De passie/ideologie van de katalysator

.
Vorige week praatte ik met Christian over de succes- en faalfactoren van online communities. In mijn vorige post over dit onderwerp identificeerde ik drie key-assets die van essentiëel belang zijn voor een gezonde groei en bloei van een community:

1. de ideologie
   
2. de positie van de katalysator(en)
   
3. de mindset van het netwerk waaruit de community ontstaat

Tijdens ons gesprek ging ik mezelf steeds meer zien als onderdeel van de community in plaats van iemand die er buiten staat, heel erg zijn best doet en zich afvraagt waarom er niet meer reacties komen op de aangezwengelde onderwerpen.

Fundamentele verandering ontstaat pas dan als je jezelf als onderdeel kunt zien van het geheel, schreef ik eerder. En juist dat gebeurde. Maar het proces bracht ook de bijbehorende pijn teweeg. Waarom?

Ik vroeg me af of ik eigenlijk wel zoveel passie heb voor "digitaal inlichtingenwerk". En als ik die niet heb, hoe realistisch is het dan eigenlijk dat een groep die ik opricht ook groeit en bloeit? Mijn passie zit 'm eigenlijk nooit in het instrumentarium maar in de mens, in de dialoog. En als dat instrumentarium de mens gelukkiger maakt, ben ik dat ook. Digitaal inlichtingenwerk is dus een middel, geen doel. Voor mij niet althans.

Ook aan "je best doen" kleven de nodige bezwaren. Door steeds het voortouw te nemen, maak je mensen eerder afhankelijk en passief dan proactief. Ai, pijnlijk :-)

Daarnaast vroegen Christian en ik onszelf af hoe realistisch het is om te verwachten dat een groep bruist van activiteit als de activiteiten op de hoofdpagina van bibliotheek2.0ning nog "beperkt" zijn. Wil dat lukken dan moet het onderwerp van zo'n groep (de ideologie) de leden wel écht aanspreken en raken!

We kwamen er kortweg achter dat de groep digitaal inlichtingenwerk wat ons betreft viel onder het kopje "experiment geslaagd, patiënt overleden". Door er zo samen met Christian over te praten kon ik de leermomenten van dit experiment gaan waarderen.

Voor een actueel onderwerp waar mensen op dat moment erg mee bezig zijn kan het heel zinvol zijn om een vlieger op te laten (een groep te starten). Geniet ervan terwijl hij vliegt, en ook prima als ie weer neervalt. Dan heeft het toch zijn nut gehad.

Iets starten betekent nog niet dat je er ook mee door moet gaan. Maar als je iets start is het misschien zinvol je af te vragen vanuit welke drijfveer je dat doet en of je zelf wel bezit over de ideologie die je van de anderen "verwacht".

Dat zijn in ieder geval vragen waarvan ik me heb voorgenomen die te blijven stellen! En als die me nog dichter bij mijn passie brengen, is dat mooi meegenomen.

You can not spread the virus, if you are not infected :-)

M.

P.S. Zie ook de posts van Willem, Christian en Edwin over dit onderwerp.

Foto

Macrofotografie: niets is, wat het lijkt

Vakantieconversatie

"Mam, wat doe je?"

"Ik zet deze bloem op de foto"

"Waarom?"

"Omdat je dan zo goed kan zien hoe mooi de bloem is. Als je van een afstandje naar de bloem kijkt, lijkt die niet zo bijzonder. Maar als je er van heeeel dicht bij naar kijkt, is ie prachtig... Kijk maar"

Er volgt een eerbiedwaardige stilte ..

Enige tijd later klinkt het enthousiast: "Mam! Ik zie een heel lelijk plantje. Die zal dan wel heeeel erg mooi zijn van dichtbij!"

Vakantie is heerlijk om los te breken uit je eigen (gedachte)patronen en de wereld weer even te herontdekken. Zo kan ik helemaal verloren raken in de macrofotografie. De tijd houdt op te bestaan als je enkel waarneemt, zo lijkt het. En alles wat je aandacht geeft (een kans geeft) groeit en bloeit.

Een ogenschijnlijk armetierig bloemetje blijkt bij nadere inspectie opgesierd door delicate krulletjes ...




... en wat we normaal afdoen als onkruid (vooral als er veel van is, lijken we makkelijker over de onderliggende schoonheid heen te kijken) heeft een ronduit mooie symmetrie.


Beauty ís in the eye of the beholder. Of, zoals LOESJE zegt:

"Hier ben ik, achter je vooroordelen"


Door de "waarom" vraag van mijn zoon, zie ik voor het eerst de raakvlakken van mijn passie voor macrofotografie met die voor mijn werk als trainer. Ook in mijn werk raak ik het meest enthousiast als er verborgen potentieel (van mijn cursisten) vrij komt. Op dat grensvlak voel ik me als een vis in het water.

Wanneer voel jij je helemaal in je element?
Zegt jouw passie ook iets over het type werk waarin jij zou kunnen groeien en bloeien?

Ik ben oprecht nieuwsgierig!

M.

Dit is geen blog; het is een 'brand'

"Being a blogger doesn't make us unique.
Our individual talents, passions and personality does".

David Armano

Ik had beloofd terug te komen op de presentatie die David Armano op de conferentie "Take your blogging to the next level" zou houden.

Ik houd er alvast één vraag voor mij en jou aan over:

Is je blog op jouw lijf geschreven?

Maar nu laat ik het woord aan de slides. Die spreken namelijk voor zich!

M.