Famous for one day: de psychologie van roem

.
Via word-of-mouth hoor ik gisteren: Je staat op nu.nl! Oh ja, echt waar? Ja, echt waar. In de rubriek lifehacking van nu.nl.

Het is best leuk om een beetje beroemd te zijn. Als is het maar voor een dag :-) Maar wat ik me gelijk afvraag is wáárom dat dan zo leuk is. Een artikel in de NY times helpt me het fenomeen beter te begrijpen:

Iedereen wil graag iets achterlaten op de wereld dat van betekenis is. Waarom? De zekerheid dat we het aardse bestaan ooit zullen verlaten, maakt dat we ons op één of andere manier beschermd willen voelen tegen dit existentiële lot. So far, so good, zou ik zeggen.

Eén van de manieren waarop we dit kunnen doen, is actief op zoek te gaan naar roem:

"Fame-seeking behavior appears rooted in a desire for social acceptance, a longing for the existential reassurance promised by wide renown. The more others validate our value, the more special and therefore secure we can feel”

Dat maakt dan ook meteen de andere kant van dezelfde medaille zichtbaar:

"Participants who focused on goals tied to others’ approval, like fame, reported significantly higher levels of distress than those interested primarily in self-acceptance and friendship".

Zolang het mijn doel is om de dingen te doen die ik leuk vind en ik krijg daar vervolgens waardering voor, dan is het licht wat mij betreft groen. Gewoon lekker omwentelen in die aandacht!

Maar als het mijn doel is beroemd te worden, dan zou ik de dingen die ik doe afhankelijk kunnen maken van anderman's goedkeuring en daarmee misschien andere dingen gaan doen dan ik zelf wil. Dat is definitely oranje tot rood!

Of kijk jij daar anders tegenaan?

Fijn dat ik die knopen in mijn brains weer heb ontward :-)

M.

Cartoon van Dave Walker