De boekrecensent bekent kleur

.
Boekrecensies zeggen niet alleen iets over het boek, maar minstens zoveel over de recensent. Neem de recensie van "De kleine prinses" die ik onlangs maakte. Jef maakt er iets heel anders van! Hij pakt een detail uit het boek waar hij zich door geraakt voelt: het vertaalde gedicht van Oriah Mountain Dreamer.

Ik zei al eerder tegen mezelf dat een boekrecensie niet meer aan een bepaalde vorm was gebonden, maar soms ga ik dan toch weer de geëikte paden en lanen op en probeer ik het geheel samen te vatten in een stuk tekst.

Maar de recensie van dit boek is een gedicht. Dank voor het wakkerschudden, Jef!

Het maakt me niet uit wat je doet voor de kost. Ik wil weten wat je diepste verlangen is. Ik wil weten of je durft te dromen dat jouw verlangen werkelijkheid wordt.

Het maakt me niet uit hou oud je bent. Ik wil weten of je het risico durft te lopen om voor idioot versleten te worden omdat je altijd op zoek bent naar liefde, naar een droom of naar een vol en avontuurlijk leven.

Het maakt me niet uit wat je sterrenbeeld is. Ik wil weten of je contat kunt maken met je diepste verdriet. Ik wil weten of je je afgesloten hebt als een oester, uit angst voor nog meer pijn. Ik wil weten of je de pijn, of het jouw pijn is of de mijne, kunt uithouden, zonder de pijn te verbergen, te verdoezelen of het zogenaamd op te lossen. Ik wil weten of je blijdschap en vreugde, of het de jouwe is of de mijne, kunt verdragen. Ik wil weten of je zo wild kunt dansen dat je er van top tot teen extatisch van wordt, zonder geplaagd te worden door het idee dat je voorzichtig moet zijn, of je bewust moet zijn van door mensen bedachte opmerkingen.

Het maakt me niet uit of je verhalen waar zijn. Ik wil weten of je een ander teleur durft te stellen omdat je eerlijk tegen jezelf bent. Ik wil weten of je het aankunt om voor verrader uitgemaakt te worden omdat je je eigen ziel niet verraadt. Ik wil weten of je trouw kunt zijn en daarom betrouwbaar. Ik wil weten of je de bron van je leven kunt herkennen aan de rand van een meer en of je durft te schreeuwen naar de zilveren maan.

Het maakt me niet uit waar je woont. Het maakt me niet uit hoeveel geld je hebt. Ik wil weten of je na een nacht van diep verdriet en wanhoop en van pijn tot in je botten, nog steeds kunt opstaan en doen voor de ander mensen wat je moet doen.

Het maakt me niet uit wie je kennissen zijn, of op wat voor manier je hier terechtgekomen bent. Ik wil weten of je samen met mij door het vuur wilt gaan zonder angst en zonder terug te deinzen.

Het maakt me niet uit met wie of wat je hebt gestudeerd. Ik wil weten hoe je jezelf staande houdt wanneer je wereld instort. Ik wil weten of je alleen kunt zijn met jezelf en of je kunt houden van jezelf in lege momenten.

Prachtig, toch?

M.

Foto

Prinses Marenne legt de ziel van mooi projectmanagement bloot

"Waar is onze visie?", vraagt Dopey. Happy kijkt blij. Hij weet het antwoord:

"Nou, gewoon, op een A4-tje in de kast van de secretaresse"

De kleine prinses

Een paar weken geleden kreeg ik mijn allereerste opdracht als fotograaf!

"Wil jij een portretfoto maken van Nicoline Mulder en Fokke Wijnstra, auteurs van "De kleine prinses maakt projectmanagement stoer"?". Hmmm ... zeker, maar ik ben op mijn best als er niet geposeerd wordt en als de zon schijnt :-) En zodoende nam ik de auteurs mee naar de speeltuin alwaar de zon aarzelend doorbrak. Nu hun foto op de achterkant van het boek prijkt, ben ik best trots. Maar nóg trotser ben ik op de auteurs die een mooi sprookje hebben geschreven over hedendaags projectmanagement.

Het boek eenmaal opgepakt, heb ik het namelijk niet meer weg kunnen leggen. Ik raakte geboeid door de dialogen tussen prinses Marenne, opdrachtgever Otto de Graaf, wijze vader koning Tita, grote broer Bas Berend en neef Arthur.

Prinses Marenne laat de hond van grote broer Bas Berend, Prins2, uit. Op een beeldende manier wordt duidelijk dat projectmanagement volgens de methode Prince2 te ver doorgevoerd is in haar poging te structureren, te controleren, te centraliseren. De sweet spot ligt duidelijk ergens anders.

"De belangrijkste fase van projectmanagement is de fase vóórdat je iets een project noemt. Noem het een project en je gaat een sluis in van verplichtingen en verwachtingen. Die sluis lijkt verdacht veel op een fuik... De fuik van het moeten", zegt Prinses Marenne.

Wat je in veel projecten ziet gebeuren is dat ze opgesplitst worden in deelprojecten. Maar Prinses Marenne maakt me duidelijk dat dat niet zonder meer kan. Een project is namelijk geen fiets, maar een olifant.

"Je kunt een olifant ontleden en terug in elkaar zetten, maar dat levert geen levende olifant meer op. De ziel is weg", aldus de kleine prinses.

Als je project goed in elkaar steekt dan is in elk onderdeel het geheel te herkennen. Maar hoe vaak gebeurt het niet dat een project zijn eigen leven gaat leiden? Dat niemand eigenlijk meer weet waarvoor, waarheen, waartoe?

Prinses Marenne weet daar in een one-liner alles over te zeggen:

"Goed projectmanagement gaat over waarde, mooi projectmanagement gaat over waarden"

Wat is het verschil tussen waarde en waarden? Eén n :-) Nee, even serieus:

"Bij goed projectmanagement horen woorden als efficiënt, winstgevend, nuttig, beheersen en concreet. .. De leidersschapsstijl is top-down. Het motto is 'wie de baas is, mag het zeggen' .... Bij mooi projectmanagement heb je het over vakmanschap, creativiteit, talenten, waardig, loslaten, vetrouwen en ambities, contact boven contract... het motto 'wie het weet mag het zeggen' ... ", weet de kleine prinses.

Vogels die in V-formatie vliegen: dat vindt Marenne een voorbeeld van mooi projectmanagement. En dat ben ik roerend met haar eens:

1. Ze weten waar ze heen willen
2. Ze vliegen allemaal in dezelfde richting op een manier die zoveel mogelijk energie bespaart/oplevert
   
3. Ze nemen om beurten de rol van de voorste vogel aan (en dat is niet afgesproken, maar gebeurt op basis van zelfordening)
   

Vooral aan het einde van het boek probeert De kleine Prinses naar mijn smaak nét iets te veel antwoorden te geven, te veel theorie (zoals het Enneagram en het Rijnlands versus het Angelsaksisch model) te verwerken. Waarom ik dat "te veel" vind? Omdat in het geven van antwoorden niet de echte kracht van Prinses Marenne ligt. Antwoorden en modellen kunnen je juist in de fuik drijven die prinses Marenne probeert te vermijden. En als je antwoorden zoekt, dan kun je misschien beter (een boek over) Prince2 uit de kast trekken. Maar zoek je de juiste vrágen die je project verder kunnen helpen (als het al een project is, he ..) dan raad ik je het boek van harte aan!

Twijfel je nog? Download dan hier een aantal pagina's van het eerste hoofdstuk.

P.S. Ik krijg geen royalties :-)

M.

Foto