Trainen van Groningen tot Middelburg

"Groningers zijn eigenzinnig en onafhankelijk", kopt het persbericht dat de promotie van Jan van den Broek aankondigt. De promovendus dook de Groninger Archieven in en hoopt op 12 april te promoveren op het proefschrift met de titel:

"Groningen, een stad apart.
Over het verleden van een eigenzinnige stad (1000-1600)".

Van den Broek concludeert dat de fysieke afstand van Groningen tot bestuurscentrum Den Haag ook zorgde voor een mentale afstand. "Dit werd nog eens versterkt doordat het de enige grote stad was in het Noorden van het land. Een soort eiland in het midden van een heleboel niets", aldus het persbericht.

Kunnen zijn conclusies wel doorgetrokken worden naar het heden? Van den Broek denkt van wel: "Die eigenzinnigheid en sterke hang naar onafhankelijkheid is toch altijd een typisch trekje geweest van de mensen hier. Al loopt Groningen nu natuurlijk lang niet meer zo uit de pas als vroeger".

Waarom ik dit interessant vind?

Ik geef trainingen van Groningen, Leeuwarden, Hoofddorp, Arnhem tot Middelburg. Nou houd ik niet van stereotypes maar toch moet ik constateren dat het anders is om Groningers les te geven dan Arnhemmers.

Dus toch maar even zwart-wit:

Groningers zeggen precies wat ze denken (komt soms bot over, maar zo bedoelen ze het niet). Middelburgers stellen duidelijkheid op prijs. Hoofddorpers houden van een boodschap verpakt in humor. Als Arnhemmers zeggen dat ze de opdracht morgen - echt waar - in zullen leveren dan bedoelen ze dat het ook best een dagje later kan worden. En in Limburg heb ik nog nooit mogen trainen, dus dat zegt ook wel wat ;-)

Zo zwart-wit is het niet, maar ik ervaar duidelijke verschillen in den lande. Hebben jullie dat ook?

Maar er zijn ook grote overeenkomsten. Uiteindelijk draait trainen overal om hetzelfde: begrijpen en begrepen worden. Dat maakt het trainersvak nou zo boeiend!

M.

PS ik ga de komende dagen undercover in Friesland. Handig voor het geval ik daar in de toekomst nog eens training mocht komen geven :-)

Framing: het is maar hoe je het bekijkt

Ik ben heel blij met het boek "de (on)betrouwbaarheid van informatie" van Jan G.M. Bakker (getipt door Edwin).

Het boek heeft me duidelijk gemaakt dat "feiten" geen bestaansrecht hebben zonder context. Toch wordt die context vaak verhuld, verbloemd, verdraaid of verfraaid.

De manier waarop feiten omlijst worden, bepaalt hoe we tegen dit "feit" aankijken. Veranderen we de context, dan heeft dat invloed op ons oordeel. In de VS hebben ze hier een mooi woord voor: framing (een woord dat is bedacht door Tversky & Kahnemann).

Kijk en oordeel:

1. 30% van de cursisten gaf aan dat ze ná afloop nog steeds niet wisten hoe ze de betrouwbaarheid van informatie in konden schatten
2. 70% van de cursisten gaf aan dat ze ná afloop de betrouwbaarheid van informatie veel beter in konden schatten
   

Zou je je inschrijven voor cursus 1? En voor cursus 2?

De mens blijkt risicomijdend als het gaat om mogelijk verlies en risicozoekend als het gaat om mogelijke winst. Ging dat ook voor jou op?

Met framing belichten we de werkelijkheid van één kant: de kant die boodschapper óf ontvanger - al dan niet bewust - het beste uit komt. Foto's zijn bij uitstek geschikt voor dit soort manipulatie. Op de originele foto-, ansicht- en posterblog van Lidia staat een mooi - onschuldig - voorbeeld. En zeg nou zelf, we hebben geen van allen graag een ingelijst huilend kind of nors kijkende geliefde op de schoorsteenmantel staan. Want wat zegt dat dan over ons?

Vangen in cijfers wat niet te vangen valt is nog een voorbeeld van framing. En de blogposts in de categorie cijfers/statistieken zijn me daar populair! Waarom willen we onze wereld zo graag ordenen in top-50 lijstjes die altijd te kort doen aan de werkelijkheid? Waar komt onze voorliefde voor cijfertjes toch vandaan? We hebben er blijkbaar belang bij, maar waarom?

Kies een frame naar keuze (of maak er zelf één bij):

• Het is een hulpmiddel voor efficiënte informatieverwerking
  
• Faced with an extraordinary amount of issues to track on a daily basis, it is actually quite reasonable for citizens to rely heavily on short cuts such as values and media frames to reach a decision", schrijft Matthew Nisbet - auteur van de weblog Framing Science - in zijn post van 10 maart.
  
• Iets specifieker: Het is een hulpmiddel om keuzes te maken
  
• Als Mr. X - waar ik tegen op kijk - boek Y in zijn boeken top 10 heeft staan, dan wil ik dat boek ook wel lezen.
• Het is een hulpmiddel om onze positie te bepalen
• "Wat we lezen en geloven, zegt in de eerste plaats iets over ons zelf".
• Vind je het belangrijk om te zien wie er veel invloed heeft? Wil je dan soms zelf invloed hebben?
  
• 70% van de mensen weet niet wat RSS is. Ik wel. Dan doe ik het best goed.
  
• Als ik weet welke trefwoorden het meest worden ingevoerd in Google dan kan ik mijn zoekgedrag afzetten tegen dat van "de gemiddelde gebruiker"
  
• "De doorsnee mens begint iets te geloven, en zoekt dan naar bewijzen om zijn mening te ondersteunen", valt te lezen in het boek van Bakker. Het kost namelijk tamelijk veel energie als je je wereldbeeld steeds maar weer moet heroverwegen. Lijstjes ontslaan ons van onze verantwoordelijkheid zelf kritisch na te denken
• Het is een hulpmiddel om (onszelf, een dienst of een product) te verkopen
  
• Lijstjes laten zien waar onze potentiële afzetmarkt te verwachten valt
• Je maakt gebruik van de populariteit van lijstjes, reproduceert ze en vangt zelf een deel van de fame! (Lees de discussie: zijn bloggers parasieten of niet?)

Welke frame je ook kiest ze hebben allemaal één ding gemeen. Lijstjes helpen ons een beeld te kneden van de complexe werkelijkheid.

Het is trouwens niet alleen de zender die inlijst, ook de ontvanger is niet vrij van frames (vooroordelen, stereotypen)

Kijk maar eens naar de volgende omschrijving:

• Suzanne is 35 jaar, alternatief gekleed en ze heeft een bril
• Suzanne is 35 jaar, heeft lange donkere haren en een slank postuur
  

Welke van de twee Suzannes is knapper? (Eerlijk zeggen)

Niets menselijks is ons vreemd. Juist daarom vind ik het zo leuk als d'r af en toe eens iemand opstaat die om zijn of haar frame heenkijkt en de cijfertjes niet zomaar klakkeloos overneemt. Zo pakte Marco Derksen het bericht "70% van de Nederlanders weet niet wat RSS is" geweldig op. 30% weet het dus wel. Maar dát is goed nieuws! Het is maar waar je vandaan komt. Informatie = feiten in context.

"If fifty million people say a foolish thing, it is still a foolish thing".

M.

Plaatje via

10 redenen om te gamen

Gamen maakt je agressief.

Met gamen probeer je aan de dagelijkse realiteit te ontsnappen.

Heb ik jullie al op de kast?

Nee, dat is niet mijn mening. Het zijn stereotypen. Ik schreef het al eerder. Stereotypering is ‘het isoleren van één eigenschap uit een verzameling van eigenschappen en het voorstellen van die eigenschap als representatief voor de hele verzameling’.

Maar gelukkig hebben we Nick Yee. Nick doet wetenschappelijk onderzoek naar "social interaction and self-representation in virtual environments". En helpt daarbij stereotyperingen om zeep:

"Oftentimes, both the media and media effects researchers collapse all video gamers into a simplistic archetype. While this facilitates making sweeping generalizations of potentially deviant behaviors or consequences (i.e., addiction and aggression), this strategy inevitably ignores the important fact that different people choose to play games for very different reasons".

Nick identificeert 10 hoofdcategorieën met redenen waarom mensen gamen.


Zoveel mensen,
Zoveel wensen

M.

Plaatje via

Update 19 januari: Edwin blogt over censuur op games. Ernstig. Heeel ernstig.
Politici moeten zich niet laten leiden door angst, maar door feiten. Zoals die van hierboven.

Humor is niet (altijd) grappig

Ja, zeg het maar eerlijk. Ook u kon een glimlach niet onderdrukken....

... voor mij het bewijs dat de situatie in de cartoon op één of andere manier herkenbaar is en dat de emancipatie van de man en de vrouw nog verre van voltooid is.

Dit soort humor belicht één kant van de zaak, vergroot uit, is zwart-wit, maakt gebruik van stereotypes en stelt de wereld altijd eenvoudiger voor dan die is. Stereotypering is volgens Van Dale (1995):

‘het isoleren van één eigenschap uit een verzameling van eigenschappen en het voorstellen van die eigenschap als representatief voor de hele verzameling’.

In mijn wekelijkse sessie theatersport, speel ik deze "stereotypetjes" maar al te graag. Er zitten echter twee kanten aan deze vorm van humor:

- Het mooie is dat het kan relativeren en zaken bespreekbaar kan maken die anders "onbespreekbaar" blijven. Humor werkt dan louterend.

- Het kan ook tegenstellingen vergroten omdat het stereotypen verankert die daar geen baat bij hebben. "Het is nou eenmaal zo ...." of zoals het in het Engels zo mooi kan worden gezegd: "validate differences through humor".

Stereotyperingen maken de wereld misschien overzichtelijker, maar de andere kant van dezelfde medaille is een beperkter blikveld met minder kansen.

Nog een goed voornemen nodig voor 2007? Wat dacht u van deze:
"bekijk uw stereotype eens wat vaker van de andere kant!"

M.