Geen kaarslicht zonder kaarsvet

Mijn macrolens is mijn maatje; mijn remedie tegen navelstaren (hoe paradoxaal dat ook moge klinken :-)). Als ik door haar ogen kijk, ziet alles er namelijk anders uit.



Waar mijn eigen ogen er heel veel zin in hadden om de vlam te portretteren, zag ik door de macrolens ineens het kaarsvet als een donkere spelonk met prachtige druipers.



Met mijn macrolens in mijn hand krijg ik altijd het onverwachte.

Beats XTC to mé :-)



Marina

Vergeet me niet

Voor de argeloze voorbijganger lijkt het alsof de vergeet-me-niet ontzettend lang bloeit, maar voor wie inzoomt wordt het al gauw duidelijk dat de bloempjes seriëel bloeien. Als een geoliede machine staat elk bloempje haar hoofdrol lankmoedig af aan haar opvolger opdat de kijkers de blauwe bloemenzee die voortduurt niet vergeten.

Prachtig, zo'n bloem zonder ego!

Marina

Foto van mijzelve

Als de dooi inzet

Ik wilde gisteren heel graag even naar het kerkhof bij ons achter om daar - nog voordat de dooi inzette - mooie plaatjes te kunnen schieten. Maar ook onderweg was er veel schoons te zien ...


Onderweg zijn duurde zo lang dat de dooi - eenmaal op het kerkhof aangekomen - inmiddels volop was ingezet.



Maar de dooi bleek minstens even mooi als de vorst.



Had ik doorgeraced om het kerkhof "op tijd" te halen, dan waren de andere beelden mij ontschoten. Mooi toch hoe in elke ervaring wel weer een levensles verscholen lijkt te zitten.

Het leven is hier en nu. Niet daar en straks :-)

M.

De schoonheid van beperkte houdbaarheid

Het was een mooi weekend om de schoonheid van verval op de gevoelige plaat vast te leggen.

Bloemen verwelken,

stengels vergaan,

maar ik kan hun schoonheid

nog steeds goed verstaan

En jij?

M.

Macrofotografie: niets is, wat het lijkt

Vakantieconversatie

"Mam, wat doe je?"

"Ik zet deze bloem op de foto"

"Waarom?"

"Omdat je dan zo goed kan zien hoe mooi de bloem is. Als je van een afstandje naar de bloem kijkt, lijkt die niet zo bijzonder. Maar als je er van heeeel dicht bij naar kijkt, is ie prachtig... Kijk maar"

Er volgt een eerbiedwaardige stilte ..

Enige tijd later klinkt het enthousiast: "Mam! Ik zie een heel lelijk plantje. Die zal dan wel heeeel erg mooi zijn van dichtbij!"

Vakantie is heerlijk om los te breken uit je eigen (gedachte)patronen en de wereld weer even te herontdekken. Zo kan ik helemaal verloren raken in de macrofotografie. De tijd houdt op te bestaan als je enkel waarneemt, zo lijkt het. En alles wat je aandacht geeft (een kans geeft) groeit en bloeit.

Een ogenschijnlijk armetierig bloemetje blijkt bij nadere inspectie opgesierd door delicate krulletjes ...




... en wat we normaal afdoen als onkruid (vooral als er veel van is, lijken we makkelijker over de onderliggende schoonheid heen te kijken) heeft een ronduit mooie symmetrie.


Beauty ís in the eye of the beholder. Of, zoals LOESJE zegt:

"Hier ben ik, achter je vooroordelen"


Door de "waarom" vraag van mijn zoon, zie ik voor het eerst de raakvlakken van mijn passie voor macrofotografie met die voor mijn werk als trainer. Ook in mijn werk raak ik het meest enthousiast als er verborgen potentieel (van mijn cursisten) vrij komt. Op dat grensvlak voel ik me als een vis in het water.

Wanneer voel jij je helemaal in je element?
Zegt jouw passie ook iets over het type werk waarin jij zou kunnen groeien en bloeien?

Ik ben oprecht nieuwsgierig!

M.