Waar blijft de tijd

"Time seems to be the reference to which all actions are judged.
A world in which time is absolute is a world of consolation.
For while the movements of people are unpredictable,
the movement of time is predictable"

Alan Lightman, Einstein's Dreams



samengesteld uit deze foto's van lrargerich + moyo taxiguerilla

Mijn visuele kant experimenteert bij tijd, wijle en inspiratie verder op verbeeldingskr8

Bedankt voor de leerprocessen die ik samen met jullie heb mogen doormaken!

Marina

Spending a day with Sanne Roemen

View SlideShare presentation or Upload your own

Voor ik op vakantie ging, vatte ik het idee op om naast mijn visuele boekrecensies eens een méns in zijn visuele essentie neer te zetten ... Toen ik Sanne Roemen mailde of zij met mijn experiment mee wilde doen, twijfelde ze geen ogenblik.

Op een zonnige dag toog ik - geladen met camera en picknicktas - naar Sanne's huis in Haarlem. Ze toonde me een kijkje in haar keuken, haar dierbaarheden, haar leven. Na een heerlijk dagje scheidden onze wegen. Op de valreep zei ik nog dat ik haar niet kon beloven wanneer de essentie af zou zijn. Beelden komen en gaan en ik kan nooit voorspellen wanneer.

Mijn vakantie naar Noorwegen bleek een prachtige aanvulling op het ruwe beeldmateriaal dat ik al in mijn hoofd verzameld had. Het verlies van het besef van tijd, de ruimte om te denken in mogelijkheden in plaats van in dozen, de kampvuurmijmeringen over de goede dingen doen. Het waren stuk voor stuk thema's die ook in het gesprek met Sanne de revu waren gepasseerd. En in Noorwegen kreeg ik ineens de ingeving om een "beeldmerk" te maken voor mijn producties. Het oog van mijn zoon Pepijn stond graag model.


Toen ik fysiek alweer even terug was uit mindboggling Noorwegen, was mijn mindtravel nog niet voorbij. Ik kon en wilde nog maar niet écht terugkeren in dit parallele universum. Alsof ik bang was iets kwijt te raken als ik weer zou "landen".

Nu is "Spending a day with Sanne Roemen" af. En keer ik terug in dit universum. Maar ik raak niets kwijt. Ik heb er een super ervaring bij. En ik weet nu dat ik de state of mind die ik als vanzelf op vakantie krijg, ook in dit universum vast kan houden. Door een echt gesprek van mens tot mens. En is het niet zoals Ralph Waldo Emerson zegt?

"Though we travel the world to find the beautiful,
we must carry it with us or find it not"

Marina

Veranderlijk verleden

"Het leven wordt voorwaarts geleefd, maar achterwaarts begrepen"

Kierkegaard

Soms betrap ik mijn herinneringen erop dat ze zijn veranderd. Dat brengt me wel eens aan het twijfelen over wat nou de waarheid is. Douwe Draaisma, geheugenprofessor, laat mij in zijn boek "De heimweefabriek" inzien dat dat niet de goede vraag is die ik aan mijn geheugen stel. Want herinneringen zijn geen feiten. Het zijn reconstructies. En hoe je ze reconstrueert hangt onder meer af van je leeftijd.

Elke herinnering sluit - zoals Draaisma dat zo mooi formuleert - contact tussen twee polen in de tijd. Wát je je herinnert speelt zich af in het verleden. Dát je je iets herinnert, gebeurt nu. En zo vermengt de herinnering van vroeger zich met de gevoelens en gedachten van dit moment.

In onze pogingen het geheugen te begrijpen, geven we haar wel eens de metafoor van een dossierkast. Maar herinneringen zijn geen dossiers die je na inzage onveranderd terugstopt. Bij het opdiepen verandert de herinnering. En zo resten ons enkel nog herinneringen aan herinneringen aan herinneringen.

Wellicht dat het voor getuigenverklaringen onhandig is dat we de geschiedenis ongemerkt steeds herschrijven, maar voor de rest is het een zegen dat je geheugen ervoor zorgt dat mensen en gebeurtenissen van betekenis kunnen veranderen. Dat je zelf betekenis kunt geven aan het (al dan niet recente) verleden.

"Met ouder worden blijkt het verleden net zo veranderlijk als de toekomst", zegt Draaisma zo mooi. Dat verklaart voor mij mede waarom mensen zo ontzettend verschillend aan kunnen kijken tegen "dezelfde" gebeurtenis. En dat júist in die verschillen - voorbij het welles nietes - de ontmoeting ligt.

Dit alles inspireert mij dan tot een gedichtje:

Herinnering

nu je weg bent
zie ik je vaker dan voorheen
alsof ik jou
met mijn geheugen wil bezitten

ik zie details
en vergeet de grote lijnen
de ondertiteling
verandert in de tijd

ik vermeng me
met mijn herinnering
van mijn herinnering
tot wie ik ben

Marina

Helene Blowers maakte de illustratie die ik bij deze post heb geplaatst.