Catalyst 2.0

Twijfel: zal ik bloggen over mijn "15 minutes of fame", part 2? Met het risico voor arrogant uitgemaakt te worden, waag ik toch de sprong naar shameless self-promotion. Want ik vind het geweldig dat iets wat ik puur for the fun of it doe, zo aanslaat! En ik leer er ook waardevolle 2.0 lessen uit.

Waar ik dan zo beroemd mee ben geworden? ^^ Binnen een week hebben 7000 mensen naar mijn slideshow "The 7 habits of highly effective people" gekeken, noemen 50 mensen hem favoriet en zijn er 1450 mensen die hem downloaden.

En dacht ik dat ik mijn geluk al niet op kon, krijg ik ook nog een mailtje van co-auteur Rod Beckstrom van "The Starfish and the Spider" dat hij mijn visuele boekrecensie van zijn boek mooi vind. Hij schrijft:

"Here's to celebrating your catalyst power!"

Catalyst power? Wie. Ik? Wauw ...

In de chemie (het vak waar ik oorspronkelijk "vandaan" kom) zijn katalysatoren verbindingen die een reactie versnellen zonder daarbij zelf opgebruikt te worden. Ze verlagen de energiebarriere. Door het maken van een visuele boekrecensie kun je de boodschap van een boek met allemaal letturtjes, op een laagdrempeligere manier overbrengen. En ik hoef er geen enkele moeite voor te doen. Het maken van zo'n recensie levert me zelfs energie óp. In die betekenis van catalyst kan ik me vinden.

Waar de 2.0 lessen blijven?

Als je beziet dat er op dit weblog 26 mensen zijn die mijn visuele boekrecensie lazen, versus de 7000 op Slideshare dan concludeer ik dat het niet alleen om de inhoud gaat, maar even zo zeer om de plek waar je die inhoud ten toon spreidt. Om de parallel te trekken naar de katalysator: om een reactie te versnellen is de chemische samenstelling van een katalysator niet voldoende. Hij of zij moet vervolgens wel daarheen gaan waar de reagentia zich bevinden. Anders valt er weinig te versnellen :-)

Waarmee ik niet wil zeggen dat de lezers van mijn weblog - jullie!- me niet waardevol zijn. In tegendeel! Zonder de comments die ik op eerdere visuele boekrecensies heb gekregen, was ik niet eens doorgegaan met dit "kunstje". De katalysator moet wel het idee hebben dat er iets gebeurt met de reagentia :-)

Wat ik wel denk te kunnen concluderen: catalyst power comes true in social networks. Catalyst + web 2.0 = Catalyst Powerrrrr

Ik kom pas net kijken als catalyst 2.0, maar het is zeker een rol waar ik in zou willen groeien :-)

Marina

Foto

De passie/ideologie van de katalysator

.
Vorige week praatte ik met Christian over de succes- en faalfactoren van online communities. In mijn vorige post over dit onderwerp identificeerde ik drie key-assets die van essentiëel belang zijn voor een gezonde groei en bloei van een community:

1. de ideologie
   
2. de positie van de katalysator(en)
   
3. de mindset van het netwerk waaruit de community ontstaat

Tijdens ons gesprek ging ik mezelf steeds meer zien als onderdeel van de community in plaats van iemand die er buiten staat, heel erg zijn best doet en zich afvraagt waarom er niet meer reacties komen op de aangezwengelde onderwerpen.

Fundamentele verandering ontstaat pas dan als je jezelf als onderdeel kunt zien van het geheel, schreef ik eerder. En juist dat gebeurde. Maar het proces bracht ook de bijbehorende pijn teweeg. Waarom?

Ik vroeg me af of ik eigenlijk wel zoveel passie heb voor "digitaal inlichtingenwerk". En als ik die niet heb, hoe realistisch is het dan eigenlijk dat een groep die ik opricht ook groeit en bloeit? Mijn passie zit 'm eigenlijk nooit in het instrumentarium maar in de mens, in de dialoog. En als dat instrumentarium de mens gelukkiger maakt, ben ik dat ook. Digitaal inlichtingenwerk is dus een middel, geen doel. Voor mij niet althans.

Ook aan "je best doen" kleven de nodige bezwaren. Door steeds het voortouw te nemen, maak je mensen eerder afhankelijk en passief dan proactief. Ai, pijnlijk :-)

Daarnaast vroegen Christian en ik onszelf af hoe realistisch het is om te verwachten dat een groep bruist van activiteit als de activiteiten op de hoofdpagina van bibliotheek2.0ning nog "beperkt" zijn. Wil dat lukken dan moet het onderwerp van zo'n groep (de ideologie) de leden wel écht aanspreken en raken!

We kwamen er kortweg achter dat de groep digitaal inlichtingenwerk wat ons betreft viel onder het kopje "experiment geslaagd, patiënt overleden". Door er zo samen met Christian over te praten kon ik de leermomenten van dit experiment gaan waarderen.

Voor een actueel onderwerp waar mensen op dat moment erg mee bezig zijn kan het heel zinvol zijn om een vlieger op te laten (een groep te starten). Geniet ervan terwijl hij vliegt, en ook prima als ie weer neervalt. Dan heeft het toch zijn nut gehad.

Iets starten betekent nog niet dat je er ook mee door moet gaan. Maar als je iets start is het misschien zinvol je af te vragen vanuit welke drijfveer je dat doet en of je zelf wel bezit over de ideologie die je van de anderen "verwacht".

Dat zijn in ieder geval vragen waarvan ik me heb voorgenomen die te blijven stellen! En als die me nog dichter bij mijn passie brengen, is dat mooi meegenomen.

You can not spread the virus, if you are not infected :-)

M.

P.S. Zie ook de posts van Willem, Christian en Edwin over dit onderwerp.

Foto