Link je open ID aan de URL van je blog (of website)

Door de nieuwe commenting options van Blogger, krijg je niet meer meteen de URL van het weblog van je reageerder te zien, maar krijg je een user profile als tussenscherm. Maar je kunt het voor jezelf in ieder geval zo regelen dat iemand bij het klikken op jouw link in de comments wél meteen naar je blog wordt doorverwezen.

Door een comment van Jos ben ik op het spoor gezet van de post "How to get an open ID and link it to your blog URL". Wil je dat ook? Volg dan de volgende stappen:

1. Ga naar MyOpenID
2. Volg de stappen om een ID aan te maken
   
3. Voeg de volgende code (waarbij je “example” vervangt door je eigen ID URL) in je header.php file (net voor < / head >) voor Wordpress blogs. For Blogger blogs, ga je naar Template, Edit HTML en voeg je de code toe direct achter < .head >
   
   

   < href="'http://www.myopenid.com/server'" rel="'openid.server'/">
   < href="'http://example.myopenid.com/'" rel="'openid.delegate'/">
   < content="'http://www.myopenid.com/xrds?" username="example.myopenid.com'" equiv="'X-XRDS-Location'/">

   
   
   
4. Plaats nu een testcomment door te kiezen voor OpenID en de URL van je weblog in te geven (mét http ervoor)
   
   
   
5. Vervolgens verschijnt er een scherm waarin je gevraagd wordt te bevestigen dat blogger een link maakt naar je OpenID. Klik op Allow for ever.
6. Vanaf nu kan er direct doorgeklikt worden naar je blog

Makkelijker kunnen we het niet maken, wel leuker (uiteindelijk dan :-))

NB: Dit kan ook met ClaimID: Zie de comment van Jos op deze post voor een link met uitgebreide instructies.

M.

Plaatje

No Comment

Cursuszaal staat helemaal klaar, cursisten nog niet gearriveerd, dus tijd voor nog een postje ...

Via de comments op http://www.enthousiasmeren.nl/ kwam ik terecht op successful-blog.com.

Lizz somt 10 redenen op waarom mensen niet op blogposts reageren.

Kijk en oordeel zelf! Hieronder schrijf ik ze in het Nederlands op in de ik-vorm.

1. Wat je opschrijft is zo compleet dat ik niets anders te zeggen zouden weten dan 'wat goed gedaan'. En dat voelt een beetje dom


2. Je hebt me iets geleerd wat ik nog niet wist en ik wil daar even over nadenken voordat ik een vraag heb. En ik wil mezelf niet in discrediet brengen. Dus ik ga weer verder


3. Ik wil een comment typen, maar dan zie ik dat je alleen maar op een paar vrienden reageert als een soort "ons kent ons"


4. De mensen die op je blog reageren houden van het uitwisselen van meningen en ik weet niet of ik moedig genoeg ben hetzelfde te doen


5. Je reageert eigenlijk niet op comments, dus waarom zou ik er ééntje schrijven? (dat is voor mij een echt afhaker!)


6. Ik vind je blog echt heel leuk, maar ik ben te moe, te druk of iets anders. Ik geef wel weer een andere keer commentaar


7. Je eindigt je posts met een hele grote vraag in de trant van "wat vind je van de Big Bang?" Dat is zo'n grote vraag dat ik daar zo snel geen antwoord op weet


8. Je zet een hek neer door te eisen dat ik inlog voordat ik commentaar geef. Ik heb al zoveel passwords en ik ken je niet goed genoeg om er dat voor over te hebben


9. De inhoud was niet zo boeiend en ik kon er niks van JOU in terug vinden. Het is dezelfde post die ik al op 10 andere blogs heb gelezen. Als ik commentaar zou moeten geven, zou ik je dat moeten vertellen


10. Je post was negatief. De meeste mensen houden daar niet van. Ze willen geen deel uitmaken van negatief spul. Ik geef dus geen commentaar omdat ik er niet mee geidentificeerd wil worden (ik me er niet mee identificeer)

Wat mij betreft geldt haar rijtje ook voor E-mails, notities enzovoort. Heb je enorm veel werk verzet (het is zo compleet) en niemand die reageert!

Mijn cursisten zijn daar! Timing.

CU Later

M.

Plaatje via

Communicatierepertoire

Communicatieposities
(hoe sta je t.o.v. een bepaald communicatiemiddel)

Mijn cursisten leren werken met moderne communicatiemiddelen zoals chat, blogs, wiki's en discussielijsten. Eén van de reacties die ik standaard krijg is: "Dat kunnen we er toch niet óók nog allemaal bij gaan doen!". Klopt, dat kan ook niet. Waar het wél om gaat is dat je je communicatierepertoire uitbreidt.

Het is dus niet zo dát je een bepaald communicatiemiddel zou moeten gebruiken maar dat je weet wanéér dat zin heeft.

Dave Pollard* zegt:

We tend to use the tools we're most familiar, comfortable, and in the habit of using, even when they're not optimal. It takes some practice to train ourselves to think "what's the best medium to use for this?" before we start to respond to a communication.

Hoe weet je nu welk communicatiemiddel je het beste in kunt zetten? Ik stel dat je dat alleen kunt beoordelen als je niet alleen kijkt in het voorbijgaan maar ook een keer geparticipeerd (je deel hebt genomen) hebt. Gewoon doen! Anders blijft het maar theorie.

Daarna kun je pas echt gaan kiezen: blijf ik participeren? verval ik terug tot lurken? word ik afvallige? of creator (je maakt je eigen blog, discussielijst of wiki)? of switch ik tussen de posities?

Je kunt je "communicatiepositie" het beste bepalen als je je informatiebehoefte duidelijk hebt. Als je participeert bij een discussielijst over "vliegen" en je wilde eigenlijk iets weten over "varen" dan is de kans dat je afvallig wordt heeeeeel groot ;-) En dat zegt dan niets over het communicatiemiddel an sich....

Bij een discussielijst, blog of wiki kun je heel goed switchen van positie. Lekker lurken en alleen als je een vraag hebt, er ééntje wilt beantwoorden of informatie toe te voegen hebt, stap je over naar de rol van participant. Chat vormt in dit rijtje de uitzondering.

Je doet mee of je doet niet mee.

Chatten is een synchroon communicatiemiddel. Zender en ontvanger zijn even zichtbaar. Je kunt niet lurken.

Lurken klinkt niet zo lekker, maar lurken is óók goed! Lurkers zijn het publiek; de consument.
Zo, en nu ga IK nog ff lurken voordat ik het weekend in stap!

De communicatiepyramide van Bradley Horowitz

M.

* via Wilfred Rubens
** Het groene schema hierboven heb ik gemaakt n.a.v. de discussie op Marketingsfacts