Alice in Organisatieland: de visuele versie

View SlideShare presentation or Upload your own.

Als ik een boek echt prachtig vind dan krijg ik soms de onbedwingbare neiging er een visuele variant van te maken. Mijn opgebouwde imago als visueel verhalenverteller leidde ertoe dat Nils Roemen en Johan Boudewijns mij vroegen er ééntje te maken van "Alice in Organisatieland". Mijn allereerste "in opdracht" was een feit.

Terwijl ik het boek aan het visualiseren was, vroeg ik me af of ik nu van mijn passie mijn werk aan het maken was. En of dat wel zou kunnen zonder mijn ziel te verkopen. Door mezelf deze vragen te stellen, werd het me duidelijk dat een visuele boekrecensie voor mij een middel is om doelen te bereiken (zoals de hamer voor de timmerman) en geen doel op zich. Boeken visualiseren is geen passie, ik communicéér er mijn passie mee. Ik ben zo enthousiast over de boodschap van een boek, dat ik die boodschap met zoveel mogelijk mensen wil delen in een vorm die me geschikt lijkt. Ik geniet er enorm van als het me lukt om informatie van één vorm/wereld te vertalen naar een andere vorm/wereld. Of dat nou als visueel recensent, journalist, trainer of mens is. Verbinding rocks!

Een visuele vertelling is voor mij eigenlijk een stukje “kunst”. En daar moet ik er ook weer niet teveel van willen maken anders gaat het ten koste van de kwaliteit. Daarnaast moet ik een boek echt leuk vinden wil ik er überhaupt ééntje kúnnen maken. Niet echt een heel sterk business model.

Betekent dit dat ik stop met visuele boekrecensies? Nee, zeker niet. Er zullen prachtige boekexemplaren blijven waarmee ik niet anders kan dan ze onder ogen te komen. Ook een boekrecensie in opdracht behoort tot de mogelijkheden, als de auteur zeker weet dat ie een mooi boek heeft geschreven :-)

De auteur van Alice - Johan Boudewijns - is blij met mijn zienswijze op zijn boek! En dat vind ik een prachtig compliment. Johan en Nils willen de presentatie op 13 november op hun ongeschreven regels congres als achtergrond laten draaien. Ik mag van de heren als dank gratis op dit congres verpozen. En dat vind ik een leuk gebaar, te meer omdat ik het onderwerp "ongeschreven regels" zo ontzettend boeiend vind. Sterker nog; als ik dat niet had gevonden was er nu geen visuele vertelling geweest.

Met het maken van deze visuele boekrecensie ben ik ook mijn eigen essentie onder ogen gekomen. Ik hoop dat jullie net zo van Alice zullen genieten als ik heb gedaan.

Johan, Nils - en Alice - bedankt!

Marina

Catalyst 2.0

Twijfel: zal ik bloggen over mijn "15 minutes of fame", part 2? Met het risico voor arrogant uitgemaakt te worden, waag ik toch de sprong naar shameless self-promotion. Want ik vind het geweldig dat iets wat ik puur for the fun of it doe, zo aanslaat! En ik leer er ook waardevolle 2.0 lessen uit.

Waar ik dan zo beroemd mee ben geworden? ^^ Binnen een week hebben 7000 mensen naar mijn slideshow "The 7 habits of highly effective people" gekeken, noemen 50 mensen hem favoriet en zijn er 1450 mensen die hem downloaden.

En dacht ik dat ik mijn geluk al niet op kon, krijg ik ook nog een mailtje van co-auteur Rod Beckstrom van "The Starfish and the Spider" dat hij mijn visuele boekrecensie van zijn boek mooi vind. Hij schrijft:

"Here's to celebrating your catalyst power!"

Catalyst power? Wie. Ik? Wauw ...

In de chemie (het vak waar ik oorspronkelijk "vandaan" kom) zijn katalysatoren verbindingen die een reactie versnellen zonder daarbij zelf opgebruikt te worden. Ze verlagen de energiebarriere. Door het maken van een visuele boekrecensie kun je de boodschap van een boek met allemaal letturtjes, op een laagdrempeligere manier overbrengen. En ik hoef er geen enkele moeite voor te doen. Het maken van zo'n recensie levert me zelfs energie óp. In die betekenis van catalyst kan ik me vinden.

Waar de 2.0 lessen blijven?

Als je beziet dat er op dit weblog 26 mensen zijn die mijn visuele boekrecensie lazen, versus de 7000 op Slideshare dan concludeer ik dat het niet alleen om de inhoud gaat, maar even zo zeer om de plek waar je die inhoud ten toon spreidt. Om de parallel te trekken naar de katalysator: om een reactie te versnellen is de chemische samenstelling van een katalysator niet voldoende. Hij of zij moet vervolgens wel daarheen gaan waar de reagentia zich bevinden. Anders valt er weinig te versnellen :-)

Waarmee ik niet wil zeggen dat de lezers van mijn weblog - jullie!- me niet waardevol zijn. In tegendeel! Zonder de comments die ik op eerdere visuele boekrecensies heb gekregen, was ik niet eens doorgegaan met dit "kunstje". De katalysator moet wel het idee hebben dat er iets gebeurt met de reagentia :-)

Wat ik wel denk te kunnen concluderen: catalyst power comes true in social networks. Catalyst + web 2.0 = Catalyst Powerrrrr

Ik kom pas net kijken als catalyst 2.0, maar het is zeker een rol waar ik in zou willen groeien :-)

Marina

Foto

Time management met Stephen Covey

"The challenge is not to manage time, but to manage ourselves"

| View | Upload your own

The 7 habits of highly effective people is zo'n management boek dat je gelezen moet - uh wílt - hebben. In 1989 - toen het uitkwam - was ik daar nog niet zo aan toe. Maar beter laat, dan nooit!
Ik heb zo het idee dat Stephen Covey in 1989 nog aardig vooruitliep in managementland. De hedendaagse manager weet dat hij naast leidinggeven ook het persoonlijk leiderschap onder de knie moet hebben.

Deze post valt voor mij trouwens in de categorie Sharpen the Saw. Dat geldt sowieso voor mijn blog. En het lezen van the 8th habit straks ook...

En jouw blog, valt die ook onder Habit 7 ?

Marina

De macht van organisaties zonder leider

.

"The starfish and the spider" is zo'n boek dat je bezig blijft houden. Ik kon het dan ook niet laten er een visuele boekrecensie van te maken.

Het boek lijkt in eerste instantie een pleidooi voor totale anarchie, maar als het boek vordert wordt het plaatje genuanceerder. Het gaat er volgens de auteurs om de "sweet spot" te vinden: een "hybride organisatie" met een optimale balans tussen centralisatie en decentralisatie. Kevin Kelly schreef hier onlangs een inspirerende post over.

Het boek heeft me aan het denken gezet over de succes- en faalfactoren van online communities. Daar ga ik woensdag met Christian over brainstormen.

Zoals ik er nu tegenaan kijk, zie ik alvast drie waarschuwingssignalen waaruit zou kunnen blijken dat een online - meant to be 2.0 - community in 'levensgevaar' is:

1. Wat is de ideologie van de community? En delen we die als leden ook met elkaar? Hoe sterk is de ideologie? Zien we elkaar genoeg in levende lijve om het gemeenschapsgevoel in deze te bestendigen?
   
   
2. Een online community wordt opgezet door een katalysator. Op het moment dat er in de community een hierarchie ontstaat, maak je van de katalysator een baas. Creativiteit verstilt, deelname vermindert. Als er geen gedeelde verantwoordelijkheid ontstaat in een online community dan is die ten dode opgeschreven. (Of je moet een 1.0 community voor ogen hebben).
   
   
3. In hoeverre mogen we verwachten dat leden die in het dagelijkse leven in een hiërarchische organisatie (een spin) werken, gedijen in een daaruit voortvloeiende decentrale organisatie (zeester). Begrijpen de leden het fundamentele verschil tussen de twee organismen?
   

Voer voor discussie!

M.

Presentatie staat ook op Slideshare

Boekrecensie: "The age of speed. Learning to thrive in a more-faster-now world"

Weer een boek uit dat me inspireerde tot het maken van een visuele boekrecensie. Dit keer het boek "The age of speed. Learning to thrive in a more-faster-now world" van Vince Poscente.

In een wereld waarin snel synoniem lijkt te zijn geworden met druk, werd het hoog tijd voor een tegengeluid.

De presentatie is ook beschikbaar op Slideshare.

Ik hoop dat het volgende boek dat ik lees me gaat inspireren tot een andere vorm van het maken van boekrecensies, want d'r gaat veel tijd inzitten en ik heb het kunstje inmiddels te pakken. Uitgeleerd, doel voor ogen, time to move on :-)

M.

Mensrechten: Vrijheid van identiteitskeuze

Gisteren, maandag 10 december, was het internationale dag van de mensenrechten (met dank aan Henk voor de reminder).

Voor mij een mooi moment om een boekbespreking te maken van het boek "Identity & Violence" van Amartya Sen. Een dagje "te laat" weliswaar (het had nogal wat voeten in de aarde om de presentatie op maat te maken) maar wat mij betreft is het elke dag "dag van de mensenrechten" :-).

Sen laat zien dat veel geweld op de wereld voortkomt uit onze neiging één aspect van iemands identiteit uit te vergroten en daar buiten proportioneel veel waarde aan te hechten. Ik concludeer uit zijn verhaal dat het belangrijkste recht van een mens haar vrijheid van identiteitskeuze zou moeten zijn.

Ik heb de boekrecensie gemaakt via het pas ontdekte Authorstream.

Technisch tussendoortje:

Het mooie van Authorstream ten opzichte van Slideshare is dat de audio die je inspreekt bewaard blijft, net zoals de overgangen/animaties. Het nadeel is dat je slechts presentaties tot 30 Mb kunt uploaden. En met audio erbij loopt het aantal bits and bytes al snel op. Door je presentatie te converteren naar flash kun je veel grotere presentaties uploaden, maar dan kun je weer geen embed code plaatsen op je blog. Om een lang verhaal kort te maken: dat werd dus schrappen!

Ben benieuwd wat jullie van dit experimentje vinden. En even benieuwd wat jullie van Sen's boodschap vinden.

M.

The tipping point: over de sociale epidemieën die ons omringen

Voila: weer een boek van mijn boekenverlangleest afgestreept (maar er komen er ook steeds weer bij :-)).

Bij deze een visuele boekrecensie van het pareltje "The tipping point. How little things can make a big difference".

| View | Upload your own

M.

P.S Bij de omzetting van Powerpoint naar Slideshare zijn er wat schoonheidsfoutjes in de presentatie geslopen. Ik weet nu dat "Small change can make a huge difference", maar dat risico neem ik dan maar even :-)

Kun je een rups leren vliegen? Een visuele boekrecensie

In mijn vakantie las ik een inspirerend boek over transformationeel leiderschap (ik wist ook nog niet wat dat was tot ik het wist :-)). Het boek heet: "Kun je een rups leren vliegen?".

Mij heeft het alvast geïnspireerd tot het maken van een heuse visuele boekrecensie. Laat ik er dus niet nóg meer woorden aan vuil maken.

Komtie!



Ben je benieuwd geworden naar het boek? Lees het boek van Jan Bommerez en Kees Zijtveld en maak je eigen recensie. Misschien wordt jouw recensie dan wel een muziekstuk, een gedicht, een toneelstuk. Een intern stuk kan natuurlijk ook.

Hoe dan ook: vanaf heden is een boekrecensie voor mij niet meer aan één vorm gebonden.

M.