Het presentatie ABC

| View | Upload your own

Als je weer eens een presentatie mag maken, kijk dan eens of je aan het presentatie ABC van Scott Schwertly voldoet.

De M van "be a Mac fan" vervang ik zelf gewoon door "be a Mozilla Firefox fan" :-)

Niet alle letters zijn even relevant maar dan heb je ook meteen een extra les te pakken: Laat je niet inperken door ..... - al dan niet zelf opgelegde - stramienen (daaronder versta ik ook Powerpoint sjablonen). Want wat let je eigenlijk om een presentatie ABC van - pak 'm beet - 15 of 28 letters te maken?

Marina

Web meetings met Dimdim

In het digitaal doorbladerbare Intellectueel Kapitaal stond een artikel over online trainen met WebEx. Nou houd ik erg van face 2 face bijeenkomsten (dan kan ik mensen zien, horen, voelen, ruiken .. :-)) maar ... in veel gevallen zou een online variant ook prima volstaan of zelfs beter zijn!

Wanneer?

• als F2F niet kan
• mensen kunnen zich niet verplaatsen
  
• mensen wonen te ver weg
  
• als F2F niet hoeft
• wat is het onderwerp van de training?
  
• staan de reistijd en reiskosten wel in verhouding tot het beoogde resultaat?

Redenen genoeg om me nader te verdiepen in de mogelijkheden van web collaboration software voor mijn trainingen. Maar .... dan moet de software wel gratis zijn, dacht de kleine ondernemer.

Via 5 Webex alternatives kwam ik uit op Dimdim. (Die bij naspeuring al gesignaleerd bleek te zijn in oktober 2007, maar pas sinds 10 april 2008 open staat voor iedereen). Na een avondje spelen met de mogelijkheden ben ik al aardig enthousiast.

Als je deelneemt aan een meeting dan hoef je geen software te downloaden. Je krijgt per E-mail een uitnodiging, klikt op "Join Meeting" en that's it. De organisator heeft wél een Dimdim plugin nodig om zijn desktop te kunnen delen.

Een meeting vastleggen die je later wilt houden (schedule)

Wat kan de organisator laten zien?

• Zijn desktop
  
• Wat jij doet op jouw PC is zichtbaar voor alle deelnemers
• Documenten
• dat kan sowieso via de desktop maar je kunt daarnaast ook powerpoint presentaties en PDF-documenten uploaden (dat is dus nog een beetje beperkt). Het voordeel hiervan is dat je ze dan live kunt markeren en dat ze in het scherm van de deelnemers passen
• Het uploaden van documenten duurt wel even, dus je kunt het beste al een tijdje vóór de meeting begint aanwezig zijn en de documenten die je wilt laten zien, klaarzetten
• Een whiteboard
  
• je kunt samenwerken aan een tekst, tekening, etc. (de presentator heeft de optie lock, unlock)

Ondertussen kun je chatten (chat to all en/of privé chat) en met elkaar praten (audio). Je kunt maximaal twintig mensen uitnodigen, maar er kunnen "maar" drie attendees tegelijk praten (vergeet je audio niet op hands free te zetten en op het microfoontje te klikken van de betreffende deelnemers. Lees: dat vergat ik dus wel :-)) Daarnaast kunnen deelnemers meeloeren op de webcam van de organisator.

Ik denk dat dit soort toepassingen de komende tijd alleen nog maar mooier wordt! Het zou mooi zijn als de presentator en deelnemer van stoel kunnen verwisselen (dat kan ook al in de betaalde versies), als je meer documenttypen kunt delen, als je de desktop van een deelnemer even óver kunt nemen, etc.

Maar ook nu al toepassingen legio, lijkt me:

• Een 23 dingen cursist die de layout van zijn weblog niet naar zijn zin krijgt, uitnodigen voor een meeting om even live te laten zien hoe dat zou kunnen
• Een klant live laten zien hoe je het beste in een bepaalde database kunt zoeken
  
• Een hoorcollege geven
  
• deelnemers kunnen met emoticons aangeven hoe ze het college vinden en tussendoor ongegeneerd privéchatten met medestudenten. Dat is dan weer eens even wat anders dan poppetjes tekenen op papier :-)
• ..
  

Zie jij ook mogelijkheden om Dimdim en consorten in te passen in je dagelijkse werkzaamheden?

Marina

Van de dramadriehoek naar de winnaarsdriehoek

"Ja, maaren" zijn een bekende ergernis. Maar wat ik nog niet wist is dat een "Ja, maar" een signaal is dat je in de dramadriehoek verzeild aan het raken bent en dat je alle zeilen bij moet zetten om eruit te blijven! Want wie wil er nou in een driehoek achter elkaar aan blijven rennen zonder dat het iets oplevert? (Behalve frustratie en onbegrip dan)

De dramadriehoek kent drie spelers:

1. Ik zal het toch niet zijn, zei het slachtoffer
2. Jij bent het vast niet, zei de redder
3. Jij wilt ook altijd de hoofdrol, zei de aanklager

Het slachtoffer is hulpeloos en hopeloos. Hij doet een beroep op jou om hem te redden. Hij straalt de booschap uit: "Ik ben niet OK en jij wel"

De redder schiet te hulp maar bevestigt daarmee (onbewust) de positie van het slachtoffer: jij kunt je problemen niet zelf oplossen. Ik zal dat wel even voor je doen. Hij zegt eigenlijk: "Ik ben OK en jij niet"

De aanklager beschuldigt: "Wat doe je mij aan!" Daarmee legt hij de schuld voor zijn problemen ook buiten zichzelf . Hij zegt eigenlijk: "Jij bent niet OK en ik wel"

Voorbeeldje van de dramadriehoek? Men neme de Wikipedia controverse:

• Aanklager: Wikipedia is een ramp voor de waarheid! Experts hebben de waarheid in pacht!
• Aanklager 2: Jij wilt niet eens bekijken wat voor meerwaarde Wikipedia heeft
• Aanklager: Dat hoeft ook niet. Ik luister niet naar mensen die vinden dat zelfs analfabeten iets te zeggen kunnen hebben
• Redder: We moeten ons niet zo druk maken om de waarheid, laten we nou gewoon met elkaar blijven praten
• Slachtoffer: Nou, probeer jij het maar. Mij lukt het niet
• Aanklager: En ik wil het niet

Schiet lekker op, he?

De aanklager zegt dat het slachtoffer niet OK is, het slachtoffer zegt dat de aanklager niet OK is, de redder vind zichzelf wél OK en de rest niet. Drama compleet. Want waarom zou je in vredesnaam naar iemand luisteren die zegt dat je niet OK bent?

Kan het anders?

De winnaarsdriehoek telt maar één persoon (en drie gedragingen) omdat die ervan uitgaat dat je iemand anders niet kunt veranderen, maar wel je eigen reactie op de ander en daarmee de dynamiek. Hoe?

De redder wordt een helper ..

• "Ik zal het toch niet zijn", zei het slachtoffer
• "Wat zou er gebeuren als jij het wel was?", zei de helper
• ...
  
  

• "Jij wilt ook altijd de hoofdrol", zei de aanklager
• "Ik zie dat niet zo een, twee, drie. Kun je me een voorbeeld geven?", zei de helper
• "Voorbeeld geven, voorbeeld geven, wie denkt meneer wel dat ie is?", zei de aanklager
• "Ik ben oprecht benieuwd hoe jij mijn rol dan ziet", zei de helper
• "Nou, ik vind dat je óntzettend op loopt te scheppen en dat je net doet of je beter bent dan wij", zei de aanklager
  
• ...
  

De helper is erop gericht de ander zijn eigen oplossing te laten vinden (ik ben OK, jij ook)
Het slachtoffer kan dan ervaren dat hij ook OK is, de aanklager kan dan ervaren dat de helper (ook) OK is.

Het is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan om uit de dramadriehoek te blijven. Ook op internet is er veel meer te vinden over hoe het NIET moet dan over hoe het dan WEL kan. En laten we wel wezen: de wereld dráait op drama.

Zonder drama geen kijkcijfers.

Uit de dramadriehoek stappen ís dus lastig. Het vergt namelijk vóóral vertrouwen in jezelf én daarna(ast) in je medemens. Dat dat lastiger is dan doelloos achter elkaar aan te rennen, moge duidelijk zijn :-) Maar hee, zelfs de langste reis begint met een eerste stap....

	Have A Little Faith In Me - John Hiatt
	Found at skreemr.com

Marina

Diane bedankt voor de Skreem tip!

Verhullend taalgebruik? Ik kijk dwars door je heen!

.

Pepijn (6): "Mama, kom je ?"
Mama (ik :-)): "Ja, ik kom zo !"
Pepijn: "Dat zó duurt bij jou anders altijd óntzettend lang !"

Kinderen kijken dwars door je heen (door mij wel althans :-)) en dwingen daarmee duidelijkheid af. Geen woordenbrei zo ontwijkend of ze weten de vinger op de (al dan niet zere) plek te leggen. Het is één van de vele zegeningen van het ouderschap.

Ergens op de weg naar volwassenheid raken veel mensen hun helderziendheid kwijt (of ze durven hem in ieder geval niet meer te uiten). Waarom? Omdat we leren dat je andere mensen niet mag kwetsen? Omdat je soms iets door de vingers moet zien voor de lieve vrede? Omdat "ze" anders wel zullen denken (wat eigenlijk)? Omdat, omdat, omdat ...

Wat de redenen ook mogen zijn, Jeffrey Wijnberg leert ons in zijn boekje "Ik kijk dwars door je heen" onze kinderlijke onschuld te hérontdekken. Hij is ervan overtuigd dat mensen hun woorden niet voor niets kiezen. Door woorden heel letterlijk te nemen (zoals kinderen dat doen) kun je mensen volgens taaldokter Wijnberg "genezen".

De boeken van Wijnberg (sommigen samen met Jaap Hollander) zijn een staaltje provocatieve psychologie. Bij provocatieve coaching is de lichaamstaal positief en liefdevol; de woorden daarentegen zijn kritisch. Vriendelijk beledigen opdat de coach niet het werk gaat doen dat de gecoachte eigenlijk alleen zelf kan doen.

Ik vind provocatieve coaching een boeiende methode om ook in te zetten in trainingen. Niet als standaard, maar als uitbreiding van mijn communicatiegereedschap. Wat te denken van de volgende dialogen (liefdevol uitgesproken, he)

1. Cursist (hulpeloos): "Ik weet niet waarom ik hier zit"
   Trainer: "Oh, nou, dan ga ik even een postje posten op mijn blog want het is zonde om én jouw tijd én mijn tijd te verdoen"
   
   
2. Cursist (diskwalificeert): "Waarom moet ik dat weten. Jij bent hier toch de trainer?"
   Trainer: "Ja, zeker! Ik weet dan ook alles en duld vanaf nu geen tegenspraak"
   
   
3. Cursist (dwingend): "Overtuig me maar!"
   Trainer: "Ik zou graag willen, maar ik ben bang dat dat me langer gaat kosten dan de cursusdag die we tot onze beschikking hebben"
   

Het boekje herbergt een aantal leuke eye-openers. Maar ik heb wel het idee dat Wijnberg vele versnipperde boekjes heeft gemaakt terwijl hij het geheel best (en beter) samen had kunnen vatten in één. Maar dat is natuurlijk niet bepaald commerciëel gedacht van mij. Wijnberg zelf voorspelt dat er - enkel en alleen om de titel - aardig wat exemplaren van "Ik kijk dwars door je heen" over de toonbank zullen gaan.

"Ik ken u niet", schrijft hij, "maar dat hoeft ook niet want zo uniek bent u nu ook weer niet. Mensen lijken meer op elkaar dan dat zij verschillen, ook al mogen we graag, vanuit onze behoefte aan uniekheid, het tegendeel denken".

En inderdaad: Wijnberg kijkt dwars door ons heen :-)

M.

Foto van Margolove

De pen en de cursus: een heilige twee-eenheid

.

Joepie! Sinds vanmorgen volg ik een tweewekelijkse training Didactiek van 8 dagdelen, gegeven door Jan Luther Broekema (een inspirerend trainer die findability klaarblijkelijk niet nodig heeft, mooi is dat!). Verfrissend om weer eens aan de "andere kant" van de tafel te zitten!

Met het omdraaien van de rollen, bleken er bij mij meteen ook allerhande verwachtingen te gaan spelen. Zo murmelde ik vanmorgen bij het inpakken van mijn spullen: "lekker, ik hoef vandaag niks en ik zal wel geen papier nodig hebben en een pen krijg je ook meestal". Grappig, want toen ik zelf laatst cursus gáf was ik de pennen vergeten. Nou heb ik meestal een aardige verzameling privépennen in mijn tas dus we kwamen er wel uit. Maar hoe duidelijk het ook was dat dit allegaartje niet de pennen waren die bij de cursus hoorden, toch vroegen de cursisten na afloop: "mogen we de pen houden"? Het verbaasde me dat ze de doorleefde pennen überhaupt wílden houden, maar ik vond het prima.

Verwachtingen, mensen, verwachtingen. Of sterker nog: verworven rechten :-)

M.

Pen

De kunstmatige scheiding tussen de leer- en werkwereld overbruggen

Als ik jou vraag op welke plek er geleerd wordt, wat is dan jouw eerste associatie? Op school, in een computerlokaal, in een zaaltje? (Stilte: hier (moet) word(en) geleerd!)

En als ik je vraag waar je het meeste hebt geleerd, wat is dan jouw antwoord? Op je werk, in de praktijk, daar waar je betekenis kunt geven aan het geleerde?

Manon Ruijters schrijft in het blad "Leren in organisaties" (december 2007) dat 80% van het leren op de werkplek plaatsvindt. Dat verbaast waarschijnlijk niemand, maar hoe komt het dan dat we denken en hopen dat wat er in die zaaltjes gebeurt de organisatie zal veranderen? Dat we soms zelfs zeggen dat we nog niet over bepaalde kennis (kunnen) beschikken omdat we nog niet "op cursus" zijn geweest en onszelf zodoende in een passieve houding manoeuvreren?

"Bij leren wordt te vaak gedacht vanuit één enkele interventie (zoals een opleiding). Als we die interventies gaan zien als een impuls (20% van het leren) en aandacht gaan besteden aan flankerende interventies (80% van het leren) dan zal de effectiviteit van interventies enorm toenemen", aldus de wijze woorden van Manon Ruijters.

Hoe kunnen we de kloof tussen werken en leren overbruggen? Een aantal handreikingen:

1. Wat is de werkelijke leervraag?
   
   Kijk voorbij de vorm. Als een organisatie vraagt om een cursus klantvriendelijkheid, wat is dan de achterliggende vraag?
   En als de achterliggende vraag duidelijk is, is een cursus dan wel de vorm waarin je deze leervraag moet gieten? Zo ja, op welke manier dan?
   
   
2. Bespreek flankerende interventies
   
   Bij veel leervragen blijkt het niet zozeer aan kennis te ontbreken, maar wordt de kennis (vervolgens) niet gedeeld of ingezet. Hoe gaat de organisatie ervoor zorgen dat dit wel gebeurt?
   
   
3. Schep voorwaarden voor leren op de werkplek
   
   
1. Praten over leren op het werk
   Volgens Suzanne Verdonschot (in hetzelfde nummer van "leren in organisaties") begint "leren op het werk" met praten over "leren op het werk". En dan vooral over leren kijken naar jezelf en je eigen leren. "Dat vraagt dat je met vreemde ogen naar jezelf kijkt en dat is niet altijd even makkelijk", zegt Verdonschot.
   
   
2. Maak leren persoonlijk
   Mensen verschillen in hun leer- en denkvoorkeuren. "Pas als die verschillen er mogen zijn, kunnen mensen werken aan de thema's waar ze zelf warm voor lopen", zegt Verdonschot.
   
   
3. Waardeer leren!
   Laat merken dat je het als organisatie waardeert als mensen op eigen houtje en op hún manier leren (kennis delen, feedback geven aan elkaar, instrumenten hanteren voor (zelf)reflectie)
   
   
4. Vind vormen om leren op de werkplek in te gieten
   
   Voorbeeldjes?
   
   
1. het bijhouden van een weblog (bevordert (zelf)reflectie)
2. coachingsgesprekken
3. jobrotation (een tijdje doen wat een ander doet)
4. kennisdelen via intercollegiale consultatie (al dan niet via een community)
   
5. ... ken jij andere voorbeelden?
   

Het is niet de makkelijkste weg om de werkomgeving als rijke leeromgeving te analyseren en in te zetten, maar "it's worth the effort".

In een lerende organisatie vormt een cursus geen geamputeerd deel maar een ónderdeel van de leeromgeving én een impuls voor verder leren. Pas dan kunnen we die 20% optellen bij die 80%. En dat heeft meer voordelen dan we misschien denken. "Organisaties die sneller kunnen leren dan de concurrentie, zullen in staat zijn een blijvende voorsprong te behalen", aldus Peter Senge.

Zou het - zo bezien - niet mooi zijn als we elke werkdag konden afsluiten met de vraag:

"En, lekker geleerd vandaag?"

M.

In andermans schoenen

"Als je een hekel aan iemand hebt,
loop dan eens een kilometer in zijn schoenen.
Dan ben je een kilometer van hem verwijderd
en heb je ook nog zijn schoenen"

Coachingskalender 2007

Toen ik dit citaat een tijd geleden op de scheurkalender zag, heb ik me letterlijk bescheurd van het lachen. Waarom, vroeg ik me af. Waarschijnlijk omdat ik geleerd heb dat je je móet inleven in andermans gevoelens, dat het not done is om te zeggen: "bekijk het maar". Toch is dat wat ik soms het liefste zou zeggen. Maar ik realiseer me tegelijkertijd dat "bekijk het maar" een heuse communicatiest(r)opper is en dat je daarmee het contact met de ander waarschijnlijk verliest. Maar kán ik nog wel contact maken met iemand anders als ik klaarblijkelijk het liefste (met zijn schoenen :-)) weg zou lopen? Of moet ik een stapje terug?

Communicatiest(r)oppers
In boeken over communicatie staat meestal wel een rijtje met handelingen die je beter kunt laten als je met anderen communiceert. Dit rijtje is daar een voorbeeld van.

• Bevelen
• Dreigen
• Moraliseren
• Adviseren
• Beleren
• Oordelen
• Prijzen
• Ridiculiseren
• Interpreteren
• Sussen
• Ondervragen
• Afleiden
• Veralgemeniseren
  

Wat ik uit deze boekjes meestal als boodschap destilleer, is dat het slecht is om de dingen te doen die in bovenstaand rijtje staan. Maar "Gij zult niet ...." werkt niet. Althans niet voor mij. Want dan doe je toch zelf hetzelfde? Erover oordelen dat iemand oordeelt. Of bevelen dat iemand niet beveelt ...

Wat ik nu het mooie vind aan het boekje De giraf en de jakhals in ons is dat deze de jakhals in ons juist níet veroordeelt. We kunnen onze jakhals niet wegdoen, ook al zouden we willen. Die maakt ons juist attent op onvervulde behoeften.

Wat je wel kunt doen, is je giraf (het landdier met het grootste hart) er lekker bij roepen en met mededogen luisteren naar wat jouw jakhals je te vertellen heeft. Stel dat iemand tegen jou zegt: "Dat doe jij nou altijd" en het raakt je om één of andere reden. Dan zijn er volgens schrijfster Justine Mol grofweg vier reacties mogelijk. Die heb ik hieronder visueel gemaakt.




Er is trouwens een groot verschil tussen een giraf zijn en doen alsof. Zodra jij over je eigen oordelen heen contact probeert te maken met een ander, is er eigenlijk al geen werkelijke aandacht meer voor die ander. Even met je giraf naar binnen om te luisteren naar je jakhals (of die nou naar buiten of naar binnen gericht is) kan de druk dan van de ketel halen.

Al schrijvende vind ik het citaat op de scheurkalender al mooier en mooier. Soms is het van levensbelang om even afstand te nemen van iemand anders om je juist te kunnen verdiepen in je eigen (onvervulde) behoeften. Dat zijn we misschien niet gewend, maar pas dan ontstaat de ruimte om écht in andermans schoenen te kunnen lopen.

M.

Foto van schoen van Rabasz
Foto's van giraf via Nedefra en Istenoren
Jakhalzen van Garvacius en Schalk Lubbe

Joep Everts krijgt organisaties in beweging

Eén van mijn instrumenten als trainer is mijn stem. Om dat instrument beter te leren kennen, wilde ik graag eens meedoen aan een workshop stemexpressie. Daar ontmoette ik van het weekend trainer Joep Everts.

Joep gebruikt slagwerkinstrumentarium als metafoor voor teambuilding, innovatie, communicatie, leiderschap en visie. In het filmpje hierboven zie je hoe hij het Rabobank Private Banking team in beweging krijgt. Dat deed hij als afsluiter van een new media update in samenwerking met zijn broer Vincent Evers

Prachtig toch?

In trainersland zie ik steeds meer trainers gebruik maken van metaforen. Acrocoaching, Theatersport, Muziek maken, Stemexpressie. Het zijn allemaal manieren om met een knipoog, een schaterlach maar soms ook een traan zicht te krijgen op de "sterke" en "zwakke" kanten van een persoon of organisatie.

De workshop stemexpressie heeft mij trouwens ook weer het nodige opgeleverd. Het was mooi om te zien hoe Ellen van Velthoven door subtiele aanwijzingen de stem van een ieder zodanig wist te beïnvloeden dat ie steeds echter werd.

En ik kan je vertellen dat dat aardig ontroerend kan zijn.

M.

Een jaar na de cursus: "wie is de baas over jouw informatiezoekproces?"

"Stel: je komt je collega over een jaar tegen op het treinstation. Je vertelt hem of haar hoe je in de praktijk met deze cursus aan de slag bent gegaan".

Zo luidde zojuist de laatste opdracht van een tweedaagse cursus "digitaal inlichtingenwerk".

Het resultaat zie je in de TagCrowd helemaal beneden.

We hielden de leerdoelen er nog even naast en het viel vooral op dat SNEL op internet willen leren zoeken weg was gevallen :-)

De behoefte om snel te willen leren zoeken bleek symptoombestrijding te zijn.

Hoezo?

Als je je laat verrassen door wat (Google voor) je vindt, moet je je soms door een hoop informatiebrij heen worstelen voor je de spreekwoordelijke naald in de hooiberg vindt. En dat kost je niet alleen een hoop tijd, maar kan je ook een gevoel geven van "trial-and-error" of "God zegene de greep". En over het algemeen willen we liever in control zijn en niet overgeleverd aan het lot. Dús: kan het een beetje sneller a.u.b? (lees: dan voel ik me niet zo overgeleverd aan mijn zoekproces)

Maar lukt het je om éérst een passende bron en zoekinstrument bij de vraag te bedenken (soms moet je daarvoor eerst je zoekrepertoire uitbreiden) dan heb je je zoekproces meer in de hand. En met het heft in eigen handen verdwijnt de behoefte om SNEL te willen leren zoeken als sneeuw voor de zon.

I am in control!

Als dit soort inzichten echt doordringen tot mijn cursisten, dan word ik daar zo blij van.

Dus even die roze bril op:

Mooi he, alles ... !!

M.

aanpak aanpakken actief actualiteit aladin antwoord autoriteit belangrijk beter betrouwbaarheid bewust bookmarks bruikbaarheid collega community dieper doel electronische foefjes gebruiken gerichter gestructureerd google herlezen inbreng interessante internetgids klanten manier manieren meerdere nieuwe nuttige oefenen oplossen praktijk rss social strategischer tips trucs vraagverheldering vragen web2 webadressen websites wiki zoeken zoekplan zoekstrategie

Leerdoelen visualiseren met TagCrowd

alles analyse analyseren bedienen betrouwbaarheid bibliotheektechnische bijblijven blijven bronnen correcte databanken diepgang duidelijk goede handiger handvaten informatie internet inzicht jeugdsites juiste kennen kennis leren maken mogelijk onderscheid open opfrissen publiek raadplegen sites snel sneller tips vinden volwassen vraag weg zo zoeken zoekmachines zoekstrategie zoekstrategieen


Gisteren voor het eerst de leerdoelen van mijn cursisten gevisualiseerd met TagCrowd. Ze vonden het wel grappig dat ze voorál SNEL wilden leren zoeken op internet. Maar snel en betrouwbaar sluiten elkaar gelukkig niet uit. Integendeel, zo bleek.

Wil je zelf een TagCrowd maken, volg dan Willem´s aanwijzingen.

M.

Groepsvorming: verdeel en heersch

Als ik mijn cursisten laat samenwerken in groepjes, ga ik bij de selectie van de groepsleden meestal het rijtje af. Mensen die naast elkaar gaan zitten zijn zo tot elkaar veroordeeld.

Soms is dat prima. Mensen zijn niet voor niets naast elkaar gaan zitten. Misschien voelen ze zich daardoor veiliger in de groep.

Maar zeker als de cursus meerdere dag(del)en duurt, kan het zinvol zijn de groepjes eens lekker door elkaar te husselen. Mijn ervaring leert dat dat niet spontaan gaat. Mensen gaan de volgende cursusdag meestal op precies dezelfde plek zitten als de eerste.

Hoe kun je groepen op een willekeurige manier verdelen? Hieronder een aantal voorbeelden in oplopende speelsheid.

• Op je nummer gezet
  
• Je geeft je cursisten - op het rijtje af - een oplopend nummer. Stel dat je vier groepjes van vier wilt maken, dan zeg je vier keer '1, 2, 3, 4'. Cursisten die nummer 1 kregen, maken een groepje en hetzelfde geldt voor cursisten die nummer 2 kregen, enzovoort
• Kleur bekennen
• Maak groepjes van cursisten die dezelfde kleur trui, broek, sokken of ogen hebben
  
• Alfabet
• Laat je cursisten zich opstellen in alfabetische volgorde van hun voornamen. Vervolgens ga je dan wel het rijtje af voor het samenstellen van de groepjes
• De vragenstroom*
• Stel je cursisten achter elkaar een aantal vragen. Let goed op en stel dan groepen samen op basis van de vingers die omhoog zijn gestoken. Voorbeelden van vragen:
  
• "wie heeft een kat?"
• "wie heeft zich vanmorgen verslapen?
• "wie kijkt er naar Boer zoekt Vrouw?"
  
• "wie houdt er van zwemmen?"
• "wie heeft er wel eens parachute gesprongen?"
  
• enz.
• Paren**
• Maak kaartjes van voorwerpen of onderwerpen die bij elkaar horen. Hussel ze door elkaar en laat je cursisten de persoon zoeken met het kaartje dat bij zijn of haar kaartje past. Voorbeelden (voor het vormen van tweetallen):
• Zwart-Wit, Groot-Klein
• Mozilla Firefox-Internet Explorer
• Bill Clinton-Hillary Clinton (Soms blijft er één drietal te verdelen. Daar heb je dan een extra kaartje voor. Bij dit voorbeeld zou je dan Monica Lewinsky toe kunnen voegen :-))
• Puzzelen**
• Je verknipt zoveel foto's of ansichtkaarten als je groepjes wilt vormen in zoveel stukjes als elke groep groot moet zijn. Verdeel de stukjes willekeurig over de groep en laat je cursisten de puzzel van hun groepje compleet maken
• Hindu**
• Plak gekleurde stickertjes op het voorhoofd van je cursisten. Het aantal kleuren bepaalt het aantal groepen. De hoeveelheid per kleur bepaalt de grootte van de groepen. Laat je cursisten vervolgens - zonder woorden - uitzoeken bij welk groepje ze horen

Hebben jullie nog leuke toevoegingen?

M.

* Gebaseerd op de ImprovEncyclopedia (worth a visit!)
** Gebaseerd op het boek Energize II (leuk boek met werkvormen)

Plaatje via

Een aantrekkelijke Powerpoint tabel?

"Meet Charlie" heeft veel invloed gehad op de manier waarop ik (en vele anderen) een powerpoint presentatie maak. Meer beeld, minder tekst. Heerlijk!

Toch had ik nog wel een voorbehoud, namelijk "Als je tabellen wilt gebruiken (iets wilt aantonen) dan kun je dat niet zo makkelijk aantrekkelijk maken. Tabellen zí'jn gewoon saai".

Ook hier ben ik van teruggekomen, nu dan door Seth's blog.

Ik ben even gaan experimenteren met het visualiseren van een tabel: de verkoop van cigaretten in België.

Welke spreekt je meer aan? Deze ...

... of deze? (cijfers zijn fictief, net even gephotoshopt als experimentje en niet helemaal vergelijkbaar maar het gaat om het idee!)

Ik denk dat je dit soort beelden ook kunt maken voor (natuur)wetenschappelijke onderwerpen, zoals bijvoorbeeld "het populatieverloop van kikkers in Nederland" (ik noem maar een dwarsstraat).

"How to change the world" attendeerde me nog eens op deze data visualisation tips.

Trainen wordt steeds leuker. En niet alleen voor de cursisten :-)

M.

AcroCoaching en Theatersport: de kracht van metaforen

Gisteren, op Learning Lane 2007, deed ik mee aan een workshop "Acrocoaching" (coaching met behulp van acrobatiek).

We gingen in tweetallen aan de slag met een aantal fysieke oefeningen. En zo kun je aan den lijve ervaren hoe de wisselwerking met de ander verloopt.

Neem je steeds het initiatief?
Ben (en blijf) je in contact met de ander of doe je je eigen ding?
Durf je op een ander te vertrouwen?

Acrocoaching kan goed ingezet worden voor teamcoaching. In plaats van "erover" te praten, ga je zíen en voelen hoe het team in elkaar steekt. Je zet als team een fysieke metafoor neer. En daar valt niks in te faken.

Na nog een aantal workshops - waarin voornamelijk werd gepraat - zeeg ik uitgeput neer bij een theatersportvoorstelling van de Tilburg Tigers. In de theatersport trek je bepaalde eigenschappen door tot in het extreme, vergroot je uit, zet je een karikatuur neer. Voor mij werkt theatersport heel relativerend. En inderdaad, mijn moeheid verdween als sneeuw voor de zon.

Ik houd van theaterspot. Als ik zelf op de planken sta, kan ik alles van me afschudden. En dat niet alleen, theatersport brengt mij veel inspiratie om aan de gang te gaan met metaforen. Zo deden we afgelopen week deze oefening:

Bereid in tweetallen een reclamespotje voor waarin jij als product aan de man wordt gebracht (een soort tell-sell). Verwerk daarin een positieve en een negatieve eigenschap.

Ik werd door mijn theatersportduopartner als MarinaJuweel aan de man gebracht. Hang je het MarinaJuweel om dan verdubbelt het je eigenschappen. Ben je mooi, word je twee keer zo mooi. Maar hang je 'm om een koude kraan, dan wordt ie twee keer zo koud. Mijn theatersportcollega's hadden er geen enkele moeite mee Mij uit dit verhaal te destilleren.

"Jij probeert uit jezelf het beste te halen. En in je trainingen probeer je het beste uit mensen te halen"

Ze vulden ook meteen het negatieve voor me in:

"Als jij somber bent, dan zak je er zeker helemaal in"

Bingo!

Met een knipoog en een schaterlach konden we - via de metaforen die we voor elkaar hadden neergezet - enorm genieten van elkaars sterke en "zwakke" kanten.

Metaforen verbinden. Ze helpen ons onszelf en de ander te zien hoe hij of zij is. En dat vervolgens te accepteren.

En tja, wat is er mooier dan dat?

M.

Foto via

Macrofotografie: niets is, wat het lijkt

Vakantieconversatie

"Mam, wat doe je?"

"Ik zet deze bloem op de foto"

"Waarom?"

"Omdat je dan zo goed kan zien hoe mooi de bloem is. Als je van een afstandje naar de bloem kijkt, lijkt die niet zo bijzonder. Maar als je er van heeeel dicht bij naar kijkt, is ie prachtig... Kijk maar"

Er volgt een eerbiedwaardige stilte ..

Enige tijd later klinkt het enthousiast: "Mam! Ik zie een heel lelijk plantje. Die zal dan wel heeeel erg mooi zijn van dichtbij!"

Vakantie is heerlijk om los te breken uit je eigen (gedachte)patronen en de wereld weer even te herontdekken. Zo kan ik helemaal verloren raken in de macrofotografie. De tijd houdt op te bestaan als je enkel waarneemt, zo lijkt het. En alles wat je aandacht geeft (een kans geeft) groeit en bloeit.

Een ogenschijnlijk armetierig bloemetje blijkt bij nadere inspectie opgesierd door delicate krulletjes ...




... en wat we normaal afdoen als onkruid (vooral als er veel van is, lijken we makkelijker over de onderliggende schoonheid heen te kijken) heeft een ronduit mooie symmetrie.


Beauty ís in the eye of the beholder. Of, zoals LOESJE zegt:

"Hier ben ik, achter je vooroordelen"


Door de "waarom" vraag van mijn zoon, zie ik voor het eerst de raakvlakken van mijn passie voor macrofotografie met die voor mijn werk als trainer. Ook in mijn werk raak ik het meest enthousiast als er verborgen potentieel (van mijn cursisten) vrij komt. Op dat grensvlak voel ik me als een vis in het water.

Wanneer voel jij je helemaal in je element?
Zegt jouw passie ook iets over het type werk waarin jij zou kunnen groeien en bloeien?

Ik ben oprecht nieuwsgierig!

M.

Overtuig(en)d Trainen

Trainen leer je misschien niet uit een boek, maar het boek van Anneke Dekkers 'Trainen op Topniveau" opent wel deuren.

Dekkers kijkt in haar boek naar een aantal succesvolle trainers. Wat karakteriseert hen? Hoe komt het dat zij het vak tot in detail beheersen?

Om deze vraag te beantwoorden gaat Dekkers verder dan het zichtbare gedrag van de trainer. Ze volgt de zogeheten zes logische niveaus van Bateson en Dilts.

1. Omgeving
   Waar bevind ik mij? Met wie?
2. Gedrag
   Wat doe ik?
   ------------------------ scheidslijn zichtbaar/onzichtbaar
   
3. Vermogens
   Wat kan ik?
   
4. Overtuigingen
   Wat vind ik belangrijk? Wat zijn mijn waarden?
   
5. Identiteit
   Wie ben ik?
6. Missie/Visie/Spiritualiteit
   Van waaruit handel ik?
   

Wat we van trainers te zien krijgen is de omgeving en hun gedrag. Maar het gedrag wordt gestuurd door de onderliggende niveaus. Om te leren van een trainer moet je dus verder kijken dan het gedrag dat hij of zij vertoont. (Wat een vrolijke trainer, dat wil ik ook wel zijn!). Je zult moeten kijken naar de onderliggende drijfveren.
Waarom is iemand zo vrolijk? Is hij zij ervan overtuigd dat het leven "a party waiting to happen" is? Heeft hij/zij een grote mate van interne locus of control?
Waarom krijgt deze trainer mensen in beweging? Is hij of zij ervan overtuigd dat elk mens de capaciteiten heeft zich te ontwikkelen?

Dus nee, trainen leer je niet uit een boek. Maar uit Dekker's boek leer ik wel dat het zinvol is mijn eigen overtuigingen weer eens onder de loep te nemen. Wat voor overtuigingen helpen me in mijn vak? Welke hinderen mij daarin?

Als ik straks in een hangmat lig, ga ik me daar eens over buigen. Prima omgeving om dat te doen, lijkt me. (Het gedrag dat ik dan vertoon líjkt op luieren, maar schijn bedriegt :-)).

M.

Logische niveaus via

Zaaltjeszoeker

Op het weblog van trainingsactrice Selma Foeken, lees ik over zaaltjeszoeker.nl.

Er staan nog niet zoveel zaaltjes in maar met elkaar kunnen we d'r een leuke site van maken! De inschrijving staat ook open voor de locatie eigenaren zelf. Vergeet dus niet je oordeel te geven.

Opdat onze trainingen/congressen/bijeenkomsten in nog leukere omgevingen gehouden mogen worden!

M.

Plaatje via

Thoughtvertising

Wederom in dit theater een aanklacht tegen de manier waarop Powerpoint vaak wordt gebruikt. Nu verpakt als Meet Henry a la het recept van Meet Charlie.





Ethos Communications maakte deze presentatie om haar diensten te promoten. Je kunt er terecht om goed te leren ............ presenteren inderdaad.

Ik vind het interessant om te zien hoe anderen hun diensten aan de man en vrouw proberen te brengen. Het boeiende proces van acquisitie, zeg maar.

Volgens Erica hierboven breng je je boodschap over door Content, Design en Delivery naadloos op elkaar aan te laten sluiten. Mist er wat mij betreft nog één hele belangrijke.

Geloof in jezelf en je product!

Wat te denken van de man die Thoughtvertising te koop zette op Ebay.

`For the first time in advertising history, brand owners are offered the opportunity to buy media space within someone's mind´

Mensen denken dat hij zijn media space heeft verkocht voor 10.000 dollar. Maar kijk je goed op de pagina dan zie je dat er maar 1 bod is geweest .....

Maar dat maakt niet uit. Hij gelooft in zichzelf - of zijn grap - en met elke link naar zijn pagina - ook deze - wordt de kans groter dat hij dat bod ook daadwerkelijk gaat krijgen.

En dat gun ik de creatievelingen dezer aarde van harte!

The codfish lays ten thousand eggs,

The homely hen lays one.

The codfish never cackles

To tell you what she's done.

And so we scorn the codfish,

While the humble hen we prize,

Which only goes to show you

That it pays to advertise.

M.

via Mediablog

Othello's vergissing

"Het was een lastig moment in de cursus. De onrust in de groep was voelbaar. Vooral Simon (de man in het plaatje) leek moeite te hebben om het te volgen".

Wat voor emotie vertoont Simon volgens jou?

En verandert zijn emotie na het lezen van het volgende verhaaltje?

"Simon had zich al niet zo lekker gevoeld toen hij de cursus vanmorgen instapte. In de morgen ging het nog wel, maar nu voelde hij ineens een pijnscheut door zijn hele lichaam trekken".



De manier waarop wij emoties beoordelen, hangt af van de context waarin zij zich aan ons voordoen. Tot zo ver niks aan de hand. Maar wij - de gezichtslezers - zijn er zelf ook érg goed in om de context in te vullen (erbij te verzinnen). En daarmee kunnen we de plank dus flink mis slaan!

Daar is zelfs een naam voor: Othello's vergissing*.

In het toneelstuk Othello van William Shakespeare ziet Othello de angst op het gezicht van zijn vrouw Desdemona ten onrechte aan voor een teken van haar (vermeende) ontrouw. Maar Desdemona is oprecht geschrokken van de onterechte woede van haar man. Othello heeft zijn besluit echter al genomen: hij doodt zijn - onschuldige - vrouw ....

Om een gezichtsuitdrukking zuiver te beoordelen, moeten we onszelf even buiten spel kunnen zetten. Want ons eigenbelang verleidt ons tot het invullen van die context en tot het trekken van conclusies. En die zijn lang niet altijd in ons voordeel, zo leerde ik eens van mijn cursiste Marleen B. (Dank je Marleen :-))

"Jumping to conclusions", zeggen de Engelsen zo mooi.

Hoe kun je dan wél omgaan met onrust, verbeten gezichten, vragende ogen enzovoort? En hoe zet je je eigen emoties daarbij buitenspel?

• Vraag je eerst af of de onuitgesproken emoties jou, de cursist of de groep belemmeren in het leerproces.
• Is het antwoord "NEE", dan hoef je (nog) niks te doen
  
• Is het antwoord "JA" dan zou je het volgende kunnen doen:
  
• Je maakt de emoties bespreekbaar.
  
• Stel je op als een OEN**: Open, Eerlijk en Nieuwsgierig. Zinnen als "Ik heb het idee dat je er even niet helemaal bij bent?" of "Zie ik daar vragende ogen?" geven de cursist de ruimte zijn of haar context bloot te geven. Of er een eigen draai aan te geven.
  
• Je kiest ervoor de emoties (nog) niet bespreekbaar te maken. Hoe?
  
• Gebruik HUMOR! (Trainers én cursisten moeten zichzelf niet al té serieus nemen :-)). Humor is het meest effectief als het past bij de situatie én bij jezelf (grapjes van anderen vertellen werkt meestal niet!) . Valt de grap niet goed, lach dan om jezelf.
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
• Zet de groep even op een ander been (leid ze af). "OK. Korte pauze. Het is blauw en het begint met een L. Wie weet wat het is?"
• Kijk even op je horloge of het misschien tijd is voor een echte break! Soms kun je zo opgaan in je verhaal, dat je vergeet dat cursisten niet kunnen leren als hun maag knort of als hun geest hunkert naar caffeïne. Houd die pauze op tijd! Dat voorkomt wazige blikken die niks met de cursusinhoud te maken hebben (En zorg voor gróte voorraden koekjes!! Dat is even een reminder voor mezelf, want die vergeet ik nogal eens..)
• ..
  

Hoe ga jij om met onbenoemde emoties die leven in de groep?

Ik ben er erg benieuwd naar! Ook als deze blogpost al een week, een maand, drie maanden of ouder is!

M.

* uit de special "Psyche en Brein" nr. 05 van Eos Magazine en Scientific American
** uit het boek "Aan de slag met teamcoaching" van Marijke Lingsma

Simon via
Cartoon via

Het einde van Powerpoint?

"Is it finally time to ditch Powerpoint?" vraagt Garr Reynolds van PresentationZen zich af.

Zijn antwoord:

Niet de tool, maar wél de manier waarop de tool vaak wordt gebruikt.

Don McMillan laat op een humoristische manier zien wanneer een powerpointpresentatie níet werkt. Herkenbaar?




Een aantal Powerpoint do's and don'ts:

• Spreek de woorden die op je slides staan niet letterlijk uit.
  Dat brengt je boodschap juist schade toe.
• Laat je slides ademen (hou ze leeg)
  
• Wees spaarzaam met animaties (vliegende woorden) en graphics. Ze moeten je punt benadrukken en er niet van af leiden.
  
• Stap je over van het ene naar het andere onderwerp voeg dan een lege slide toe.
• Als je een presentatie wilt maken, bedenk dan eerst wat je wilt vertellen. Als je je presentatie bínnen Powerpoint laat ontstaan, is de kans groot dat de templates en wizards je een richting opsturen die je niet wilt gaan.
• Samenvattend: less is more!
  

Nadenkertje van PresentationZen:

"if your presentation can be perfectly and completely understood without your narration, then it begs the question: why are you there?"

Afhankelijk van het doel dat je nastreeft, kun je ook eens proberen om je cursisten/deelnemers zelf een presentatie te laten creëren. Maggie Fox is de eerste (zegt ze) bij wie het gelukt is zo'n "user generated presentation" te maken. Ze maakte deze mogelijk met "Vyew anytime collaboration and live conferencing".

Ik ga het uitproberen en weet zeker dat niet alleen ik mijn voordeel ga doen met deze tips en ideeën, maar mijn cursisten ook!

En jij?

M.