De passie/ideologie van de katalysator

.
Vorige week praatte ik met Christian over de succes- en faalfactoren van online communities. In mijn vorige post over dit onderwerp identificeerde ik drie key-assets die van essentiëel belang zijn voor een gezonde groei en bloei van een community:

1. de ideologie
   
2. de positie van de katalysator(en)
   
3. de mindset van het netwerk waaruit de community ontstaat

Tijdens ons gesprek ging ik mezelf steeds meer zien als onderdeel van de community in plaats van iemand die er buiten staat, heel erg zijn best doet en zich afvraagt waarom er niet meer reacties komen op de aangezwengelde onderwerpen.

Fundamentele verandering ontstaat pas dan als je jezelf als onderdeel kunt zien van het geheel, schreef ik eerder. En juist dat gebeurde. Maar het proces bracht ook de bijbehorende pijn teweeg. Waarom?

Ik vroeg me af of ik eigenlijk wel zoveel passie heb voor "digitaal inlichtingenwerk". En als ik die niet heb, hoe realistisch is het dan eigenlijk dat een groep die ik opricht ook groeit en bloeit? Mijn passie zit 'm eigenlijk nooit in het instrumentarium maar in de mens, in de dialoog. En als dat instrumentarium de mens gelukkiger maakt, ben ik dat ook. Digitaal inlichtingenwerk is dus een middel, geen doel. Voor mij niet althans.

Ook aan "je best doen" kleven de nodige bezwaren. Door steeds het voortouw te nemen, maak je mensen eerder afhankelijk en passief dan proactief. Ai, pijnlijk :-)

Daarnaast vroegen Christian en ik onszelf af hoe realistisch het is om te verwachten dat een groep bruist van activiteit als de activiteiten op de hoofdpagina van bibliotheek2.0ning nog "beperkt" zijn. Wil dat lukken dan moet het onderwerp van zo'n groep (de ideologie) de leden wel écht aanspreken en raken!

We kwamen er kortweg achter dat de groep digitaal inlichtingenwerk wat ons betreft viel onder het kopje "experiment geslaagd, patiënt overleden". Door er zo samen met Christian over te praten kon ik de leermomenten van dit experiment gaan waarderen.

Voor een actueel onderwerp waar mensen op dat moment erg mee bezig zijn kan het heel zinvol zijn om een vlieger op te laten (een groep te starten). Geniet ervan terwijl hij vliegt, en ook prima als ie weer neervalt. Dan heeft het toch zijn nut gehad.

Iets starten betekent nog niet dat je er ook mee door moet gaan. Maar als je iets start is het misschien zinvol je af te vragen vanuit welke drijfveer je dat doet en of je zelf wel bezit over de ideologie die je van de anderen "verwacht".

Dat zijn in ieder geval vragen waarvan ik me heb voorgenomen die te blijven stellen! En als die me nog dichter bij mijn passie brengen, is dat mooi meegenomen.

You can not spread the virus, if you are not infected :-)

M.

P.S. Zie ook de posts van Willem, Christian en Edwin over dit onderwerp.

Foto

LiveMocha: Leer je talen 2.0

"Language is the dress of thoughts"

Samuel Johnson

Iedereen die een taal wil léren, spreekt al een andere.

Dat lijkt een open deur maar dit gegeven is wel de kracht achter LiveMocha: de sociale manier om talen te leren. Jij krijgt feedback van native speakers en zij die jouw taal willen leren, krijgen dat van jou. Vraag én Aanbod.

Sympathiek initiatief!

M.

Via

Zoekmachines: scheidsrechters van zichtbaarheid

"searchers of the web (which others call the universe) are generally blithely unaware not only of just how results are selected (we are all unaware of that!) but of the very fact that the issue might be controversial"

Ian H. Witten, Marco Gori, Teresa Numerico

"We want to make you uneasy about how everyone has come to rely on search engines so utterly and completely", schrijven de auteurs van het boek Web Dragons (gespot, gekocht, gelezen). En inderdaad, ik ben op een prettige manier wakker geschud uit mijn comfort zone. (en da's prima want "comfort is just boredom with good PR" :-))

Het boek is "gegeten", maar nog niet verteerd. In deze post probeer ik een begin te maken ..

Informatie is niet neutraal. En is dat ook nooit geweest. Archieven worden vaak gezien als de schatkamers van ons verleden. Maar de implicatie van het hébben van een archief is dat er ook dingen zijn die het NIET bevat. Er is een binnen en een buiten. "Archives do violence to the truth", schrijven de auteurs. Enkel en alleen omdat ze bestaan. De medaille heeft twee kanten.

Op het web wordt de toegang tot documenten mogelijk gemaakt via een tussenpersoon (de zoekmachine) die er zijn eigen waarheid (selectiemethoden) op na houdt. Het aantal links naar jouw pagina (een indicatie voor de autoriteit) bepaalt mede waar je pagina in de zoekresultaten verschijnt. Maar mensen kunnen alleen naar jouw pagina linken als ze je pagina vínden. En de meeste documenten worden gevonden met .. zoekmachines.

De zoekers onder ons klikken echter zelden verder dan - pak 'm beet - het 100e zoekresultaat. Dit maakt vele pagina's onzichtbaar. Ze zouden er net zo goed niet kunnen zijn. Hoewel het heel democratisch klínkt dat de pagina's met de hoogste autoriteit bovenaan in je resultatenlijst komen te staan, heeft dit proces een aantal unwanted side-effects:

• Veel pagina's worden nooit door de zoeker ontdekt, zelfs al behoren ze niet tot het deep web
  
• Ranking gaat over populariteit en niet persé over autoriteit
  
• The rich get richer, the poor do not stand a chance
• Gevolg: "A single point of view on the universe (which others call the web)"
  

De huidige zoekmachines zien het web als één geheel. Ze wegen verschillende gezichtspunten alsof het objectieve waarheden zouden zijn. Hoe zorgen we ervoor dat een zoekmachine niet degenereert tot een orakel dat steeds hetzelfde antwoord uitspuugt. Hoe bewaren we diversiteit?

De auteurs voorzien een shift (en dit is al gaande) van information retrieval naar het het erkennen van de sociale natuur van kennis. Het zoeken op het web wordt contextueel! (informatie = feiten in context) En personalisatie is nog maar het begin van het contextuele web. De evolutie van zoekmachines gaat verder. Ze zullen het belang in gaan zien van communities (een netwerk van mensen met een gedeelde interesse).

"The web is an assemblage of millions of interlinked communities. A community is more than a subset of the universe. It is a perspective on it".

Communities kennen hun eigen perspectief, selectie, ranking, waarheid. Door te zoeken bínnen die communities (door de auteurs gedoopt tot digital libraries vanwege de schatten die ze herbergen) wordt het mogelijk om - in return - aan die communities gepersonaliseerde diensten aan te bieden. Er zullen ranking technieken komen die het mogelijk maken je perspectief te kiezen.

Ook nu heeft de medaille twee kanten:

"Tradeoff between personalization (diversity, if you will) and privacy will be one of the most challenging questions to arise in years to come".

Tot nu toe was ik nog huiverig om me aan te melden voor Personalized Search. Maar nu zie ik dat ik mezelf (en andere onontdekte pagina's out there) te kort doe met slechts één perspectief op het universum (which others call the web).

Wie zegt dat het perspectief dat ik straks te zien krijg, beter is? Niemand. Of zoals de filosoof Immanuel Kant zegt:

"We don't know when we have arrived at the truth, because we do not know what the truth is"

Maar het lijkt me wel goed haar van zo veel mogelijk kanten te bestuderen. Voor nu betekent dat voor mij:

Google, Let's get personal!

M.

Foto via

De X-factor van een online community

Wat bepaalt het succes van een online community vroeg ik me laatst af. En natuurlijk ben ik daar lang niet de enige in.

Ik stel even voorop dat je überhaupt weet van het bestáán van de community, iets met de groepsleden van de community gemeen hebt én er voldoende mensen zijn die lid willen worden. Dan nog moet je je er aan willen (blijven) binden.

Social software is erop gebouwd om groepsinteracties te ondersteunen. Toch betekent dat niet dat iedereen dan ook een woordje meespreekt*. Tot zo ver verschillen virtuele groepsprocessen niet van die van face to face. Participation Inequality is everywhere.

Is het érg dat niet iedereen mee doet? Nee, gelukkig niet.

Sterker nog:

Accepteren dát niet iedereen mee doet, is een vóórwaarde voor succes, stelt Clay Shirky in zijn veel geciteerde artikel "A group is its own worst enemy".

Shirky identificeert een aantal aandachtspunten die vormend zijn voor online communities zoals - bijvoorbeeld - bibliotheek20.ning.com

Komen ze (in mijn eigen woorden):

• Het succes van een community is zo groot als haar zwakste schakel. En dat kan net zo goed de vormgeving en gebruikersvriendelijkheid (techniek) zijn als de inhoud en de sfeer (sociaal)
  
  Nadenkertje: als het netwerk er geregeld uitligt, heeft dat dan invloed op jouw betrokkenheid?
  

• Anonimiteit werkt niet goed in een groepssetting. Wil je een gesprek kunnen voeren dan is "Wie zei Wat Wanneer" een minimum vereiste
  
  Nadenkertje: Vind jij dat anonieme gebruikers evenveel rechten hebben als zij die "met de billen bloot" gaan?
  
  

• All members are equal, but some are more equal than others
  
  
• Een deel van de gebruikers is meer dan gemiddeld betrokken bij het succes van de groep. Dit heet de kerngroep: "de groep binnen de groep die er het meeste toe doet". Een succesvolle community heeft zonder uitzondering een betrokken kerngroep die de boel op orde houdt
  
  
• De kerngroep heeft meer rechten dan de individuele leden, stelt Shirky. Als je dit níet als gegeven accepteert, gaat de community ten onder aan "de tyrannie van het meerderheidsdenken". (Prachtig!)
  
  
• Als een groep samenkomt (ook als dat online is) treden er onmiddelijk groepseffecten op zoals:
  
  
• sociaal (on)gewenst gedrag
  
  Nadenkertje: Accepteer jij een "friend request" van iemand die je niet kent?
  
  
• "social stickiness"
  
  Nadenkertje: Blijf jij plakken op een feestje (in een community) terwijl je het er eigenlijk niet leuk vindt? En wacht jij dan met opstappen tot er iemand anders weg gaat?
  
  
• fasen in groepsvorming** :
  
  
• forming
• storming
  
• norming ("zo doen we het hier")
  
• (en dan pas) performing
• adjourning (weggaan)

Even samenvattend:

Het recept voor een succesvolle community lijkt simpel:

Een goed vormgegeven, gebruikersvriendelijke omgeving met een stevige, actieve kerngroep die realistische verwachtingen koestert. PR-sausje eroverheen en klaar!

Maar is het ook zo simpel? Hoe ervaar jij dit zelf? Ken jij nog ándere succes- of faalfactoren voor community-building? Wat vind jij dé X-factor van een online gemeenschap?

M.

Foto van radertjes via; Cartoon via
* Jan en Edwin blogden eerder over dit thema
** beloof ik later nog eens op terug te komen