Van de dramadriehoek naar de winnaarsdriehoek

"Ja, maaren" zijn een bekende ergernis. Maar wat ik nog niet wist is dat een "Ja, maar" een signaal is dat je in de dramadriehoek verzeild aan het raken bent en dat je alle zeilen bij moet zetten om eruit te blijven! Want wie wil er nou in een driehoek achter elkaar aan blijven rennen zonder dat het iets oplevert? (Behalve frustratie en onbegrip dan)

De dramadriehoek kent drie spelers:

1. Ik zal het toch niet zijn, zei het slachtoffer
2. Jij bent het vast niet, zei de redder
3. Jij wilt ook altijd de hoofdrol, zei de aanklager

Het slachtoffer is hulpeloos en hopeloos. Hij doet een beroep op jou om hem te redden. Hij straalt de booschap uit: "Ik ben niet OK en jij wel"

De redder schiet te hulp maar bevestigt daarmee (onbewust) de positie van het slachtoffer: jij kunt je problemen niet zelf oplossen. Ik zal dat wel even voor je doen. Hij zegt eigenlijk: "Ik ben OK en jij niet"

De aanklager beschuldigt: "Wat doe je mij aan!" Daarmee legt hij de schuld voor zijn problemen ook buiten zichzelf . Hij zegt eigenlijk: "Jij bent niet OK en ik wel"

Voorbeeldje van de dramadriehoek? Men neme de Wikipedia controverse:

• Aanklager: Wikipedia is een ramp voor de waarheid! Experts hebben de waarheid in pacht!
• Aanklager 2: Jij wilt niet eens bekijken wat voor meerwaarde Wikipedia heeft
• Aanklager: Dat hoeft ook niet. Ik luister niet naar mensen die vinden dat zelfs analfabeten iets te zeggen kunnen hebben
• Redder: We moeten ons niet zo druk maken om de waarheid, laten we nou gewoon met elkaar blijven praten
• Slachtoffer: Nou, probeer jij het maar. Mij lukt het niet
• Aanklager: En ik wil het niet

Schiet lekker op, he?

De aanklager zegt dat het slachtoffer niet OK is, het slachtoffer zegt dat de aanklager niet OK is, de redder vind zichzelf wél OK en de rest niet. Drama compleet. Want waarom zou je in vredesnaam naar iemand luisteren die zegt dat je niet OK bent?

Kan het anders?

De winnaarsdriehoek telt maar één persoon (en drie gedragingen) omdat die ervan uitgaat dat je iemand anders niet kunt veranderen, maar wel je eigen reactie op de ander en daarmee de dynamiek. Hoe?

De redder wordt een helper ..

• "Ik zal het toch niet zijn", zei het slachtoffer
• "Wat zou er gebeuren als jij het wel was?", zei de helper
• ...
  
  

• "Jij wilt ook altijd de hoofdrol", zei de aanklager
• "Ik zie dat niet zo een, twee, drie. Kun je me een voorbeeld geven?", zei de helper
• "Voorbeeld geven, voorbeeld geven, wie denkt meneer wel dat ie is?", zei de aanklager
• "Ik ben oprecht benieuwd hoe jij mijn rol dan ziet", zei de helper
• "Nou, ik vind dat je óntzettend op loopt te scheppen en dat je net doet of je beter bent dan wij", zei de aanklager
  
• ...
  

De helper is erop gericht de ander zijn eigen oplossing te laten vinden (ik ben OK, jij ook)
Het slachtoffer kan dan ervaren dat hij ook OK is, de aanklager kan dan ervaren dat de helper (ook) OK is.

Het is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan om uit de dramadriehoek te blijven. Ook op internet is er veel meer te vinden over hoe het NIET moet dan over hoe het dan WEL kan. En laten we wel wezen: de wereld dráait op drama.

Zonder drama geen kijkcijfers.

Uit de dramadriehoek stappen ís dus lastig. Het vergt namelijk vóóral vertrouwen in jezelf én daarna(ast) in je medemens. Dat dat lastiger is dan doelloos achter elkaar aan te rennen, moge duidelijk zijn :-) Maar hee, zelfs de langste reis begint met een eerste stap....

	Have A Little Faith In Me - John Hiatt
	Found at skreemr.com

Marina

Diane bedankt voor de Skreem tip!

Via wikipedia terug naar het verleden van mijn vader

Kerstfeest op s.s SAROENA, 1952 te Plabju

(Jan Noordegraaf, tweede van links. John Papenhuyzen helemaal rechts)

De afgelopen weken ben ik figuurlijk "Down Under" geweest. Hoe dat zo kwam? John Papenhuyzen kwam via Wikipedia op het spoor van mijn website en het verhaal van mijn vader Jan Noordegraaf. John stuurde me foto's van de kerstviering op het schip SAROENA waar mijn vader destijds marconist (a.k.a. radioofficier, radiotelegrafist, sparks) was. John was ook marconist maar dan op zusterschip SAIDJA en hij leerde mijn vader kennen toen hij tijdelijk overgeplaatst werd naar de SAROENA omdat de SAIDJA in Singapore in het droogdok lag.

In 1959 verleidde de liefde John (die eigenlijk ook Jan heet) zich Down Under in Australië te vestigen. En daar wonen hij, zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen nog steeds. Hij verkondigt zijn liefde voor het vak als vrijwilliger in het Australian National Maritime Museum in Darling Harbour te Sydney. Daarnaast schrijft hij verhalen over vroeger. Een schrijver wil hij zichzelf niet noemen: "I never was a writer, not even a letter writer - much to the malign of my dear mother, father and sister! " Zijn motivatie bestaat met name daaruit zijn kleinkinderen te vertellen "what Opa had been up to".

Door de correspondenties tussen John en mij ben ik weer eens gaan neuzen in de boeken van mijn vader en dan met name in "In het kielzog van Marconi". Ik heb John een post over morse beloofd dus die komt sowieso later nog op dit blog te staan. Pas nu realiseer ik me dat óók ik in het kielzog van Marconi werk. Waar mijn vader mens en informatie verbond middels "moderne communicatie" doe ik hetzelfde!

Als ik naar de foto kijk en ik zie mijn vader en John daar kerstvieren dan biedt mij dat troost. "Later, Jan, als jij er niet meer bent, dan vind ik jouw dochter op internet en dan praat ik haar wel bij". En zo doet John mij beseffen dat het enkel nog de dimensie tijd is die mij en mijn vader scheidt. In het kielzog van Marconi zijn wij voor immer draadloos verbonden.

CUL and 73's, pap!

M.

Web 2.0: Wiens Waarheid Wint?

"Bewijzen vermoeien de waarheid"

Georges Braque

Tegenlicht stond vanavond in het teken van Wiki's Waarheid: hoe betrouwbaar is Wikipedia?

Andrew Keen vindt Wikipedia een ramp voor de waarheid. Hij vindt dat een gatekeeper hoort te bepalen wat de waarheid is. Wikipedia staat voor hem voor "The cult of the amateur". De macht moet terug in handen van de experts want die hebben de waarheid in pacht, aldus de spin.
Robert Mc Henry, voormalig hoofdredacteur van de Encyclopedia Brittannica, vindt Wikipedia zelfs een spel: "Het heeft geen mechanisme om maximale betrouwbaarheid te waarborgen". En dat is een probleem in een tijd waarin zoveel mensen overtuigd zijn van hun eigenlijk gelijk, vindt Mc Henry, overtuigd van zijn eigen gelijk :-)

Jimmy Wales, mede-oprichter van Wikipedia, en Charles Leadbeater proberen web 2.0 te verdedigen met zinnen als "zelfs analfabeten iets nuttigs te zeggen kunnen hebben" en "de geschiedenis van innovatie ligt vaak in communities". De tweede strategie van Wales is de aanval: "Degenen die het verleden romantiseren missen de boot" en "Keen probeert een controverse te zaaien om een boek te verkopen".

Begrijpelijke reacties, maar de waarheid komt er geen steek verder mee.

Ik vind het een verademing als Ndesanjo Macha, digital activist, aan het woord komt. Macha was de eerste blogger in de Afrikaanse taal (Swahili). Dat zag hij zelf als een soort dekolonisatie van cyberspace. Hij vindt dat vrijheid van expressie voor iedereen geldt: "Er zijn vele waarheden. Waarheid is een sociale constructie".
Macha weet uit zijn cultuur dat er veel mensen zijn, zonder opleiding, die heel erg veel weten. Het woord amateur betekent "mensen die houden van wat ze doen" en niet "mensen die niet weten wat ze doen", zegt hij. De meningen van deskundigen en niet-deskundigen doen er wat hem betreft evenveel toe.

De waarheid van Jimmy Wales en de tegenovergestelde waarheid van Andrew Keen vertegenwoordigen de controverse. Maar juist voorbij de controverse ligt de ontmoeting. Daar waar het er niet meer toe doet of het jouw waarheid is of de mijne. Daar kunnen we onderzoeken en innoveren.

M.

Foto

WikiRage: wat is populair op Wikipedia?

Na Wikiscanner is er nu WikiRage, gemaakt door Craig Wood.

Met WikiRage kun je kijken wat er populair is op Wikipedia. Nou houd ik helemaal niet van dit soort lijstjes, maar als ik WikiRage koppel aan het onderzoek dat een relatie vond tussen de betrouwbaarheid van een artikel op Wikipedia met het aantal edits dat het krijgt, dan voorzie ik mogelijkheden ....

M.

Screenshot via

Dé Wikipedia bestaat niet

Wikipedia weet de tongen altijd meer dan los te krijgen. Zo verbieden steeds meer universiteiten het citeren uit deze "online collaborative" encyclopedie. Dat ik meer geloof in het aanwakkeren van het zelfdenkend vermogen van studenten, is geen geheim.

Ik vind het dan ook prachtig als er iemand wetenschappelijk onderzoek doet naar Wikipedia. Want daar kunnen universiteiten niet omheen, toch? Welnu: In een artikel in Firstmonday valt te lezen dat:

1. een klein aantal artikelen - diegene die belangrijk worden gevonden of op dit moment in de belangstelling staan - een verhoudingsgewijs groot aantal edits krijgt.
   
2. dat de kwaliteit van een artikel in Wikipedia groter wordt, naarmate er meer edits gedaan zijn.
   

De onderzoekers concluderen:

"Wikipedia article quality continues to increase, on average, as the number of collaborators and the number of edits increases. Thus, topics of high interest or relevance are naturally brought to the forefront of visibility and quality".

Wat dit betekent?

Dat er niet zoiets bestaat als Dé Wikipedia. En dat je dus ook niet over Dé Betrouwbaarheid van Wikipedia kunt praten. De kwaliteit verschilt per artikel.

Dat universiteiten die verbieden uit Wikipedia te citeren een heel slecht voorbeeld geven bij het opvoeden van studenten tot kritische - informatievaardige - informatieconsumenten die zelf kunnen beslissen wanneer ze wél en wanneer ze geen gebruik maken van een informatiebron.

Frank Boeien verwoordt mijn "punt" misschien nog wel het beste:

Denk niet wit
Denk niet zwart
Denk niet zwart-wit
Maar in de kleur van je hart

M.

Plaatje via

De vruchten plukken van Wikipedia

Nicola - vrouw naar mijn hart - Pratt vindt dat Wikipedia gewoon gebruikt moeten kunnen worden bij universitair onderzoek.

“Some students cite it in their bibliographies at the end of their essays, some of them don’t, but that doesn’t mean they haven’t used it", aldus de realistische docente "Issues in the Contemporary Politics of the Middle East" aan de University of East Anglia te Engeland.

Pratt denkt dat Wikipedia juist een effectief leermiddel is om studenten aan te moedigen kritisch te denken, goed te leren schrijven en - last but not least - samen te werken. Daarnaast denkt ze dat het motiverend is voor cursisten om iets te schrijven waarvan ze weten dat het niet alleen door je docent gelezen zal worden.

Om haar hypothese te testen moeten Pratt's studenten elke week een wijziging doorvoeren in een relevant Wikipedia artikel en aan het einde van de zes maanden die haar experiment duurt, moeten ze zelf een artikel schrijven en plaatsen in Wikipedia. In juni van dit jaar zal Pratt het project evalueren.

Haar cursisten zijn nu al enthousiast: "You can follow the progress of your input as changes and additions are often subject to critical review by other ´Wikipedians´"

De negatieve reacties van andere docenten blijven niet uit. Ik snap daar helemaal niks van. Sorry jongens, maar verboden vruchten werken niet. Je kunt studenten beter zélf leren denken opdat ze weten wanneer de vruchten rijp zijn en wanneer rot.

"I think Wikipedia itself is a good reference point for further research. I don't believe I would cite it in my work but would rather use it to access the original source", aldus één van Pratt´s pupillen.

Pratt bereikt nu al wat docenten die Wikipedia in de ban doen nooit zullen bereiken.

M.

Via de inspirerende post van Wiki evangelist Stewart Mader

Plaatje via