken jij andere voorbeelden?

Het is niet de makkelijkste weg om de werkomgeving als rijke leeromgeving te analyseren en in te zetten, maar "it's worth the effort".

In een lerende organisatie vormt een cursus geen geamputeerd deel maar een ónderdeel van de leeromgeving én een impuls voor verder leren. Pas dan kunnen we die 20% optellen bij die 80%. En dat heeft meer voordelen dan we misschien denken. "Organisaties die sneller kunnen leren dan de concurrentie, zullen in staat zijn een blijvende voorsprong te behalen", aldus Peter Senge.

Zou het - zo bezien - niet mooi zijn als we elke werkdag konden afsluiten met de vraag:

"En, lekker geleerd vandaag?"

Goede voornemens

2008-01-04T19:16:00.000+01:00

M.

Via Scaryideas (nieuwsgierig geworden naar deze site via a really scary idea)

It's complicated

2008-01-04T17:49:00.000+01:00

In communities zoals Bibliotheek2.0Ning kun je aangeven hoe het met je relatie gesteld is. Ik moet zeggen dat "it's complicated" meestal wel tot mijn verbeelding spreekt. Cartoonist Randall Munroe licht een tipje van de sluier op ...

M.

Als de dooi inzet

2007-12-23T12:36:00.001+01:00

Ik wilde gisteren heel graag even naar het kerkhof bij ons achter om daar - nog voordat de dooi inzette - mooie plaatjes te kunnen schieten. Maar ook onderweg was er veel schoons te zien ...

Onderweg zijn duurde zo lang dat de dooi - eenmaal op het kerkhof aangekomen - inmiddels volop was ingezet.

Maar de dooi bleek minstens even mooi als de vorst.

Had ik doorgeraced om het kerkhof "op tijd" te halen, dan waren de andere beelden mij ontschoten. Mooi toch hoe in elke ervaring wel weer een levensles verscholen lijkt te zitten.

Het leven is hier en nu. Niet daar en straks :-)

M.

Ning voor Dutch Information Professionals in Second Life

2007-12-18T10:24:00.000+01:00

Ben je een informatieprofessional? En begeef je je in Second Life of zou je dat willen? Of ben je gewoon benieuwd wat informatieprofessionals doen in Second Life?

Word dan lid van de Ning-community DIPinSL (Dutch Information Professionals in Second Life) opgezet door Christian van der Ven.

Praten we daar verder!

M.

Boekrecensie: "The age of speed. Learning to thrive in a more-faster-now world"

2007-12-17T12:27:00.000+01:00

Weer een boek uit dat me inspireerde tot het maken van een visuele boekrecensie. Dit keer het boek "The age of speed. Learning to thrive in a more-faster-now world" van Vince Poscente.

In een wereld waarin snel synoniem lijkt te zijn geworden met druk, werd het hoog tijd voor een tegengeluid.

De presentatie is ook beschikbaar op Slideshare.

Ik hoop dat het volgende boek dat ik lees me gaat inspireren tot een andere vorm van het maken van boekrecensies, want d'r gaat veel tijd inzitten en ik heb het kunstje inmiddels te pakken. Uitgeleerd, doel voor ogen, time to move on :-)

M.

Mensrechten: Vrijheid van identiteitskeuze

2007-12-11T12:09:00.001+01:00

Gisteren, maandag 10 december, was het internationale dag van de mensenrechten (met dank aan Henk voor de reminder).

Voor mij een mooi moment om een boekbespreking te maken van het boek "Identity & Violence" van Amartya Sen. Een dagje "te laat" weliswaar (het had nogal wat voeten in de aarde om de presentatie op maat te maken) maar wat mij betreft is het elke dag "dag van de mensenrechten" :-).

Sen laat zien dat veel geweld op de wereld voortkomt uit onze neiging één aspect van iemands identiteit uit te vergroten en daar buiten proportioneel veel waarde aan te hechten. Ik concludeer uit zijn verhaal dat het belangrijkste recht van een mens haar vrijheid van identiteitskeuze zou moeten zijn.

Ik heb de boekrecensie gemaakt via het pas ontdekte Authorstream.

Technisch tussendoortje:

Het mooie van Authorstream ten opzichte van Slideshare is dat de audio die je inspreekt bewaard blijft, net zoals de overgangen/animaties. Het nadeel is dat je slechts presentaties tot 30 Mb kunt uploaden. En met audio erbij loopt het aantal bits and bytes al snel op. Door je presentatie te converteren naar flash kun je veel grotere presentaties uploaden, maar dan kun je weer geen embed code plaatsen op je blog. Om een lang verhaal kort te maken: dat werd dus schrappen!

Ben benieuwd wat jullie van dit experimentje vinden. En even benieuwd wat jullie van Sen's boodschap vinden.

Link je open ID aan de URL van je blog (of website)

2007-12-07T09:45:00.000+01:00

Door de nieuwe commenting options van Blogger, krijg je niet meer meteen de URL van het weblog van je reageerder te zien, maar krijg je een user profile als tussenscherm. Maar je kunt het voor jezelf in ieder geval zo regelen dat iemand bij het klikken op jouw link in de comments wél meteen naar je blog wordt doorverwezen.

Door een comment van Jos ben ik op het spoor gezet van de post "How to get an open ID and link it to your blog URL". Wil je dat ook? Volg dan de volgende stappen:

Ga naar MyOpenID
Volg de stappen om een ID aan te maken
Voeg de volgende code (waarbij je “example” vervangt door je eigen ID URL) in je header.php file (net voor < / head >) voor Wordpress blogs. For Blogger blogs, ga je naar Template, Edit HTML en voeg je de code toe direct achter < .head >

< href="'http://www.myopenid.com/server'" rel="'openid.server'/">
< href="'http://example.myopenid.com/'" rel="'openid.delegate'/">
< content="'http://www.myopenid.com/xrds?" username="example.myopenid.com'" equiv="'X-XRDS-Location'/">
Plaats nu een testcomment door te kiezen voor OpenID en de URL van je weblog in te geven (mét http ervoor)
Vervolgens verschijnt er een scherm waarin je gevraagd wordt te bevestigen dat blogger een link maakt naar je OpenID. Klik op Allow for ever.
Vanaf nu kan er direct doorgeklikt worden naar je blog

Makkelijker kunnen we het niet maken, wel leuker (uiteindelijk dan :-))

NB: Dit kan ook met ClaimID: Zie de comment van Jos op deze post voor een link met uitgebreide instructies.

M.

Plaatje

DIPpies in Second Life

2007-12-05T16:12:00.000+01:00

Update 7 december:

Wil je graag komen kijken, maar weet je niet hoe je moet beginnen? Op het weblog van Christian staat het volgende:

Kom erbij! :-)
Als je ook mee wilt doen, trouwens: meld je snel aan voor een tweede leven via http://secondlife.com, worstel je door het oriëntatiegebeuren en stuur daarna een instant message (IM) naar Christi Janus. Euh.. Dat ben ik dus. Dan zorg ik dat je een uitnodiging voor de groep krijgt en op de hoogte wordt gehouden van al het moois dat er staat te gebeuren! Klinkt goed hè?

Einde Update

Flickr Slideshow op Healt Information Island

Gisteravond was de eerste georganiseerde bijeenkomst voor Dutch Information Professionals (in het kort DIPpies) in Second Life. (Zijn we blij met deze afkorting, trouwens? :-)) We waren met negen informatie professionals uit openbare bibliotheken, hogeschoolbibliotheken, archieven en universiteitsbibliotheken.

Wie waren er?

Milou Papp
Egon Wezzog
Annegien Torok
Anita61 Anatine
Johan2 Trilling
Duul Bosch
Namro Orman
Christi Janus
Larenka Lutrova

In een uur leerden we elkaars second life een beetje kennen en kregen we een rondleiding langs mooie plekken. Volgende keer staat 0031 op het programma.

Potje schaak in Second Life

Wil je ook komen kijken? Met de 9 mensen die er waren hebben we besloten dat de woensdagavond beter uit kwam dan de dinsdag. Maar we beloven niet steeds van tijdstip te veranderen! Maar bij deze dus voortaan van harte welkom op woensdag om 21:30 (eerstkomende keer 12 december)

Om van te voren beter af te stemmen wat we gaan doen, stelde Christi voor een Google Groups op te richten. Wat mij betreft zouden we ook een aparte groep aan kunnen maken in de bibliotheek20.ning.com Bezwaar van Christi is dat de groep dan te sterk gelinked wordt aan de bibliotheek. En het werkgebied van DIPpies is breder dan dat.

Wordt dus nog over gebrainstormd!

M.

Nieuwe Commenting Options Blogger: vooruitgang of niet?

2007-12-05T14:55:00.001+01:00

Het was me nog niet opgevallen als zijnde een nadeel, maar Hans maakte me er op attent. De optie om in de comments je naam en URL achter te laten is weggevallen en standaard is het enkel nog mogelijk met een Google/Blogger account trackback informatie achter te laten. Via The Real Blogger Status (what Blogger won't tell you; meteen een RSS-feed op genomen) word ik verwezen naar Bloggerindraft en zie ik dat het wel mogelijk is je commenting options te verzetten naar "geregistreerde gebruikers" van andere weblogplatforms zoals LiveJournal, Wordpress en Typekey alsmede voor mensen met een OpenID. (Hoe krijg je een OpenID? Misschien heb je er al ééntje? Maak je bijvoorbeeld gebruik van Technorati? Dan is technorati.com/people/technorati/username je OpenID. Je kunt er anders ook ééntje aanvragen)

Maar ik wil dat er ook anonieme gebruikers comments kunnen achterlaten. Dus klik ik maar weer het bolletje "iedereen" aan. Dan verschijnt er het volgende scherm:

Dat verkies ik dan voorlopig boven de commenting options helemaal bovenaan deze post. Er kunnen trouwens alléén follow-up comments naar je toegemaild worden als je je aanmeldt met een Google account.

"Blogger believes that what they have done protects us", schrijft nitecruzr naar mij in reactie op mijn vraag over Blogger's policy in deze. Samen met nitecruzr vraag ik me het volgende af:

"You are a blogger (maybe Blogger, maybe another), and you likely have an OpenID account. Your readers may not be bloggers, and my not have OpenID accounts. Some of your readers may have web sites (either their own, or a friends) that they want to post a link to. They won't be posting those links, any more. So if I can setup my own OpenID server, what's to stop me from setting up an account on it, spoofing your identity? Or is there a central identity registry, in which case there is now another opportunity for identity theft? What do I do if someone else setup "nitecruzr" on TypePad?"

Won't you blog about this song?

2007-12-05T09:41:00.000+01:00

Ik houd van Billy Joel. Dat hij in dit gelikte filmpje over "Bubble 2.0" zingt, maakt het nóg leuker. Van mij mag ie een viral worden! Dus sorry als je dit filmpje al op veel meer plekken zag. Dat hoort bij een viral :-)

M.

Via TechCrunch

Change Heroes kijken verder dan hun eigen gelijk

2007-12-04T12:45:00.001+01:00

"Innovation doesn't stop after the big ideas are developed.
In fact, that's just the beginning"

Idris Motee

Welke mensen heb je nodig om ervoor te zorgen dat een idee geen idee blijft, maar ook tot uitvoer komt? Wat maakt iemand een change heroe? Volgens Idris Motee is creativiteit één van de waardevolste eigenschappen van de innovatieve mens. Als ik het plaatje hierboven bekijk dan kan ik me dat levendig voorstellen.

Wat mij vooral opvalt, is dat een creatief mens zich volgens Motee kenmerkt door "The tolerance of ambiguity": het vermogen te leven met verschillen (in mening).

Als je verder kunt kijken dan het (eigen) gelijk dan onstaat de ruimte om te ontmoeten, te luisteren, uit te wisselen, te ontdekken, te leren, te innoveren.

De loopgraven uit,
de wereld in.

"Het gaat niet om winnen en gelijk krijgen, maar om het leven met verschillen", schreef Justine Mol. En dat geldt dus niet alleen voor het voeren van een goed gesprek van mens tot mens, maar het is ook een indicatie voor innoverend vermogen.

Een niveau dieper kun je je afvragen wat maakt dat sommige mensen verder kunnen kijken dan hun eigen gelijk. Onwillekeurig schiet er een flard van een gedicht van Rudyard Kipling door mijn hoofd.

"If you can trust yourself,
when all men doubt you,
but make allowance for their doubting too"

Als je jezelf kunt vertrouwen, dan hoeft een ander niet persé te "bewijzen" dat jij gelijk hebt. En dan komt innovatie pas echt tot bloei.

Heb ik gelijk of niet? :-)

M.

En toch was mijn grootvader boer

2007-12-04T12:42:00.000+01:00

Mijn eerste blogverjaardag

2007-11-29T11:58:00.000+01:00

Het is vandaag een jaar geleden dat ik mijn eerste post schreef. Het was Edwin die daarop een comment leverde en ook daarna één van mijn trouwste commentatoren bleef. Zonder zijn aanmoedigingen en die van Daan, Wouter, Henk, Joop, Jeroen, Hans (van wie ik ooit nog biochemie practicum bleek te hebben gehad) en alle anderen die de moeite namen iets van zich te laten horen, had ik er het bijltje waarschijnlijk wel een keer bij neergelegd. Blogdips te over dit jaar.

Maar ook genoeg Blogtops!

Dit blog blijkt reuze geschikt voor het herkauwen van informatie die voor mijzelf van belang is. In die zin is het een heus reflectie instrument. Mijn eigen train de trainer come true (zoals ik in post 1 als doel formuleerde)
Juíst op de posts die mij na aan het hart lagen (waar ik veel van mezelf had ingestopt) kreeg ik hartverwarmende reacties (al dan niet via een mailtje of een kort babbeltje op mijn website via Meebo)
Via dit blog heb ik inspirerende mensen ontmoet die ik IRL waarschijnlijk nooit had leren kennen
Zonder dit blog was ik nooit live gaan bloggen en dat bleek ik me daar leuk te vinden!
En vorige week beleefde ik zelfs een heus tipping point(je)!

"The tipping point is that magic moment when an idea, trend or social behavior crosses a threshold, tips and spreads like wildfire"

Malcolm Gladwell

Dat was des te grappiger omdat het onderwerp van het tipping point mijn boekrecensie "The Tipping Point" was. Deze stond al een maand op mijn blog toen Sanne Roemen hem op de hare zette waarop Erno Hannink hem op de zijne en Lifehacking zette. Toen Marco Derksen hem als favoriet bestempelde op Slideshare ging het los :-) Binnen een paar dagen stond de teller op 1096 views, 11 favorites en 117 downloads. De boodschapper (Sanne), de boodschap (mijn presentatie) en de context (die kan ik niet precies duiden) maakten samen dat mijn product tipte. Gaaf om te ervaren dat wat Malcolm schrijft ook echt zo werkt!

Mag ik ook mijn cursisten bedanken? Ze brachten me ertoe dit blog te starten en nu zit ik dankzij hen in Second Life!

Het mooie van het zijn van trainer is dat je niet alleen helpt bij de groei van anderen, maar vooral ook bij die van jezelf.

M.

Cartoon is van Rob Cottingham

Dutch Information Professionals unite in Second Life

2007-11-28T12:10:00.000+01:00

Zoeken in Pubmed in Second Life

Gisteravond heb ik onder de bezielende leiding van digitale archivaris Christian van der Ven a.k.a. Christi Janus en Guus van den Brekel a.ka. Namro Orman een rondleiding door Second Life gekregen.

Na twee en half uur (voice) chatten en teleporten tussen Info Island, Archives Island, de voorbereiding voor World AIDS day, Education UK, Health Information Island en verschillende Virtual Reality Rooms kwamen we tot de conclusie dat er nog veel meer te zien was. Maar het RL bedje lonkte.

RSS in Second Life

Aan het einde van de rondleiding deed Namro het voorstel om een groep aan te maken voor Nederlandse Informatieprofessionals die elkaar op een vast tijdstip in de week kunnen ontmoeten in Second Life. Het gaat om de dinsdagavonden om 21:30. Als er elke week de mogelijkheid bestaat om elkaar op een vast tijdstip te ontmoeten, dan kan dat de kennisuitwisseling enorm bevorderen.

World Aids Day in Second Life

Christi heeft de groep inmiddels aangemaakt: "Dutch Information Professionals: Group for Dutch Information Professionals in Second Life, such as archivists, librarians and educators". Activities include touring, sharing ideas, best practices and having some fun too!

Ik heb zijn uitnodiging tot lidmaatschap geaccepteerd. En daarmee ben ik ineens geen Library Friend meer maar Dutch Info Pro. Promoties gaan snel in SL :-)

In de OB Amsterdam vooral boeken over Second Life

Kortom: ben je nieuwsgierig geworden naar de mogelijkheden die SL te bieden heeft voor Nederlandse Informatieprofessionals?

Meet and greet op dinsdagavond om 21:30!

Larenka Lutrova

In andermans schoenen

2007-11-28T11:09:00.001+01:00

"Als je een hekel aan iemand hebt,
loop dan eens een kilometer in zijn schoenen.
Dan ben je een kilometer van hem verwijderd
en heb je ook nog zijn schoenen"

Coachingskalender 2007

Toen ik dit citaat een tijd geleden op de scheurkalender zag, heb ik me letterlijk bescheurd van het lachen. Waarom, vroeg ik me af. Waarschijnlijk omdat ik geleerd heb dat je je móet inleven in andermans gevoelens, dat het not done is om te zeggen: "bekijk het maar". Toch is dat wat ik soms het liefste zou zeggen. Maar ik realiseer me tegelijkertijd dat "bekijk het maar" een heuse communicatiest(r)opper is en dat je daarmee het contact met de ander waarschijnlijk verliest. Maar kán ik nog wel contact maken met iemand anders als ik klaarblijkelijk het liefste (met zijn schoenen :-)) weg zou lopen? Of moet ik een stapje terug?

Communicatiest(r)oppers
In boeken over communicatie staat meestal wel een rijtje met handelingen die je beter kunt laten als je met anderen communiceert. Dit rijtje is daar een voorbeeld van.

Bevelen
Dreigen
Moraliseren
Adviseren
Beleren
Oordelen
Prijzen
Ridiculiseren
Interpreteren
Sussen
Ondervragen
Afleiden
Veralgemeniseren

Wat ik uit deze boekjes meestal als boodschap destilleer, is dat het slecht is om de dingen te doen die in bovenstaand rijtje staan. Maar "Gij zult niet ...." werkt niet. Althans niet voor mij. Want dan doe je toch zelf hetzelfde? Erover oordelen dat iemand oordeelt. Of bevelen dat iemand niet beveelt ...

Wat ik nu het mooie vind aan het boekje De giraf en de jakhals in ons is dat deze de jakhals in ons juist níet veroordeelt. We kunnen onze jakhals niet wegdoen, ook al zouden we willen. Die maakt ons juist attent op onvervulde behoeften.

Wat je wel kunt doen, is je giraf (het landdier met het grootste hart) er lekker bij roepen en met mededogen luisteren naar wat jouw jakhals je te vertellen heeft. Stel dat iemand tegen jou zegt: "Dat doe jij nou altijd" en het raakt je om één of andere reden. Dan zijn er volgens schrijfster Justine Mol grofweg vier reacties mogelijk. Die heb ik hieronder visueel gemaakt.

Er is trouwens een groot verschil tussen een giraf zijn en doen alsof. Zodra jij over je eigen oordelen heen contact probeert te maken met een ander, is er eigenlijk al geen werkelijke aandacht meer voor die ander. Even met je giraf naar binnen om te luisteren naar je jakhals (of die nou naar buiten of naar binnen gericht is) kan de druk dan van de ketel halen.

Al schrijvende vind ik het citaat op de scheurkalender al mooier en mooier. Soms is het van levensbelang om even afstand te nemen van iemand anders om je juist te kunnen verdiepen in je eigen (onvervulde) behoeften. Dat zijn we misschien niet gewend, maar pas dan ontstaat de ruimte om écht in andermans schoenen te kunnen lopen.

M.

Foto van schoen van Rabasz
Foto's van giraf via Nedefra en Istenoren
Jakhalzen van Garvacius en Schalk Lubbe

Eerste stapjes in Second Life

2007-11-24T11:33:00.001+01:00

Ik wilde te snel.

Als je metéén gaat teletransporten naar een bibliotheek (zeg nou eerlijk: waar zou je anders naar toe willen als je voor het eerst SL betreedt :-)) kom je niet meer terug op Orientation Island (wat ik echt reuze flauw vind, maar dat terzijde).

Dus toch maar éérst die bloody manual lezen, de praktische gids voor Second Life er even naast, een kijkje op Het Nederlandse Second Life portal en een nieuwe avatar (je virtuele ik) aanmaken. En ik was net zo happy met Marenka Markova (altijd al een Russische willen zijn :-)) . Nou ja, Larenka Lutrova klinkt ook Russisch, niet?

Ik heb digitale archivaris Christi Janus en Guus a.ka. Namro Orman inmiddels toegevoegd als vrienden. Ik kon die open invitation niet laten liggen. Zeker niet omdat één van mijn cursisten heeft aangegeven eens te willen kijken wat bibliotheken in SL (kunnen) doen. En dan wil ik wel mee kunnen praten.

Binnenkort hoop ik van de beide heren een rondleiding op informatierijke plekken te krijgen.

Larenka is haar eerste sessie op Orientation Island gebleven. Volgende keer zal ze wegvliegen om daar nimmer terug te keren.

A new SL resident will be born.

M.

Joep Everts krijgt organisaties in beweging

2007-11-20T13:04:00.000+01:00

Eén van mijn instrumenten als trainer is mijn stem. Om dat instrument beter te leren kennen, wilde ik graag eens meedoen aan een workshop stemexpressie. Daar ontmoette ik van het weekend trainer Joep Everts.

Joep gebruikt slagwerkinstrumentarium als metafoor voor teambuilding, innovatie, communicatie, leiderschap en visie. In het filmpje hierboven zie je hoe hij het Rabobank Private Banking team in beweging krijgt. Dat deed hij als afsluiter van een new media update in samenwerking met zijn broer Vincent Evers

Prachtig toch?

In trainersland zie ik steeds meer trainers gebruik maken van metaforen. Acrocoaching, Theatersport, Muziek maken, Stemexpressie. Het zijn allemaal manieren om met een knipoog, een schaterlach maar soms ook een traan zicht te krijgen op de "sterke" en "zwakke" kanten van een persoon of organisatie.

De workshop stemexpressie heeft mij trouwens ook weer het nodige opgeleverd. Het was mooi om te zien hoe Ellen van Velthoven door subtiele aanwijzingen de stem van een ieder zodanig wist te beïnvloeden dat ie steeds echter werd.

En ik kan je vertellen dat dat aardig ontroerend kan zijn.

M.

Wat komt er na web 2.0? Het lineaire denken voorbij

2007-11-19T15:19:00.000+01:00

"In it's current state, the Web is often described as being in the Lego phase, with all of its different parts capable of connecting to one another".

NY times

Afgelopen donderdag riep Wouter Gerritsma op om te stoppen met het geven van versienummers aan het web. Web 2.0 is inmiddels een ingeburgerd begrip, maar laten we web 3.0 gewoon schrappen uit ons vocabulaire. Het web evolueert. Dat moet voldoende zijn.

Een naam geven aan iets is prima, zolang het de zaak verduidelijkt. Maar dat lijkt niet meer het geval te zijn.

Ook de sprekers van het NVB-congres bleken niet allemaal hetzelfde te verstaan onder web 3.0. Sommigen verstaan er drie-dimensionele omgevingen zoals Second Life onder; anderen hebben het over het semantische web. Maar de evolutie van het web is niet enkel een rebranding van het semantische web.

Ook op internet is web 3.0 populair. Het gaat dan met name over het intelligente web dat denkt en handelt als een mens

Wat voor mij zelf wel wat licht op de mogelijke evolutie van het web schijnt, is de figuur hierboven (bron, pagina 8). (Ik heb deze figuur opgeduikeld toen ik op zoek was naar impopulaire pagina's op het web. Over deze nieuwe hobby van mij later meer :-))

Het mooie aan het bijbehorende artikel is dat het voorstelt dat de evolutie van het web zou kunnen geschieden door 2.0 en semantisch te combineren. Het sociale contextuele web. En wij helpen mee om het te evolueren. Man-computer symbiosis in optima forma.

"Without Web 2.0 technologies and without activating the power of community-based semantic tagging, the emerging semantic web cannot be scaled and broadened to the level, that is needed for a complete transformation of the current syntactic web. On the other hand, current Web 2.0 technologies cannot be used for automatic service composition and open domain query answering without adding machine-understandable content descriptions based on semantic web technologies"

De onderzoekers denken dat tag space mining essentiëel is bij de evolutie van het web:

"Because we want to learn something about the user’s interests, we require tagging data used by the user for himself (as in del.ico.us) and not for others (as in flickr)"

Door dit artikel krijg ik voor het eerst een concreet beeld bij de evolutie van het web.

Al schrijvende, zie ik de grote voordelen van een benadering zoals Wouter die voorstelt. Het mooie van evolutie is namelijk dat de uitkomst open is. En ook dat er meerdere uitkomsten mogelijk zijn.

Uit die ene vis die ooit het land op schijnt te zijn gekropen, is tenslotte ook een hoop diversiteit ontstaan.

En stel je nou eens voor dat we die allemaal vis 2.0 of vis 3.0 hadden blijven noemen ..... :-)

M.

Sinterklaasgedichten maken? Live Search helpt

2007-11-19T14:07:00.000+01:00

Slim van Live Search. Je zoekmachine promoten door er een "rijmfunctie" in te bouwen. Er zijn natuurlijk nog veel meer rijmwoordenboeken maar Live Search neemt je de stap om die te zoeken uit handen.

Hoe gaat het in zijn werk? Ga naar search.live.nl, typ vervolgens in 'rijm' spatie 'het woord waarop je wilt rijmen'. Uitgeprobeerd met piet. Werkt als een .... liefdeslied :-)

Waarom slim van Live Search?

Volgens een interessante post op Search Engine Watch zijn de top zoekmachines Yahoo, Live Search en Google gelijkwaardig als het gaat om onderwerpen waar veel over te vinden is. Yahoo en Live Search timmeren hard aan de weg om hun ranking te verbeteren, maar habits die hard.

We zijn best trouw aan onze eerste zoekliefde :-)

Maar welke zoekmachine de beste is, hangt af van:

Aan wie je het vraagt
Hoe deze persoon de relevantie van zoekresultaten beoordeelt
Wat voor vraag je aan de zoekmachine stelt
In welke context je de vraag stelt (de ene zoekmachine rankt bijvoorbeeld meer product-focused, de andere information-focused)
Gewoontes

"Google has momentum. But, if users are given a reason to switch, they may find that they are satisfied with one of the other two. Now, it is less about the product than it is about the marketing".

Daarom slim, dus. Wie weet blijf je al rijmend wel bij Live Search hangen .....

M.

Via Trouw.

Tussen woord en daad

2007-11-19T13:03:00.001+01:00

Citaat van de dag:

“Er werden zoveel speerpunten geformuleerd,

dat die de vorm van een spijkerbed begonnen aan te nemen”

M.

Bron en foto