Sunday, June 15, 2008

Blog over je vader dag 2008: Je eigen weg gaan



Gek dat ik nu al de helft van mijn leven enkel nog leef met herinneringen aan mijn vader. Het gedicht dat ik laatst maakte, gaat daarover. Met elk afscheid wordt er een herinnering geboren. Maar uiteindelijk is een herinnering van jezelf en niet van de ander.

Nu ik dit opschrijf, begrijp ik ineens waarom ik zo emotioneel word als ik mijn vaders handtekening zie. Die is van hem en niet van mij, zoals mijn herinneringen dat wel zijn. Zijn handtekening is het echtste dat ik van hem heb.


Toen mijn vader ziek werd, sloeg ik - geheel tegen mijn zelfbeeld in - een aantal scheikundevakken over. Mijn vader had gezien dat ik het daar moeilijk mee had. Toen ik op een dag thuis kwam van een practicumdag in Leiden, lag daar op mijn bed ineens dit gedicht. Op papier kon hij zichzelf pas echt laten zien.




Het gedicht gaf me troost en de kracht mijn studie weer op te pakken. Ik heb het gekalligrafeerd, ingelijst en boven mijn bed gehangen. Het gedicht vertelde (en vertelt) me een ontzettend wijze les die ik laatst nog eens las in "De droom van de dolfijn":

"Er komt een tijd in het leven
dat er niets anders op zit dan je eigen weg te gaan"

Dat het helemaal niet altijd zo eenvoudig is je eigen weg te gaan, komt in veel van mijn vaders gedichten naar voren. Maar ik ben hem ontzettend dankbaar voor de boodschap dat er desondanks geen andere weg is.

X,

Je Marina

12 comments:

Marleen said...

Wat een ontroerend verhaal met een sterke boodschap... je hebt het van geen vreemde :-)

Christian said...

Erg indrukwekkend, Marina!

En ik snap nu ook weer beter waarom mensen vaak zoveel belang hechten aan handtekeningen onderaan archiefstukken, zoals een geboorteakte van een kind. Soms vallen die dingen er bij het kopiƫren af.

Het gaat toch om de informatie, denken we dan.. Maar dit soort emoties..? Een nog veel belangrijker soort informatie, misschien wel, dan alle feiten die de akte verder bevat.

Emomatie.

essen2punt0 said...

Wat een mooie les Marina.
Misschien is er dan wel geen eenvoudige weg, maar het is nu eenmaal de weg zoals die is.

Wat zijn vaders toch belangrijk in het leven. Vind je niet?
Of het nu in herinnering of in den lijve is. Onmiskenbaar deel van wie je bent.

biebkol80 said...

Prachtig!

elke said...

Door zo'n blog-over-je-vader-dag sta je toch meer stil bij wat je vader betekent voor je.
En minder bij vindt-ie-de-rozenstruik-wel-leuk.
Dank je wel.

Sybilla said...

Knap hoor, om in weinig woorden zoveel te zeggen! Je bent gezegend...

Marina Noordegraaf .... said...

@ marleen

dat denk ik ook niet :-)

@ christian

dat denk ik ook!

@ essen2punt0

geen dochter zonder haar vader :-)

@ biebkol

dank je!

@ elke

jij ook bedankt!

@ sybilla

"je hebt alles mee", zei mijn vader :-) Maar het komt erop aan dat zelf te durven geloven, he?

Danniƫlle said...

Je hebt het van je vader, dat dichten, dat lijkt me duidelijk.

Lief lief lief!

Henk said...

Prachtig stukje. (Pinkt een (blij) traantje weg...)

Hans said...

Hij heeft een diepe indruk achtergelaten.
En een wijze les meegegeven.

Blog-over-je-vader-dag was een prachtidee.
Je hebt er vast nog meer.

Tommi said...

Hoi Lieve Marina,
Heerlijk om te lezen dat je je eigen weg gaat. Mooi!!
Je Tommi

Marina Noordegraaf .... said...

@ daan

dat vind ik dan weer lief! dank je!

@ henk

mooi om te horen!

@ hans

je leest me goed :-)

@ tommi

ik doen mijn uiterste best, lieve tommi

www.flickr.com