De essentie van de blogger

Wouter vraagt wat hij over mijn blog - en nog 89 andere biblioblogs - kan vertellen tijdens de OCN. Ik leg meteen de link naar de prachtige post die Sanne vorige week schreef. Die post ging over de betekenis van labels die we onszelf geven en van anderen krijgen.

Om te beginnen: Ik voel me zeer vereerd met een plek in de lijst der biblioblogs. Temeer daar dit blog - qua onderwerpen - veel breder ligt dan bibliotheken alleen. Het mooie is: dat maakt veel mensen in de bibliotheekgemeenschap helemaal niet uit! Ik krijg zelfs meer reacties op mijn visuele vertellingen dan op posts over bibliotheken. De bibliotheekgemeenschap heeft mij en mijn blog volop omarmd en - om in de woorden van Loesje te spreken - "buiten de boot is het heerlijk zwemmen" :-)

Ik concludeer dat het label biblioblogger niet zozeer betekent dat ik geregeld óver de bibliotheek zou moeten bloggen, maar dát ik - door te bloggen - íets voor de (bibliotheek)mens kan betekenen. En de betekenis die mensen voor elkaar hebben blijft niet beperkt tot labels. Die is grensoverschreidend.

In die grensoverschreidingen zit in mijn ogen de potentiële kracht van elke online community. Denk buiten de grenzen van het gebouw waar je werkt, denk buiten traditionele machtsverhoudingen, denk buiten functieprofielen, bekijk het hele plaatje in plaats van je eigen eiland, profiteer van elkaars kennis en kunde, denk buiten je boekje, denk buiten (biblio)blogs ... Innovaties zijn tenslotte vaak nieuwe combinaties van bestaande delen.

Bij mensen die over de grenzen van hun vak/label heen bloggen, twitteren, netwerken, kijken, kan het zomaar zo zijn dat de "blogger" op een gegeven moment samenvalt met de mens. Als je dan kijkt, dan kun je getuige zijn van het zien van iemands essentie. En iets dat mooier en waardevoller is dan dat kan ik me gewoonweg niet voorstellen.

Marina


Foto gemaakt bij het Kon Tiki museum in Noorwegen

Spending a day with Sanne Roemen

View SlideShare presentation or Upload your own

Voor ik op vakantie ging, vatte ik het idee op om naast mijn visuele boekrecensies eens een méns in zijn visuele essentie neer te zetten ... Toen ik Sanne Roemen mailde of zij met mijn experiment mee wilde doen, twijfelde ze geen ogenblik.

Op een zonnige dag toog ik - geladen met camera en picknicktas - naar Sanne's huis in Haarlem. Ze toonde me een kijkje in haar keuken, haar dierbaarheden, haar leven. Na een heerlijk dagje scheidden onze wegen. Op de valreep zei ik nog dat ik haar niet kon beloven wanneer de essentie af zou zijn. Beelden komen en gaan en ik kan nooit voorspellen wanneer.

Mijn vakantie naar Noorwegen bleek een prachtige aanvulling op het ruwe beeldmateriaal dat ik al in mijn hoofd verzameld had. Het verlies van het besef van tijd, de ruimte om te denken in mogelijkheden in plaats van in dozen, de kampvuurmijmeringen over de goede dingen doen. Het waren stuk voor stuk thema's die ook in het gesprek met Sanne de revu waren gepasseerd. En in Noorwegen kreeg ik ineens de ingeving om een "beeldmerk" te maken voor mijn producties. Het oog van mijn zoon Pepijn stond graag model.


Toen ik fysiek alweer even terug was uit mindboggling Noorwegen, was mijn mindtravel nog niet voorbij. Ik kon en wilde nog maar niet écht terugkeren in dit parallele universum. Alsof ik bang was iets kwijt te raken als ik weer zou "landen".

Nu is "Spending a day with Sanne Roemen" af. En keer ik terug in dit universum. Maar ik raak niets kwijt. Ik heb er een super ervaring bij. En ik weet nu dat ik de state of mind die ik als vanzelf op vakantie krijg, ook in dit universum vast kan houden. Door een echt gesprek van mens tot mens. En is het niet zoals Ralph Waldo Emerson zegt?

"Though we travel the world to find the beautiful,
we must carry it with us or find it not"

Marina